Please forever be my beautiful sky,




      ไม่ใช่แค่เพียงท้องฟ้าที่จะมืดมิดลงไปทุกที รู้ไหมว่ามันยังมีใจดวงนี้ที่มืดตาม


      รักแท้ที่เกิดในใจ หมดวันนี้ไปคงเป็นแค่ฝัน มีใครจะหยุดตะวัน...หยุดเอาไว้แค่ตรงนี้


      



     ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผมได้ใช้เวลาทุกเย็นไปกับการนั่งมองดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ไม่รู้สิ ผมว่ามันเป็นอะไรที่มีเสน่ห์ เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่มีความหมาย เป็นวินาทีต้องมนตร์สำหรับสายตาบางคู่


     ถ้าใครถามผม การตกหลุมรักคืออะไร ผมก็คงตอบไปอย่างไม่ลังเลว่าคงเป็นการที่เราหลงใหลในวาวแดดกระทบผืนน้ำ แสงอุ่นทอดลงบนผิวกาย ความสวยงามอย่างธรรมชาติที่่ส่งผลให้ปรากฏผลงานศิลปะบางชิ้น


     แต่ในปลายฤดูร้อนที่ยี่สิบเจ็ด ผมได้มาเจอกับเธอ คนที่ชอบท้องฟ้าเหมือนกัน คำตอบของคำถามนั้นก็เปลี่ยนผมไปตลอดกาล ผมไม่แน่ใจว่ามันจะนับเป็นเหตุผลในการตกหลุมรักได้ไหม


     เหมือนเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ แม้แต่เข็มนาฬิกาก็ไม่เคลื่อนไหว ผมตัดสินใจสารภาพออกไปว่าการอยู่กับเธอทำให้ผมมีความสุขมากกว่าการนั่งมองท้องฟ้าคนเดียวนับล้านครั้ง


      ผมไม่อาจปฏิเสธสิ่งใดได้เลย ดวงตาคู่นั้นสวยงามราวกับมีดวงดาวมากมายส่องสว่างวาววับอยู่ข้างใน วินาทีที่ผมเองก็พลั้งไปสบตา ผมก็รู้ได้ทันทีว่าใจสั่นจนเหมือนโลกหยุดหมุนมันเป็นยังไง


      เธอทำให้ผมสามารถเอื้อมแตะท้องฟ้าที่งดงามที่สุดในจักรวาลนับแสนล้านไมล์ด้วยรอยยิ้มที่ไร้เดียงสานั้นเพียงครั้งเดียว 


      เธอพยัักหน้ารับรู้ หัวใจพลันเต้นรัว ... และหลังจากนั้น ผมก็ไม่เคยนั่งมองท้องฟ้าคนเดียวอีกเลย






     แต่สิ่งหนึ่งที่ผมเองก็รู้ดีเสมอมาตลอด คือทุกอย่างย่อมมีเวลาสิ้นสุดลง มีพบก็ต้องมีจาก ความสัมพันธ์ก็ไม่ต่างอะไรจากดวงอาทิตย์ที่จะจากโลกไปเพียงแค่เสี้ยววินาทีที่คลาดสายตา


     วันนั้นผมยังจำได้ดี ดวงตาที่เคยงดงามที่สุดกลับว่างเปล่าไม่เหลืออะไร ...ผมรู้ตัว และภาวนาให้คำบอกลาที่แสนเจ็บปวดเดินทางมาถึงอย่างช้าที่สุด


     แต่สุดท้าย ก็ถึงเวลาของมัน


   เธอรู้สึกไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่ว่าจะทำยังไง 

   “รดน้ำต้นไม้ที่ตายไปแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อตัวตนของมันได้ตายไปแล้ว”

   เธอบอกอีกครั้งให้เลิกพยายาม แม้จะเต็มใจก็ตามที

   ผมเข้าใจและยิ้มให้เธอ ยิ้มเหมือนครั้งแรกที่เคยยิ้มให้ แม้ทุกสิ่งจะเปลี่ยนไปแล้วก็ตาม


     เธอมองมันแล้วลุกขึ้นเดินหันหลังไป ทิ้งผมไว้กับความรู้สึกมากมายข้างหลัง มันหนักอึ้งและเฉยชา ผมไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำใด ราวกับไม่เคยได้เตรียมใจมาก่อนหน้านี้ 

     ผมปลดปล่อยเธอจากความรัก แล้วขังตัวเองซ้ำ ๆ อยู่ในความเจ็บปวด



ได้โปรด, อย่าหยุดอยู่ตรงนั้น
อย่าหันมองกลับมา อย่าสบตาผม
อย่ายิ้มให้ราวกับวันแรกที่ผมได้ครอบครอง
ความสวยงามที่แสนพิเศษเกินกว่าใครจะเอื้อมถึงนั้น ฯ

ได้โปรดอย่าเอ่ยคำว่ารัก หรือคำว่าคิดถึง
อย่าคำนึงถึงความหลังและการกระทำที่พึงอาวรณ์
อย่าเอ่ยประโยคบอกรักผ่านท้องฟ้าอากาศอย่างที่เคยทำ 


ไม่เช่นนั้น ผมอาจจะมองท้องฟ้าไม่ได้อีกเลย,












คิดถึงเสมอ,
และยังคงอยู่ในใจถึงแม้จะไม่ได้อยู่ข้างกันแล้วก็ตาม


ขอให้สบายดี,
ㅡ @cewlixm



















ㅡ สีของฟ้า t_047



SHARE
Writer
cewlixm
mondaemoods
ชอบคุยกับปลาวาฬ, เป็นนักสะสมผีเสื้อ

Comments

ffchantp
12 months ago
ตอนนี้กำลังรู้สึกแบบนี้อยู่เลย อ่านแล้วน้ำตาจะไหลเลยแหละ แต่เป็นความเจ็บปวดที่สวยงามมากๆเลย ขอบคุณที่เขียนบทความที่น่ารักขนาดนี้นะคะ:-)
Reply
Theaiii
9 months ago
หนูชอบบทความของพี่ม้ากก โหลดแอพนี้มาเพราะตามพี่มาจากไอจี ขอบคุณที่เขียนบทความดีๆมาให้อ่าน สู้ๆนะคะ
Reply
cewlixm
9 months ago
ขอบคุณนะคะ 💝
520_43V3R
9 months ago
ใครคนนั้น - พลพล
ถ้าสักวันนึงเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ก็คงดี
แต่มันเป็นได้แค่ ความฝัน 
ไม่ให้บอกคิดถึงผ่านอะไรเลย ได้แต่เก็บอัดอั้นไว้อยู่ในใจ ....ทำไมต้องทำร้ายความรู้สึกตัวเองขนาดนั้นด้วย
จริงอยู่ที่ บางคำไม่ควรจะเอ่ยออกมา
แต่ความรักความคิดถึง ไม่ห้ามกันไม่ได้จริงๆ
สุดท้ายนี้ก็ต้องยอมรับว่า ..ไม่เคยมีสิ่งใดลบเลือนออกไปจากใจได้เลย..
Reply
Mimjan
6 months ago
🤍
Reply
Hhideko
3 months ago
เค้าไปแล้วค่ะ เค้าไม่อยู่ตรงนี้แล้ว
Reply