เรื่องเล่าจากเด็กหญิงผู้เสพติดความเจ็บปวด


ฉันชอบความรู้สึกเวลาหัวใจเหมือนถูกเสียดสีอย่างรุนแรง ชาไปจนถึงปลายนิ้ว เพราะนั่นทำให้ฉันรู้ว่าตนเองยังคงมีหัวใจหลงเหลืออยู่
     กาลครั้งหนึ่ง ฉันได้เกิดขึ้นมาในครอบครัวที่อบอุ่น เพื่อนบ้านที่ใจดี เหล่าคนที่ยิ้มให้ฉันเมื่อฉันยิ้มให้ เพื่อนๆที่ร่าเริงสนุกสนาน

     นี่คงดูเหมือนนิทานปรัมปราหลายๆเรื่องที่ตัวละครเอกย่อมพบเจอกับเรื่องโชคร้ายต่อจากนี้ และใช่ ในนิทานที่ฉันเป็นตัวละครเอกนี้เอง ได้มีเรื่องราวเลวร้ายเกิดขึ้น


     'จริงๆแล้วฉันชอบเขาล่ะ'


     เพียงแค่ประโยคนั้นที่ฉันพูดกับเพื่อนที่ฉันคิดว่าสนิทด้วย ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปในแบบที่ตัวฉันไม่เคยคาดคิด

     จู่ๆคนที่ฉันชอบก็เริ่มทำดีกับฉัน นั่นทำให้ฉันรู้สึกมีความสุข แม้จะเป็นแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างการกินข้าวกลางวันด้วยกันหรือชวนเข้าร่วมกลุ่มตอนทำงานก็ตาม พวกเราเล่นด้วยกันมากขึ้น อยู่ด้วยกันมากขึ้น จนฉันคิดเข้าข้างตนเองว่าเขามีใจให้ฉัน

     แท้จริงแล้วมันไม่ใช่เลย


     'เลิกเล่นกันแค่นี้ดีกว่า'


     มันก็แค่เกมเท่านั้น


     เกมที่เพื่อนที่ฉันคิดว่าสนิทด้วยคนนั้นเป็นคนเริ่ม ร่วมมือกับคนที่ฉันชอบ ทำเป็นเหมือนว่ามีใจให้ คอยหัวเราะเยาะฉันลับหลังเหมือนว่าฉันเป็นตัวตลก ดั่งเช่นคนอื่นๆที่รับรู้เรื่องนี้

     ทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายลง ความรู้สึกดีๆและความเชื่อใจหายไปในชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งวัน





     ถ้าอย่างงั้นจะไม่เชื่ออีกแล้ว





     ฉันคิดอย่างนั้น แล้วปิดหูปิดตาไม่ยอมรับรู้สิ่งใด เมินเฉยต่อทุกคน ปักใจเชื่อว่าทุกคนที่ฉันคิดว่าเป็นเพื่อนไม่ใช่เพื่อน ทุกคนล้วนหลอกลวง ฉันใช้เวลาอยู่กับตัวเอง แค่เพียงตัวเอง ทานข้าวเพียงลำพัง เดินกลับบ้านเพียงลำพัง อ่านหนังสือเพียงลำพัง เพื่อนที่ฉันสามารถเชื่อใจได้มีเพียงเพื่อนในจินตนาการที่ฉันสร้างขึ้นมาเองเท่านั้นที่จะไม่มีวันแกล้งหลอกฉัน หักหลังฉัน ทำให้ฉันเจ็บปวด


     ฉันกลายเป็นคนโดดเดี่ยวและดูมืดมน ในตอนนั้นฉันคิดว่าแบบนี้คงดีแล้ว และต้องการให้ตัวเองกลายเป็นคนเย็นชาและไร้หัวใจ จนกระทั่งไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆอีก





     เวลาผันผ่านไป ฉันเติบโตขึ้น ฉันมาได้ครึ่งทางแล้วกับการพยายามทำตัวไร้หัวใจ เพียงแต่ในตอนที่ฉันเกือบจะทำสำเร็จ ฉันได้พบกับคนที่รู้สึกดีๆกับฉัน

     เขาพยายามจะเข้าหาฉัน พยายามจะแสดงออกว่ารักฉัน พยายามจะทำให้ฉันรักเขาตอบ ความตั้งใจที่จะเป็นคนไร้หัวใจของฉันจึงถูกยกเลิกกลางคัน

     ฉันเลือกที่จะเริ่มมีหัวใจแบบคนปกติอีกครั้ง แต่ฉันมาไกลเกินกว่าจะย้อนกลับ ฉันมาเกินครึ่งทางแล้ว ฉันมาถึงในจุดที่การยิ้มหรือหัวเราะเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก 


     'แกยิ้ม แต่ตาแกไม่ยิ้มเลย มันดูไม่จริงใจ'


     ดวงตาของฉัน เป็นดวงตาของคนไร้หัวใจ ฉันไม่สามารถยิ้มออกมาให้ดูเหมือนยิ้มจากหัวใจได้

     สุดท้ายแล้วคนที่รักฉันก็ได้ยอมแพ้และหายไปจากฉัน เหลือเพียงฉันที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าการเป็นคนไร้หัวใจนั้นแท้จริงแล้วมันไม่ได้มีอะไรดีเลย





     ฉันอยากได้หัวใจของตนเองกลับคืนมา







     เพียงแต่ฉันไม่รู้ว่าฉันจะสามารถเอามันกลับมาได้ด้วยวิธีไหน




     'แกนี่เป็นคนเย็นชาจริงๆ'

     'เลือดเย็น'

     'หน้านิ่งดูน่ากลัว'

     'ดูเข้าหายาก'

     'ไม่รู้เลยว่าคิดอะไรอยู่'

     'น่ากลัว'


     คำพูดเหล่านั้นถาโถมเข้ามาเรื่อยๆ มันกลายเป็นตัวตนของฉันในสายตาคนรอบข้าง ตัวตนที่ฉันเคยนึกอยากเป็นและในตอนนี้ฉันอยากจะโยนตัวตนนั้นทิ้งไปพร้อมความคิดโง่เง่าในวัยเยาว์

     ฉันพยายามทุกอย่างเพื่อที่จะเรียกความรู้สึกและรอยยิ้มของตนเองกลับมา ฉันอยากรู้สึกรัก รู้สึกมีความสุขจากหัวใจเหมือนคนปกติทั่วไป ไม่ใช่คนไร้หัวใจอย่างที่เคยนึกฝัน

     ฉันพยายาม จนกระทั่งฉันค้นพบวิธีหนึ่งในวันนั้น


     'ทำไมถึงสร้างปัญหาให้ตลอด'


     คำพูดที่มาพร้อมโทสะของผู้ปกครองทำให้ฉันรู้สึกเจ็บแปลบ ราวกับหัวใจถูกบางอย่างเสียดสีอย่างรุนแรง ความรู้สึกนั้นลุกลามไปทั่วอกแผ่ขยายไปยังปลายนิ้วมือ และนั่นคือความเจ็บปวดทางใจ ความเศร้า ความเสียใจ



     ในตอนนั้นฉันถึงได้รู้สึกตัวว่าฉันเองก็ยังคงมีหัวใจหลงเหลืออยู่




     ฉันจึงทำผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทิ้งสิ่งสำคัญ ทำลายมัน จนเสพติดความเศร้าเสียใจ ความเจ็บปวดทางใจ หลายครั้งที่ฉันคิดว่าบางทีฉันอาจจะพังลงไปในสักวันหากยังคงทำเช่นนี้ แต่นี่เป็นสิ่งเดียว วิธีเดียว ที่สามารถยืนยันได้ว่าตัวฉันยังคงมีหัวใจ ไม่ใช่คนเลือดเย็น

     แต่จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้ ว่าตัวเองจะเรียนรู้ความรู้สึกรักและรอยยิ้มจริงใจได้อย่างไร





     มันง่ายที่จะรู้สึกเจ็บปวดหรือทรมาน มันง่ายที่ใครต่อใครจะทำให้คุณรู้สึกเสียใจ




     แต่มันกลับยากเหลือเกินที่จะรู้สึกมีความสุข ยากที่ใครต่อใครไม่สามารถทำให้คุณรู้สึกถึงความรักได้










     ฉันแค่ไม่รู้ ว่าตนเองจะต้องเรียนรู้มันจากไหน

     อยากจะรู้ว่าตนเองจะสามารถกลับมามีหัวใจเหมือนคนปกติทั่วไปได้รึเปล่า

     ในตอนจบของนิทานที่ตัวฉันเป็นตัวละครเอก ท้ายที่สุดแล้ว ฉันจะได้พบกับความสุขเหมือนกับในนิทานเรื่องอื่นๆรึเปล่านะ?

SHARE
Written in this book
One day
Writer
SmokerZ
Writer
เอาไว้ลงเรื่องสั้นตามอารมณ์เป็นหลัก

Comments