[Omegaverse #SeolBo] BOND 18+ [1]


‘พวกคุณคิดว่าโลกใบนี้มันมีมนุษย์ทั้งหมดกี่แบบ’


ร่างเพรียวค่อยๆเดินตรงเข้ามาในสถานบันเทิงแห่งหนึ่งในย่านที่ผู้คนส่วนใหญ่มักจะบอกกันว่า ...คนดีๆเขาไม่มากัน… สายตาคมมองผ่านความมืดและแสงไฟวิบวับสลับกันไปมาจนน่าปวดหัว ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดเม้มเข้าหากันแน่น ขณะที่ดวงตายังคงสาดส่องมองหาสิ่งที่ต้องการและ...ใช่ หล่อนเจอแล้ว


สาวเท้าเข้าหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว แต่หากยังไม่ทันถึงดีกลับมีร่างกำยำของชายหนุ่มพุ่งตรงเข้ามาผลักไหล่ของหล่อนจนเกือบล้ม ทำให้หล่อนต้องตวัดสายตามองใบหน้าน่าเกรงขามภายใต้กรอบแว่นสีดำนั้นอย่างเร็ว


“คุณซนไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปรบกวนในเวลานี้ครับ”


หญิงสาวยกยิ้มมุมปากทันทีหลังจากได้ฟังคำบอกเล่าจากปากของคนตรงหน้า หัวเราะหึในลำคอเหมือนเรื่องที่ได้ฟังเป็นเรื่องตลก


“ชั้นต่ำ”


คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างโกรธเคือง ร่างใหญ่ขบกรามเข้าหากันจนเส้นเลือดข้างแก้มปูดขึ้นก่อนจะปล่อยหมัดขนาดใหญ่เกือบเท่าศีรษะของหล่อนเข้าหาใบหน้าสวยทันที ร่างเพรียวกระตุกยิ้มอีกครั้งก่อนจะยกมือบางของตัวเองขึ้นเหมือนจะใช้มันเพื่อรับกับหมัดใหญ่นั้น


และ...นอกจากจะรับไว้ได้ไม่พอ หล่อนยังสามารถบิดแขนแกร่งนั้นด้วยแรงเพียงเล็กน้อยและร่างของชายหนุ่มที่ค่อนข้างจะสูงใหญ่มากกว่าตัวหล่อนเป็นเท่าตัวถึงกับล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมเสียงคำรามที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ


“เจียมตัวกว่านี้สักนิดก็ดี”


หล่อนก้มลงกระซิบข้างใบหูก่อนจะผละออกมา ขาเรียวยกขึ้นก้าวข้ามคนตัวโตที่ยังคงนอนคุดคู้อยู่บนพื้น ดวงตาสวยตวัดมองคนที่นอนอยู่อีกครั้งก่อนจะหันกลับมามองด้านหน้าตามเดิม หล่อนเดินเข้าไปหาประตูเหล็กตรงหน้าและถือวิสาสะเปิดมันเข้าไปโดยไม่ได้บอกกล่าวคำใดๆทั้งสิ้น


แกร็ก


“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ!”


เสียงสวาทดังก้องไปทั่วห้อง ดวงตาสวยจดจ้องไปยังร่างทั้งสองที่กำลังเมามันส์กับบทรักที่แสนร้อนแรงบนโต๊ะทำงาน ร่างสูงที่กำลังยืนซ้อนหลังใครบางคนหันมามองแขกผู้มาเยือนที่ไร้มารยาทสุดๆ ร่างเพรียวยืนพิงประตูพร้อมกับทอดสายตามองอีกคนที่ยังคงไม่สนใจกันและปฏิบัติกิจกามของตัวเองต่อ


“ปะ...แป๊ปนะ...จะเสร็จ...โอ้ย...”


“มึงควรจะมียางอายบ้างนะ”


“อ๊ะ! คุณซนคะ!”


ร่างสูงไม่ฟังคำห้ามปรามของอีกฝ่าย สะโพกสวยอัดกระแทกร่างของหญิงสาวตัวเล็กในอ้อมกอดจนตัวโยนก่อนที่ทั้งตัวเขาและเธอจะกระตุกเกร็งพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นเพื่อบ่งบอกว่าทั้งคู่ถึงจุดหมายแล้ว ร่างสูงหอบหายใจอยู่สักพักก่อนจะปลดสิ่งเชื่อมต่อของกันและกันพร้อมกับผลักใสให้คนที่เขาเพิ่งจะร่วมรักเมื่อครู่ออกจากห้องไปอย่างไม่ใยดี โดยที่อีกคนก็ยังคงยืนกอดอกมองตามอย่างเงียบๆ


“ลมอะไรหอบให้คนอย่างมึงมาหากูถึงที่นี่วะ?”


ร่างสูงเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง เขายกตัวขึ้นนั่งบนโต๊ะพร้อมกับหยิบแก้วเปล่ารินเครื่องดื่มสีอำพันลงไปและกระดกมันขึ้นรวดเดียวจนหมด ร่างเพรียวยังคงไม่เลิกจ้องมองประตูเหล็กบานนั้น ก่อนจะพูดขึ้น


โอเมก้า หรอ?”


“...ใช่...ทำไม?”


“มึง ติดสัด ตอนนี้หรือไง?”


“ฮ่าๆๆๆๆ เพื่อน...กูถูกใจคนไหน ก็ติดสัดได้ตลอดเวลาอยู่แล้วล่ะ”


ร่างสูงพูดจบก็รินเหล้าใส่แก้วตามเดิม สายตาเหลือบมองอีกคนที่ยังคงไม่ละสายตาไปจากบานประตูห้อง


“สนใจหรือยังไง?”


หล่อนเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับหันหน้ามามองเพื่อนสนิทของตัวเองที่กำลังมองมาด้วยสายตาที่เธอไม่สามารถคาดเดาได้ ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดยกยิ้มอย่างพึงใจก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟา ร่างสูงยกแก้วของเหลวสีอำพันขึ้นจิบไปพลางแต่ยังไม่ละสายตาไปจากใบหน้าสวยของอีกคน


อัลฟ่า เท่านั้น...ที่กูจะเลือก”


“...จะเอากูหรอ?”


“จะไปตายที่ไหนก็ไป”





วันรุ่งขึ้น
โรงเรียนมัธยมปลายหญิงล้วน


“นี่ โบนา ...ทำอะไรอยู่? ทำไมไม่เดินตามมาสักที”


เพื่อนสาวตัวเล็กนาม ปาร์ค ซูบิน กำลังแหวใส่เพื่อนสาวคนสวยของเธออย่าง คิม โบนา หรือ คิม จียอน ที่ตอนนี้กำลังยืนนิ่งค้างสายตาทอดมองเข้าไปยังโถงใต้ตึกที่เพิ่งจะเดินกันออกมา ซูบินขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะหันมองตามจุดหมายของเพื่อนเธอ


ร่างเพรียวของใครบางคนปรากฎตรงหน้าของคนทั้งคู่ ชุดสูทสีดำทั้งตัวที่หล่อนใส่ช่วยให้หล่อนดูดีจนใครหลายคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นต้องเหลียวมอง ผมสีดำสนิทถูกมัดรวบเอาไว้ด้านหลังเป็นหางม้าเผยใบหน้าสวยของผู้หญิงคนนี้ให้ประจักษ์ต่อสายตา ริมฝีปากสีแดงสดที่ดูแสนน่ากลัว จมูกเรียวยาวได้รูป ดวงตาคมประดุจเหยี่ยวรับกับคิ้วบาง ยิ่งมองโดยรวมคงไม่มีคำไหนจะบรรยายได้มากเกินไปกว่าคำว่า...


‘สวย’


“ใครยืนคุยกับคุณครูซองโซน่ะ?”


“...สวยเนอะ”


“แหน่ะ...ยัยโบ”


เพื่อนสาวล้อเลียนคนหน้าสวยให้ต้องหันไปมองก่อนจะยกมือฟาดเจ้าเพื่อนตัวแสบไปทีพร้อมกับหันกลับมามองผู้หญิงคนนั้น แต่หากในตอนนี้สายตาของทั้งคู่ได้ประสานเข้าหากันอย่างไม่ตั้งใจ รอยยิ้มที่หล่อนเคยยิ้มให้คุณครูคนสวยหุบลง และสายตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นคาดเดาไม่ได้ แต่กับโบนาเธอสัมผัสได้ว่ามันเย็นชาจนเธอเสียวสันหลัง


“ปะ...ไปกันเถอะซูบิน”


เพื่อนตัวเล็กยังไม่ทันได้พูดอะไรก็โดนอีกคนลากให้เดินตามออกมา โดยที่สายตานั้นยังคงไม่ละไปจากเด็กสาว


“คิม โบนาค่ะ เป็นนักเรียนดีเด่นประจำปีนี้เลยนะคะ ทั้งเกรดดี กีฬาก็เด่น และยังเป็นตัวแทนที่จะไปแข่งขันภาษาสิ้นเดือนหน้าด้วยค่ะ”


“อ่อค่ะ”


สายตายังคงทอดมองตามหลังของคนที่อยู่ในบทสนทนา ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มขึ้นอย่างชอบใจและไม่สามารถคาดเดาได้ว่าหล่อนคิดอะไรอยู่





คาบพละศึกษา


“แกไหวมั้ยวะยัยโบ?”


เพื่อนตัวเล็กเดินเข้ามาถามเพื่อนสนิทของตัวเองที่ตอนนี้ใบหน้าออกอาการไม่สู้ดีนัก โบนาเริ่มรู้สึกแปลกๆตั้งแต่ตอนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนักเรียนเป็นชุดพละแล้ว แต่คิดว่าตัวเองคงไม่ได้เป็นอะไรมากจึงลงมาเรียนกับทุกคนแต่ยิ่งเจอกับแสงแดดเจ้าตัวก็ยิ่งแย่ลงไปมากกว่าเดิม จนตอนนี้ทำได้เพียงแค่นั่งหน้ามืดอยู่ใต้ต้นไม้


“ไปห้องพยาบาลดีกว่า”


“ไม่เอา...อยู่ได้”


“ช่วยดูสภาพตัวเองด้วยนะคะ หน้าซีดเป็นไก่ไหว้ตรุษจีนแล้วยังจะมาบอกว่าอยู่ได้อีก”


เพื่อนตัวเล็กที่ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนฉุดกระชากลากเธอไปขอคุณครูเพื่อพาเธอไปส่งห้องพยาบาลและซูบินก็สามารถลากเธอมาที่ห้องพยาบาลได้สำเร็จ


ร่างบางนอนลงกับเตียงอย่างคนหมดแรง พยายามปรือตามองเพื่อนสนิทของตัวเองด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่


“เลิกเรียนแล้วจะมารับนะ”


“ไม่เอา~ หมดคาบนี้ก็พอ”


“รอเลิกเรียนนั่นแหละ ไปละนะ”


ว่าพลางยีผมของเพื่อนอย่างมันเขี้ยวก่อนจะเดินคล้อยหลังออกจากห้องไป ทิ้งให้ร่างบางอยู่ภายในห้องพยาบาลเพียงคนเดียว เพราะคุณครูที่คุมไม่อยู่ ดวงตาสวยค่อยๆปิดลงก่อนจะพาตัวเองจมลงสู่ห้วงนิทรา


...แต่เด็กสาวก็ต้องรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเธอรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิในร่างกายมันร้อนจนทนไม่ไหว ดวงตาลืมขึ้นทันทีก่อนจะหลับลงอีกครั้งเพราะความแสบร้อนจากภายในที่แพร่ออกมา ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมองก็รู้ได้ว่ามันสั่นจนเหมือนเจ้าเข้า เธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นเธอรู้แค่เพียงตอนนี้เธอทรมานเหมือนคนกำลังจะตาย และแปลกใจตรงที่บริเวณหน้าท้องมันกลับรู้สึกโหวงแบบที่เจ้าตัวไม่เคยเป็นมาก่อน


โบนาเคยป่วยจนไม่สามารถลุกเดินไปไหนได้ แต่กลับครั้งนี้มันต่างกันออกไป เธอร้อน เธอทรมาน และ...เธอรู้สึก อยากปลดปล่อย





ห้องทำงานผู้อำนวยการ


มือเรียวที่กำลังเขียนเอกสารอยู่ดีๆก็สั่นเทาขึ้นมาทันทีเมื่อหล่อนรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง...อะไรบางอย่างที่มันไม่ควรเกิดขึ้น ตอนนี้ เวลานี้ สัญชาตญาณดิบที่ถูกระงับเอาไว้ตื่นขึ้นทันที ร่างกายของหล่อนสั่นไปทั้งตัวพลางนึกคิด


...ในโรงเรียนนี้...มี โอเมก้า อยู่ด้วยงั้นหรอ?...


ยิ่งคิดยิ่งแค้นเพราะไม่คิดว่าสายตาของตัวเองจะผิดพลาด คิม ฮยอนจอง หรือ คิม ซอลอา ผู้อำนวยการคนใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามาทำงานที่โรงเรียนนี้ได้ไม่นาน จะว่ามาทำงานก็ไม่เชิงเพราะที่นี่คือโรงเรียนของเธอเอง โรงเรียนหญิงล้วนที่คัดแต่เด็กที่ไม่มีคุณสมบัติพิเศษหรือชนชั้นที่ว่ากันว่าเป็นชนชั้นที่ จืดจางที่สุด...เบต้า มือเรียวกำหมัดเข้าหากันแน่น รู้สึกเจ็บใจที่ตัวเองมองนักเรียนบางคนพลาดไป… พลาดมาก


ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้น นัยส์ตาสีดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นสีเหลืองนวลเหมือนพระจันทร์ในยามราตรี ร่างเพรียวลุกขึ้นก่อนจะรีบวิ่งตรงดิ่งไปยังต้นตอของบางสิ่ง ที่กำลังทำให้หล่อนกลายร่างเป็นสัตว์ร้าย


ปึง!!!


ผลักประตูห้องพยายาลเข้าไปอย่างแรง สีหน้าที่มีแต่ความหื่นกระหายมองไปรอบๆก่อนจะเจอกับร่างของใครบางคนที่นอนบิดเร้าอยู่บนเตียง


...เด็กคนนั้น…


มือเรียวปิดประตูพร้อมกับลงกลอนอย่างแน่นหนา ขาเรียวค่อยๆพาร่างกายเดินเข้าใกล้กลิ่นสวาทที่แผ่กระจายออกมาจากร่างบางที่ยังคงไม่รับรู้ถึงการมาเยือนของหล่อน ซอลอาวาดตัวขึ้นคร่อมเด็กสาวทันทีที่มาถึง โบนาตกใจสุดขีดดวงตาสวยเบิกกว้างขึ้นก่อนจะโฟกัสใบหน้าของคนด้านบน


“คุณ!!!”


ไม่รอให้อีกคนได้พูดอะไรต่อริมฝีปากสีแดงสดกดจูบเข้าที่ส่วนเดียวกันกับเด็กสาวอย่างเร็ว และเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องตอบรับรสจูบของหล่อนด้วย


ลิ้นร้อนแทรกผ่านริมฝีปากที่เผยอออกเข้าช่วงชิงความหอมหวานภายในจนอีกคนได้แต่ร้องครวญครางต้องการสิ่งนี้มากขึ้น


ความรู้สึกโหวงในช่องท้องของร่างบางเริ่มทวีคูณความต้องการมากขึ้น เธอไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไรแต่เธอรู้แค่ว่าตอนนี้เธอ ต้องการคนตรงหน้าเหลือเกิน


แขนเรียวของเด็กสาวยกขึ้นกอดรั้งคอของคนที่ดูจะตัวสูงกว่าให้เข้าใกล้กันมากขึ้น มือเรียวที่รวบสีข้างของคนข้างใต้เอาไว้เฉยๆในตอนนี้กลับค่อยๆล้วงเข้าไปทางชายเสื้อและสัมผัสกับผิวเนียนภายใต้ร่มผ้า


“อือออ..อ.อ”


เสียงครางในลำคอดังแผ่วแต่หากชัดเจนในโสตประสาทของคนกระทำ มือซ้ายอ้อมไปด้านหลังพร้อมกับปลดตะขอเสื้อในออกอย่างเร็วและมันเป็นจังหวะเดียวกันกับที่มืออีกข้างแทรกเข้าเคล้นคลึงเต้ากลมสวยที่ดันออกมาด้านหน้า


“อ๊ะ!”


ผละริมฝีปากออกพร้อมเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสแปลกใหม่ที่อีกฝ่ายมอบให้ ใบหน้าเชิดขึ้นเปิดทางให้อีกคนซุกไซร้ได้ตามใจชอบ ซอลอากดจูบลงตามซอกคอขาวพร้อมกับดูดดึงผิวเนียนจนเป็นรอยจ้ำ


โบนารู้ว่ามันไม่ควร...มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ แต่หากร่างกายของเธอกลับไม่ยอมทำตามความรู้สึกนึกคิด ในหัวสมองของเธอเวลานี้มีแค่ ความต้องการ เพียงอย่างเดียวเท่านั้น...และคนตรงหน้าของเธอตอนนี้เพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่จะทำให้เธอหลุดพ้นจากความรู้สึกที่แสนทรมานนี้


มือที่เคยกอบกุมละออกจากเต้างาม จับชายเสื้อขึ้นแล้วถอดมันออกอย่างนึกเกะกะพร้อมกับบราเซียสีขาวนั้นให้หลุดออกจากร่างกายขาวนวล ผิวเนื้อละเอียดสีขาวอมชมพูปรากฎสู่สายตาคมดุจราชสีห์ หล่อนยกยิ้มอย่างชอบใจก่อนที่ริมฝีปากแดงของตัวเองจะพุ่งเข้าครอบครองยอดอกสีชมพูนั้นอย่างรวดเร็ว ความหวามที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนเข้าครอบงำร่างบางอีกครั้ง เธอกระตุกทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงความเย็นจากลิ้นชื้นที่ครอบครองยอดอกอิ่ม


ความกระสันที่มีมากขึ้นยิ่งทวีความรุนแรงให้ลิ้นนั้นสัมผัสเธอมากขึ้น จากการดูดดึงแปรเปลี่ยนเป็นใช้ฟันคมขบเม้มรอบอกสวย และตัวเธอเองก็เหมือนจะห้ามตัวเองไม่อยู่แอ่นอกรับสัมผัสพลางกดหลังคอคนตัวสูงให้เข้ามาหากันมากขึ้น


มือเรียวทั้งสองลูบไล้ทั่วเอวงามพร้อมนวดเบาๆเหมือนจะกระตุ้นให้อารมณ์ของอีกฝ่ายพุ่งสูงก่อนจะค่อยๆเลื่อนลงและแตะสัมผัสกึ่งกลางลำตัวของร่างบางผ่านเนื้อผ้ากางเกงวอร์มตัวหนา เรียวขาของคนถูกกระทำเริ่มสั่นเมื่อมือร้ายของหล่อนลูบไล้ส่วนสงวนของเธอ ใบหน้าใสก้มลงซบกับไหล่กว้างนั้น ซอลอาผินมองก่อนจะค่อยๆบรรจงจูบซับเม็ดเหงื่อที่ซึมออกมาตามไรผม


“...ค...คุณ...อ๊ะ!”


ร่างเพรียวผละตัวออกจากอีกคนพร้อมกับจัดการกำจัดเสื้อผ้าของทั้งคู่ออกไปให้พ้นทาง โบนาที่นอนอยู่ค่อยๆปรือตามองรูปร่างอันเปลือยเปล่าของอีกคน เธอช่างสวย งดงามและ…


ดวงตาใสเบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจเมื่อสายตาพลันเห็นอะไรบางอย่าง


...อะไรบางอย่าง ที่ผู้หญิงไม่ควรมี…


สิ่งนั้นมันแข็งขืนและกำลังตั้งชี้มาที่ใบหน้าของเธอเหมือนกำลังเรียกร้องให้เธอเข้าไปสำรวจมัน เธอควรจะ กลัวมัน แต่อีกใจก็อยากจะ สัมผัส


ร่างเพรียวค่อยๆวาดตัวขึ้นคร่อมร่างบางอีกครั้งพร้อมกับก้มมอบจูบร้อนแรงให้อีกรอบ ริมฝีปากแดงละจากปากของเด็กสาวเลื่อนลงมาที่แก้มเนียน...ซอกคอ...อกอิ่ม...หน้าท้องเรียบเนียนไร้ไขมัน...ก่อนจะหยุดที่กึ่งกลางลำตัวของเธอ


เธอรู้ว่าเขากำลังหยุดมองมันอยู่และเธอก็อายเหลือเกินที่จะต้องโชว์ของสงวนให้ใครก็ไม่รู้ดู ขาเรียวพยายามหุบเข้าหากันตามสัญชาตญาณหากแต่มือของอีกคนกลับไวกว่า หล่อนรั้งต้นขานั้นเอาไว้พร้อมกับออกแรงจับมันให้อ้าออกมากขึ้นกว่าเดิ


“ไม่ต้องกลัวนะ”


โบนาปรือตามองใบหน้าอีกคนที่จ้องมองมาที่เธอ ฟันหน้าขบริมฝีปากล่างอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ในสายตาของอีกคนหล่อนกลับรู้สึกว่าเด็กคนนี้กำลัง ยั่ว เธอ...และมันก็ได้ผลดีซะด้วย


ซอลอาก้มลงเข้าหาจุดกลางลำตัวของเด็กสาว ลิ้นร้อนโลมเลียกลีบกุหลาบสีชมพูที่ดูก็รู้ว่าไม่เคยต้องมือใครมาก่อน หล่อนเริ่มเน้นหนักลงไปอย่างนึกโหยหา น้ำหวานภายในค่อยๆไหลออกที่ปากทางรักมากขึ้น...และมากขึ้น เสียงครางกระเซ่าของอีกคนก็ดังมากขึ้น...มากขึ้น แต่หล่อนกลับไม่แคร์ในสิ่งนั้นยังคงโลมเลียมันอย่างโหยหา และหล่อนก็เริ่มจะ ทนไม่ไหว แล้วเช่นกัน


มือขวาละออกจากการจับต้นขาของเด็กสาวมาจับ แท่ง กึ่งกลางลำตัวของตัวเองพร้อมกับรูดมันขึ้นลงอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าสวยผละออกพร้อมกับจ้องมองร่างตรงหน้าที่แดงระเรื่อและสั่นระริก หล่อนถมน้ำลายใส่มืออีกข้างของตัวเองก่อนจะเอามาชะโลมส่วนที่แข็งขืนจนมันชุ่ม มือเรียวยังคงรูดมันขึ้นลงอย่างรู้งานพร้อมทั้งหล่อนก็ขยับเข้าใกล้ร่างของอีกคนมากขึ้น มือเรียวแยกขาทั้งสองออกจากกันก่อนจะค่อยๆดันตัวตนของเขาเข้าหากลีบกุหลาบงาม


“อ๊ะ!!! อะ...อะไรน่ะ!! กรี๊ดด!!!”


แต่เพียงแค่หัวมนสีชมพูนั้นเข้าไปได้เพียงแค่นิดเดียวร่างบางก็ผวาจนตัวโยนพร้อมกับถดหนีสิ่งนั้นร้อนให้ร่างเพรียวต้องรีบคว้าเอวคอดนั้นเอาไว้พร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปพรมจูบใบหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังมีน้ำตา


“ย...อย่ากลัวเลยนะ..”


ใบหน้าสวยส่ายหน้าไปมาเป็นการปฏิเสธ หากแต่อีกคนกลับไม่ได้ถอดถอนส่วนที่แข็งขืนนั้นออก  หล่อนทำเพียงแค่แช่มันเอาไว้เฉยๆเพื่อรอเวลาให้อีกคนปรับตัว สะโพกเรียวหาจังหวะก่อนจะค่อยๆดันเข้าหาอย่างช้าๆและคิดว่า นิ่มนวล ที่สุด แต่หากอีกคนกลับไม่ได้ให้ความร่วมมือ เธอกรีดร้องและถดตัวถอยหนี


...แต่จะให้เขาล้มเลิกความตั้งใจ มันคงไม่ทัน…


สะโพกเรียวยังคงค่อยๆขยับเข้าหาพร้อมกับที่มือทั้งสองก็กระชับเอวบางให้อยู่นิ่ง ขาเรียวสั่นระริกด้วยความกลัว เธอทั้งเจ็บและแสบแต่หากในใจกลับรู้สึกว่าต้องการให้หล่อนเข้ามาในตัวของเธอโดยเร็ว จากหัวมนก็เปลี่ยนเป็นทั้งแท่งร้อนนั้น...ตัวตนของเขาเข้าไปอยู่ในร่างของเด็กสาวได้สำเร็จตามด้วยเสียงหวีดร้องที่ดังก้องของเธอ ซอลอาก้มมองส่วนนั้นก่อนจะต้องตกใจเมื่อเขารับรู้ได้ว่ามันคือครั้งแรกของเด็กคนนี้


...ก็แน่ล่ะมึง เด็กม.4 จะให้ไปเอากับใครวะ!?...


น้ำตายังคงไหลอาบใบหน้าสวยของคนที่ตื่นกลัว ริมฝีปากแดงสดก้มลงจูบซับแผ่วเบาเหมือนต้องการปลอบประโลม ก่อนที่สะโพกเรียวจะค่อยๆขยับเข้าออกอย่างช้าๆเพื่อให้อีกคนคุ้นชินกับมัน มือเล็กเอื้อมคว้าต้นคอของคนด้านบนเอาไว้พลางส่ายหน้า หล่อนยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะก้มลงจุมพิตหน้าผากมนนั้นอย่างอ่อนโยน


“ไม่ต้องกลัวนะคะ มันจะไม่เป็นอะไร”


สะโพกเรียวขยับอีกครั้งและเหมือนคนใต้ร่างจะเริ่มให้ความร่วมมือ ...จากบทรักที่ค่อยๆเป็นค่อยๆไปกลับกลายเป็นร้อนแรงดุเดือดดุจสงคราม... เสียงครวญครางของทั้งสองดังลั่นห้องพยาบาล ร่างเพรียวยกสะโพกของอีกคนให้นั่งทับหน้าตักโดยที่ส่วนเชื่อมยังไม่ละออกจากกัน ใบหน้าแดงกล่ำจากแรงอารมณ์ยิ่งแดงเข้าไปใหญ่เมื่อมองเขาจากมุมสูง


“ยังเจ็บอยู่มั้ย?”


ร่างบางไม่ได้ตอบแต่เธอทำเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆเป็นการปฏิเสธ มือเรียวจับเอวคอดของร่างบางกดลงมาให้นั่งลงทับตัวตนของเขา และมัน ทั้งแน่นและลึกมาก จนเธอรู้สึกจุก


“อ๊ะ! คุณ...ฉัน...จุก”


หล่อนไม่ได้ฝืนให้เธอกดลงมาอีก แต่หากจับยกสะโพกสวยนั้นขึ้นเพื่อบรรเทาอีกคน


“ถ้างั้นก็ขยับเองนะ”


น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยประโยคนึงขึ้นมาที่ฟังดูคล้ายเป็นประโยคคำสั่งหากแต่มันก็คล้ายกับประโยคบอกเล่าเช่นกัน ถึงโบนาจะไม่เคยกับเรื่องอะไรแบบนี้แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอจะใสกิ๊งเหมือนแก้วที่ไม่เคยโดนใครจับต้อง อาจจะต้องขอบคุณเพื่อนตัวแสบของเธออย่างซูบินด้วยซ้ำที่ชอบชวนเธอไปดูหนังเรทอาร์เรทเอ็กซ์อยู่บ่อยๆ


“อ๊ะ อื้ออ..อ ชะ...ชั้น…”


“แรงๆสิ…”


คำขอดังขึ้นแผ่วเบาข้างใบหูและเธอก็สนองเขาอย่างทันท่วงที สะโพกสวยอัดกระแทกลงมาอย่างกระหาย กระหน่ำจนทั้งเขาและเธอต่างประสานเสียงครางกันระงมคล้ายบทเพลงประสานเสียง มือเรียวเค้นคลึงสะโพกกลมอย่างเมามันส์ในอารมณ์และแปรเปลี่ยนเป็นจับสะโพกของร่างบางให้อัดใส่ตัวตนของเขาให้แรงมากยิ่งขึ้น


“มะ...ไม่ไหว...อ๊ะ! ไม่!!.”


แรงตอดรัดจากช่องทางยิ่งทำให้ตัวตนของซอลอาคับแน่นมากกว่าเดิมและมันทำให้เขา ทนไม่ไหว อีกต่อไป


“โอ๊ย! เธอ!...ฉะ...ฉัน...ไม่ไหวแล้ว...”


พูดได้เพียงเท่านั้นก็ก้มลงหาซอกคอขาวเนียนก่อนจะดูดเม้มจนมันห้อเลือด เด็กสาวเชิดหน้ารับกับสัมผัสและเธอก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กำลังสะบัดไปมา ดวงตาเล็กปรือมองอย่างนึกอย่างรู้ พวงหางสีขาวบริสุทธิ์ ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนสะบัดไปมาสักพักก่อนมันจะค่อยๆม้วนเข้าที่ข้อมือของเธอที่ยกขึ้นคล้องคอคนตรงหน้า โบนาได้แต่สงสัยแต่หากไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เห็นมากนักเพราะแรงอารมณ์ที่เพิ่มสูงขึ้นกำลังจะพาเธอไปสู่สรวงสวรรค์ที่ตัวเธอไม่เคยพานพบ


ร่างกายของคนทั้งคู่กระตุกเกร็ง ของเหลวสีขาวถูกฉีดพ่นเข้าไปในร่างกายของคนตัวเล็กกว่าให้รู้สึกร้อนบริเวณท้องน้อยและมันก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เธอได้ปลดปล่อยอารมณ์ของตัวเองไปด้วย แขนเรียวของเธอยังคงกอดอีกคนไว้แน่นจนกระทั่งทุกหยาดหยดของคนทั้งคู่หมดลง โบนาจึงยอมผ่อนและปล่อยซอลอาให้เป็นอิสระจากอ้อมกอด


“คุณ...ปล่อยได้แล้ว”


ร่างเพรียวที่ซบใบหน้าเข้าหาอกสวยเงยมองอีกคนที่กำลังก้มมองเขาอยู่


“เอาออกไม่ได้”


“...หมายความว่าไง?”


“...ก็หมายความว่าเอาออกไม่ได้ไง...ต้องรอจนกว่ามันจะหด”


มือเล็กที่เคยคล้องคอเขากลับเปลี่ยนเป็นกำปั้นจิ๋วพร้อมกับทุบเข้าไปที่ไหล่กว้างให้เขาต้องร้องด้วยความเจ็บ


“โอ๊ย! นี่เธอ!”


“เอามันออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ!!”


“ก็บอกอยู่ว่ามันเอาออกไม่ได้”


“โธ่ว้อย!”


ร่างบางเหลืออดเธอพยายามที่จะลุกขึ้นเพื่อให้พันธนาการของเราทั้งสองหลุดออกจากกัน...แต่หากสิ่งที่ได้กลับมาคือความเจ็บปวดที่มากขึ้นเป็นทวีคูณจนทำให้เธอต้องทรุดตัวลงกระแทกเข้ากับตัวตนของเขาให้เข้าลึกมากกว่าเดิม


“อ๊ะ!!”


“...อึก นี่เธอ! ฉันบอกแล้วไงว่ามันเอาออกไม่ได้!”


“คุณยังหื่นอยู่อีกหรือไง!!!?”


“หื่นบ้าอะไร!? เจ็บแทนแล้วเนี่ย! อยู่เฉยๆสักพักได้มั้ย?”


ซอลอากดเสียงให้ต่ำพร้อมกับจ้องเขม็งไปยังคนที่อยู่บนตัวเขา โบนาสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ยอมอยู่เฉยๆโดยยังคงกอดร่างเพรียวเอาไว้แบบนั้น เวลาผ่านไปเพียงไม่นานพันธนาการที่เคยยึดทั้งคู่ก็ค่อยๆปลดออกทำให้ทั้งสองเป็นอิสระ ต่างคนต่างใส่เสื้อผ้าของตัวเองโดยที่คนอายุมากกว่าไม่ได้หันกลับไปมองอีกคนเลย โบนามองจ้องร่างกายสวยงามนั้นอย่างไม่ละสายตา พิจารณาตั้งแต่เรือนผมยาวสีดำสนิทจนถึงปลายเท้าที่กำลังจะสวมรองเท้าคัทชูส้นเตี้ยสีดำเงานั้น


แกร็ก!


ประตูห้องพยาบาลถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวภายใต้ชุดเสื้อกาวน์สีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าสวยภายใต้กรอบแว่นทรงกลมจ้องมองใบหน้าของคนที่อยู่ภายในห้องอย่างตกใจ


“...เข้ามาทำอะไรในนี้? ที่่นี่ไม่ใช่ที่ๆผอ.อย่างมึงจะอยู่นะ”


คำพูดของคนมาใหม่ทำให้ร่างบางที่นั่งอยู่ถึงกับตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ


“อะไรนะคะ?! ผอ.หรอ!!!?”


แผดเสียงดังขึ้นจนคนทั้งคู่ต้องหันมามอง ซอลอาจ้องไปที่โบนาเล็กน้อยก่อนที่จะหันมามองเพื่อนสนิทอีกคนของตัวเองอีกครั้ง บุคคลมาใหม่มองทั้งคู่สลับกันไปมาก่อนที่สายตาจะสะดุดกับ คราบบางอย่าง ที่หลงเหลืออยู่บนที่นอน ดวงตาคมใต้กรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นก่อนจะหันมองใบหน้าของคนทั้งคู่ที่อยู่ในห้องสลับกันไปมา


“ไอ้ซอล...มึง...”


“กูควรจะด่ามึงมากกว่า...ว่ามึงพลาดได้ยังไง?”


คำถามของซอลอาสร้างความสงสัยให้กับอีกคนเป็นอย่างมาก เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าหาเด็กสาวอีกครั้งพร้อมกับจับเข้าที่แขนเล็กของเธอก่อนจะชูให้อีกคนดู ร่างบางมองตามการกระทำก่อนที่เธอจะสังเกตเห็น สร้อยข้อมือสีเงินที่มีจี้รูปหมาจิ้งจอกห้อยอยู่ โบนาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่ามันมาได้อย่างไรและใครเป็นคนเอามาใส่ให้เธอ เธอเงยหน้ามองคนที่ยังจับแขนของเธออยู่ แม้เพียงเห็นแค่ด้านข้างแต่มันกลับทำให้เธอหลงเสน่ห์ของเขาอย่างไม่น่าเชื่อ


“สร้อย? ทำไม?”


“สร้อยอันนี้เป็นของประจำตระกูลกู แต่ละคนในตระกูลจะมีเพียงแค่คนละหนึ่งเส้น...และคนที่จะได้รับมันคือคนที่ถูกเลือก ไม่ว่าจะมาจากการให้...หรือถูกทำพันธะด้วย”


คนมาใหม่ถึงกับเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจ เขาวิ่งตรงเข้าไปหาเด็กสาวพร้อมกับคว้าไหล่ทั้งสองข้างเอาไว้ โบนาตกใจไม่น้อยที่อีกคนจู่โจมเธอแบบนั้น ดวงตาสวยภายใต้กรอบแว่นมองสำรวจใบหน้าของเด็กสาวจนถี่ถ้วนและได้พบกับความน่าประหลาดใจเมื่อไม่เห็นความผิดปกติที่จะบ่งบอกว่าเด็กคนนี้เป็น โอเมก้า


“มึงผูกพันธะกับเธอไปแล้วงั้นหรอ?”


ไม่มีเสียงตอบรับแต่หล่อนทำเพียงแค่พยักหน้าขึ้นลงก่อนจะหันไปมองใบหน้าของเด็กสาวที่ยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ซอลอาโน้มตัวเข้าหาอีกคนโดยที่เด็กสาวได้แต่ผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ดวงตาของเขาตอนนี้แปรเปลี่ยนกลับเป็นสีดำสนิทเหมือนในตอนแรกที่เจอ


.

.

.


“เด็กคนนี้...เป็นของฉัน”



- - To be Con - -


จบไปหนึ่งตอนอย่างยากลำบาก เพราะเอาจริงๆก็ไม่ถนัด NC เท่าไหร่ค่ะ เชื่อเหอะ
ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านกันนะคะ ถูกใจยังไง กด...กด ให้ด้วยนะคะ
Thank you for support & Enjoy
Devilpuma :)


SHARE
Written in this book
[Omegaverse #SeolBo] BOND 18+
แฟนฟิคชั่นวง WJSN คู่ซอลโบ

Comments

stay_ss
4 months ago
ชอบมากกก รอติดตามต่อเลยค่ะ เนื้อเรื่องน่าสนใจและแซ่บมาก
Reply
B91M
4 months ago
ว้ายยยยยยยยยยย รอตอนต่อไปนะคะ 💜 แซ่บๆ บดๆ ยั่วๆ มาก ผูกพันธะกันแล้วแบบนี้ แงงงงงงงงงงง;-;
Reply
Aromkits
4 months ago
พิซอลกินเด็ก!!!! คุณตำรวจคะ!!! ปมที่ผูกไว้น่าสนใจมากค่ะ เเต่พิซอลคะ.. เด็กม.4 พี่คะ 😂 ภาษาไรท์ดีมากเลยค่ะ ลื่นไหลและอ่านง่าย เราชอบมากเลย ขอบคุณที่สร้างสรรค์ให้อ่านกันนะคะ ;-;
Reply
Pmpjppm
4 months ago
โอ้โหโอเมก้าเวิร์สสสสส(แถมเป็นfutanariอีก) ฟิคภาษาไทยหาอ่านแบบนี้ยากมากเลยค่ะง้ากกก รอติดตามตอนต่อไปนะคะะ
Reply
JesperBerben
3 months ago
รอติดตามเลย เนื้อเรื่องน่าอ่านมากอ่ะ ชอบความมีหาง มีการผูกพันธะสัญญากันด้วย สู้ๆนะไรต์
Reply