หลังความตาย
บางทีชีวิตคนเรามันก็ต้องเจอเรื่องราวต่างๆเพื่อทดสอบความอดทนนั้น
แต่บางชีวิตกลับยอมแพ้ คิดว่าการใช้ชีวิตต่อไปนั้นไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นต้องทำเลย...

มีแต่คำถามที่วนอยู่ในหัว ณ ช่วงเวลาหนึ่ง

"ตายวิธีไหนดีนะ"
"ตายแล้วจะหายไปเลยไหม หรือจะยังคงเหลือวิญญาณ"
"จะบอกลาใครบ้าง"
"คนนี้อยู่ไกลนี่ ตายแล้วค่อยไปเข้าฝันบอกลาดีไหม"
"น้องสาวจะเป็นยังไง จะห่วงเราหรือเปล่า ถ้าเขาโตขึ้นจะจำได้ไหมว่าเคยมีพี่"

"ไม่สิ...เราต้องมีทางออกอื่นสิ"
"ฉันควรเลิกนิสัยโทษตัวเอง ฉันหนะเก่งมากแล้ว"
"แต่เก่งไปให้มันได้อะไร วันหนึ่งก็ต้องตายนี่ ก็แค่ชิงตายก่อนไปเลย"
"ฉันคิดว่าฉันอ่อนแอเกินไปสำหรับโลกใบนี้"

ทำราวกับว่าความตายดูเป็นเรื่องปกติ เหมือนกำลังเตรียมรับมือกับมัน เหมือนมันใกล้จะเข้ามาเต็มที

พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าคนอื่นสุดขีด แต่จริงๆแล้วเราไม่ได้เสียใจหรอกนะ
...ไม่รู้ว่าอะไรมันดีกว่ากันกันแน่ระหว่างการอยู่กับไป

มนุษย์ก็เป็นเหมือนอากาศธาตุ ชีวิตยังไงก็ต้องดับไม่ทางใดก็ทางหนึ่งอยู่แล้ว
ฉันยังมีความหวังว่าฉันจะอยู่ แต่ฉันไม่สัญญาถ้าหากวันหนึ่งมันจะเหลือแค่ชื่อให้พวกเธอได้นึกถึง


SHARE

Comments

butterlee
2 months ago
เราเองก็พร้อมรับมือกับความตายทุกเมื่อ แต่สิ่งที่เรากลัวเราไม่ได้กลัวตาย เรากลัวคนข้างหลังจะเสียใจ กลัวเค้าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเรา แต่การที่เรามีชีวิตอยู่ต่อมันทั้งเจ็บปวดและทรมานเหมือนตายทั้งเป็นเช่นกัน อต่ก็ต้องอดทนเพื่อพวก้ขา อดทนเพื่ออยู่ดูความสุขของตัวเองในวันข้างหน้าที่เขื่อว่าสักวันมันจะต้องเกิดขึ้น สู้ๆนะคะสู้ไปด้วยกันนะ :-)
Reply