ถุงเท้าอยู่ในกระเป๋าด้านข้าง
เป็นความปกติธรรมดา 
เมื่อเวลาผ่านไปภาพจำในหัวอาจจะเลือนราง
ฉันอาจจะจำได้บางส่วน  
หรือจำได้เพียงเเค่ชื่อสถานที่ 
หรือบางทีฉันอาจจะจำอะไรไม่ได้เลย


เเต่หากฉันเขียนลงไป นิ้วพร่างพรมสิ่งที่เคยเกิดขึ้น
ลงไปบนหน้าจอสีขาวสี่เหลี่ยมผืนผ้า
มันอาจจะช่วยให้ฉันระลึกได้บ้าง เเม้ไม่ทั้งหมด
เเต่สักสิ่งก็เพียงพอ

ตะกร้าผ้าใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่ใช้เเล้ว
ถังขยะมีเศษขยะล้นออกมา 
ตรงซิงค์ล้างจานมีกองจานชามขนาดมหึมา
ในห้องน้ำเต็มไปด้วยคราบตะไคร่น้ำ เเละบนเพดานก็มีใยเเมงมุมเต็มไปหมด
นี่ฉันไม่อยู่เเค่ไม่กี่วัน ห้องฉันมาไกลถึงขนาดนี้เลยรึนี่

ตอนนี้ฉันถึงห้องพักเเล้วนะเเก 
ฉันคิดว่าเเกคงจะกำลังเดินทางอยู่ ตอนนี้ถึงไหนเเล้วนะ
เเวะกินก๋วยเตี๋ยวผัดราชบุรีรึเปล่า 
อากาศจากเครื่องทำความเย็นประดิษฐ์บนรถไฟทำให้เเกหนาวมากมั้ย
หรือเเกจะบอกว่าใต้ชั้นผิวหนังของเเกมีไขมันปกคลุมหนาเเน่น
ถ้าเดินไปห้องเสบียงก็หาอะไรอุ่นๆ ทานนะ
หรือถ้าหากหนาวมากก็ใส่ถุงเท้าด้วย
ฉันลืมบอกเเกว่าฉันเเอบเอาถุงเท้าคู่หนาใส่ไปในกระเป๋าด้านข้างด้วย
เเกลองเปิดดู

เอาล่ะตอนนี้ฉันควรจัดการกับห้องที่เเสนโสมมอยู่ ณ ขณะนี้
เริ่มตรงไหนก่อนดีนะ สายตาของฉันมองไปตรงเพดาน 
เปลี่ยนทิศมายังตะกร้า เปลี่ยนไปยังถังขยะ เเละมองตรงไปที่ซิงค์ล้างจาน
ฉันหยิบผ้ากันเปื้อน สวมมันอย่างรวดเร็ว เเละตรงไปยังครัว
จัดการเคลียร์กองจานชามกองมหึมา เเละคราบเศษอาหารบนจานก็หนักใช่ย่อย
คงต้องใช้เเรงขัด เเละความเข้มข้นของน้ำยาล้างจานเข้าช่วย
ถู ขัด เเละล้าง คว่ำ เอาไปผึ่งลมผึ่งให้เเดดตรงระเบียงช่วยทำความสะอาดอีกเเรงหนึ่ง

สิ่งต่อไปที่ฉันต้องจัดการคือเสื้อผ้าที่ใช้เเล้วในตะกร้า
เปิดฝาถัง เอาพวกเขาเข้าไปในถัง ปิดฝา ใส่ผงซักฟอก เสียบปลั๊ก เเละตั้งโปรเเกรมซักด่วน
เเหงนมองขึ้นไปบนเพดาน สบตาเเมงมุมสองสามครั้ง เเละเดินไปหยิบไม้กวาดหยากไย่
ลากไป ลากมา ไม้กวาดเกี่ยวหยากไย่เหนียวหนึบของคุณเเมงมุมมาเต็มเลย
ยัง ยังไม่เสร็จสิ้น 
เหลือคราบตะไคร่ในห้องน้ำ เเละถังขยะ

"ถึงห้องยัง"
"ถึงพักใหญ่เเล้วเเก"

"มีอะไรรึเปล่า"
"ฝากขอบคุณคนที่ใส่ถุงเท้ามาในกระเป๋าด้วยนะ"

ประโยคนี้ทำเอาเธอยิ้มกว้างอยู่พักใหญ่

"อื้ม เดี๋ยวจะบอกให้นะ"
"ครับผม"

ยิ้มอะไร ยิ้มอยู่นั่น ไปจัดการทำความสะอาดห้องต่อให้เสร็จเลยนะ
รอยยิ้มของฉันได้คลายลงเเล้ว 
ใบหน้าของฉันเฉยเมย ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มี
ฉันเดินไปยังห้องน้ำ ฉันในกระจกที่ใบหน้าปราศจากรอยยิ้ม
จะว่าไปเวลาก็ผ่านไปเร็วเหมือนกันเนอะ 
ฉันวนกลับมาที่เดิม เย็นนี้ยังคงมีพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าเหมือนทุกวัน
จะต่างกันก็เเค่ที่นี่ไม่มีเเกอยู่ ไม่มีเเกอยู่กินข้าวด้วย ไม่มีเเกอยู่ทะเลาะด้วย
เเล้วสุดท้าย ทุกอย่างก็จบลงพร้อมน้ำตา

กี่ครั้งต่อกี่ครั้งมันก็จะจบลงด้วยน้ำตา
ฉันไม่ได้สั่งให้ตัวเองหยุดฟูมฟาย เพราะถ้ายิ่งสั่งให้มันหยุด
มันจะไม่หยุด เเละเผลอๆ จะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำไป
เอาล่ะฉันมีงานที่จะต้องทำต่ออีกมากมาย เเละหลายสิ่งฉันต้องใช้เวลา
นี่เป็นความจริง 
ความจริงที่ว่าไม่ใช่ทุกความรักที่จะอยู่ใกล้กันได้ตลอดเวลา 
ฉันย้ำกับตัวเองซ้ำเเล้วซ้ำอีก
เข็มนาฬิกายังเดินอยู่ทุกวัน ถ้าจะหยุดเดินก็เเค่ถ่านหมดหรือไม่ก็มีอะไรชำรุด
เเต่ดวงอาทิตย์ยังตื่นเช้าทุกวัน
เเละเมื่อสิ้นสุดของกาลเวลา 
หมดเวลาของการรอคอย
ฉันรู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกอย่างเเน่นอน

ตอนนี้เเกกำลังทำอะไรอยู่นะ 
เจ้าหน้าที่รถไฟมาปูเตียงเเล้วรึยัง
อย่าลืมเเปรงฟันก่อนเข้านอนด้วย 
ส่วนฉันกำลังจะไปจัดการกับคราบตะไคร่น้ำ
เเละถังขยะ ไม่ได้กลับห้องหลายวัน ห้องฉันเปลี่ยนไปเยอะเลย
ฉันว่าฉันจะไปจัดการกับตะไคร่น้ำพวกนั้นเเล้วล่ะ

ฝนเหมือนจะตกลงมาเเล้วล่ะเเก
ฉันต้องไปเก็บจานชามที่ตากเเดดไว้ก่อน

ถุงเท้าคู่หนาอยู่ในกระเป๋าด้านข้างนะ
/.
SHARE

Comments