เพราะเมื่อวัยเยาว์ เรายังไม่หนักแน่นพอ
การที่เรามีแฟนตั้งแต่เด็กๆ มันดีไหม
ฉันเคยคิดในครั้งหนึ่ง

 |

ย้อนกลับไปเมื่อฉันอายุเพียง 11 ขวบ
ในช่วง ป.5 เทอม 2 ฉันได้พบกับเธอ ณ ที่เรียนพิเศษนิรนามแห่งหนึ่ง
เราพูดคุยกันถูกปากถูกคอเสียจนเหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน วันนั้นฉันรู้สึกดีมาก มากเสียจนลืมไปเลยว่าไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้กับใครมาก่อน

เราไปกินข้าวด้วยกัน เดินไปเที่ยวเล่นแถวๆนั้นด้วยกัน เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆที่ฉันตกหลุมรักเธอ
เธอคนที่เก่งแสนเก่ง เธอคนที่หน้าตาดี เธอคนที่พูดจาไพเราะ และเธอคนที่ยิ้มได้งดงามที่สุด

และฉันก็บอกความในใจเธอไปตอนเราอายุ 12 ปี
แล้วเราก็คบกันตั้งแต่ตอนนั้นเลย

 |

ช่วงเวลาที่มีผ่านไปอย่างล่องลอยและสุขสันต์ มันเหมือนเดิม แต่พวกเราเครียดมาก เครียดกับสถานที่เรียนแห่งใหม่ เราจะติด ม.1 โรงเรียนเดียวกันไหม ฉันถามเธอจนตัวเองก็รู้สึกหวั่นๆขึ้นมา

จนเกิดคำถามสุดท้ายที่ว่า
ถ้าฉันกับเธอไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกันตามที่หวัง
ไม่สิ ถ้าเราห่างไกลกันมากกว่านี้
เธอกับฉัน ความสัมพันธ์เรา จะยังเหมือนเดิมไหม?



 |

ในวันที่แสนเศร้าสุดระทมขมขื่น วันสุดท้ายแห่งการเรียนพิเศษ และวันที่เลยผ่านการประกาศผลมาแล้ว เธอติดห้องคณิตเข้มของจังหวัด ก็แน่ล่ะ เธอเก่งนี่นา
ส่วนฉันไปเรียนยังที่ไกลแสนไกลในความคิด ฉันติดโรงเรียนใหญ่มากๆของจังหวัดอื่นก่อนหน้านั้น ฉันเลยไม่ได้ไปสอบที่เดียวกับเธอ

การตัดสินใจของพวกเราแตกต่างกัน แต่เราไม่ได้ทะเลาะกันนะ สิ่งที่เราทำไปเรายังรักกัน แต่เราต้องเลือกอนาคตของตัวเองก่อน
ใช่ เราต้องเลือกอนาคต มากกว่า ความใกล้ชิด
หรือบางทีอาจจะมากกว่า...ความรัก



 |

เปิดเทอมเข้า ม.1 มาวันแล้ววันเล่า ฉันได้พบเพื่อนที่แปลกใหม่ รุ่นพี่หลายๆคนที่ชวนให้นึกถึงช่วงเวลาเก่าๆ
โดยเฉพาะนึกถึงเธอ

ฉันยอมรับว่าฉันทรมานเหลือเกิน ทุกๆวันถ้าหากฉันไม่มีเพื่อนฉันคงไม่มีความสุขได้ เพราะมัวแต่จ้องโทรศัพท์ กระวนกระวาย
ก็เพราะมัวแต่คิดถึงเธอ

ใน ม.1 เทอม 1 นานๆที่เราถึงจะนัดกันไปดูหนัง เธอและฉันชอบดูหนังสยองขวัญ และก็มีแค่ไม่กี่เรื่องที่น่าสนใจ แล้วความทรงจำของวันนั้นๆก็จะสิ้นสุดด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลพรั่งพรูออกมาไม่หยุดในใจของฉัน


 |

เปิดเทอมขึ้น ม.2 งานในโรงเรียนเริ่มหนักมากขึ้นเรื่อยๆ จนรู้สึกท้อ ช่วงนี้ฉันแทบจะไม่ได้จับโทรศัพท์ ยกเว้นตอนที่เธอทักมา
ฉันเคยคิดนะ ว่ากำลังใจจากเธอเมื่อก่อนมันสำคัญมากจริงๆ แต่ถ้าเทียบกับตอนนี้มันทำให้รู้สึกดี มากกว่าที่จะมีกำลังชีวิตเพิ่มเหมือนเก่า
ฉันรู้สึกอย่างนั้นตั้งแต่

...ตัั้งแต่ตอนไหนกัน

ใน ม.2 เทอม 1 ผ่านไป
ฉันกับเธอยังไม่ได้เจอหน้ากันเลย ฉันเริ่มห่างหายจากคำว่าคิดถึงเธอจนทรมานแล้ว
จนฉันรู้สึกได้ว่า เธอกับฉันเริ่มห่างกันแล้ว
บางที มันอาจจะห่างกันจนมันไกลแสนไกล


..ไกลมากจนเอื้อมไม่ถึงอีกเลยแล้วก็ได้

 |

อย่างมากที่สุด เราคุยกันแค่สองสัปดาห์คนละประโยคเท่านั้น...

"เป็นไงบ้าง ทำไรอยู่ คิดถึงนะ"
"เค้าสบายดี ช่วงนี้ทำงานหนักมาก คิดถึงเสมอเหมือนกัน"

คิดถึงเสมอ ฉันและเธอพิมพ์อย่างนั้น แต่มันกลับให้ความรู้สึกว่างเปล่า แทนความคิดถึง
ฉันไม่อยากรู้สึกแบบนี้เลย ฉันต้องทำอย่างไร


 |

วันนี้เป็นวันที่โรงเรียนฉันเปิดการสอบวัดความรู้ทางคณิตศาสตร์ระดับมัธยมต้น เธอต้องมาแน่่ๆ
เราเลยได้กลับมาคุยกันในแชทอีกครั้งในรอบหลายเดือน

"พรุ่งนี้เค้าจะไปสอบแล้ว หวังว่าจะได้เจอเธอนะ" เธอพิมพ์มาหา
"โชคดีนะ" ฉันตอบ

 |

วันต่อมานั้น ฉันเดินขึ้นอาคารอย่างว่างเปล่า ล่องลอย ฉันเอาแต่คิดเรื่อยเปื่อยว่าถ้าเห็นเธอแล้วเราจะพูดอะไรกันดี
ฉันควรทำตัวอย่างไรต่อหน้าเธอกัน
แล้วฉันจะยังรู้สึกรักเธอเหมือนเดิมไหมตอนได้เห็นหน้าเธอ

แต่ผ่านมาแล้วครึ่งวันก็ไม่เห็นเธอ

 |

เวลาสอบของวันนี้หมดลงแล้ว ฉันและเธอก็ยังไม่ได้พบกัน
แต่ฉันสัมผัสได้ถึงตัวเธอ ความอบอุ่นของเธอจางๆ จางมาก
และจางหาย
สาบสูญ
ไปพร้อมๆกับเวลา



 |

3 ปีหลังจากวันนั้น เราไม่ได้คุยกันในแชทอีกเลย มันน่าเศร้าหรือเปล่า ที่ฉันไม่ได้รักเธอแล้ว หรือเพราะความสัมพันธ์นี้ มันถูกระยะห่างทำลาย หรือเพราะว่าใจของฉันไม่หนักแน่นพอเกินจะรักคนคนหนึ่งได้ในตอนนั้น

 |

6 ปีหลังจากวันนั้น รุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่ากับฉันไปเดินเล่นที่ห้าง เป็นครั้งแรกที่เราไปเดตกัน

จู่ๆ ฉันก็ได้พบกับเธอ
เรามองหน้ากัน แล้วก็ได้แต่สงสัย ว่าใช่เธอจริงๆเหรอ

ใช่ ใช่เธอแหละ
ถึงจะเป็นอย่างนั้น เราก็ไม่ได้เอ่ยทักอะไรให้ยืดยาว ไม่ได้กอดกัน ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ดีใจจนหัวเราะออกมาเหมือนครั้งเก่า

ฉันยิ้มอ่อนๆให้เธอก่อนจะจากลา ซื้อของแล้วก็เดินจากไป

บางทีเธออาจจะร้องไห้หลังจากนี้
บางทีเธออาจจะอยากพูดกับฉันเหมือนเมื่อก่อน บางทีเธออาจจะอยากกอดฉัน
หรือมากที่สุดบางทีเธออาจจะยังรักฉันอยู่
แต่ไม่

และถ้าหากฉันเจอเธออีกในวันต่อๆไป เธอและฉัน ก็คงจะกลายเป็นคนรู้จักที่ห่างเหินออกจากความใกล้ชิดกลายเป็นใครคนใดที่มิอาจหวนกลับไปคิด
ความทรงจำของเราในครั้งนั้น ก็กลับกลายแปรผันเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเมื่อครั้งวัยเยาว์ เป็นความรู้สึกดีๆที่จางหาย จืดชืด เพราะกาลเวลา เหมือนกับความอบอุ่นของเธอในวันนั้น

สุดท้ายความรักของเรา ฉันและเธอ ที่เริ่มต้นอย่างรวดเร็ว เมื่อตอนวัยเยาว์ ก็ได้มลายหายไปหมดสิ้นง่ายๆ
แค่เพียงเพราะใจของเราไม่หนักแน่นพอ


<3



SHARE
Written in this book
ณ ช่วงเวลาหนึ่ง
เป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่ง ที่ได้พบเธอ

Comments