แกว่าเเพนด้าเเดงมีความสุขไหม
ยอมรับเลยว่าเป็นคนมันเหนื่อย 
คิดเยอะ อยากรวย อยากสมหวัง อยากเรียนต่อ อยากทำทุกอย่างให้สำเร็จ อยากซื้อบ้าน อยากมีคอนโด อยากเเต่งงาน ถึงวันนึงเราจะมีพร้อมทุกอย่าง เเต่เชื่อว่าความอยากของเราจะโตขึ้นอีกเรื่อยๆไม่มีวันหมด





ประมาณปลายพ.ค. ตอนกำลังไถนิวฟีดในเฟสบุ๊ค อยู่ๆเพื่อนก็เเท็กมาว่ามีตั๋วถูกไปโตเกียว แกไปไหม


'เเกรู้ปะว่าชั้นไม่เคยไปญี่ปุ่น'
'เออ ชั้นด้วย'
อะ งั้นจองเลย ไปกัน
สรุปจองตั๋วคืนนั้นเลย พาสปอร์ตก็มีพร้อมเเล้ว

ทริปนี้เป็นทริปไฟไหม้มาก เงินเดือนเพิ่งออกสองวันก็หายวับไปกับรูม่านตา ใช้เงินประหนึ่งงอกออกมาจากซอกหู ตอนตัดบัตรเครดิตนี่เเบบ รวดร้าวมาก


เราทำเรื่องลางานในวันรุ่งขึ้นกับหัวหน้าเเล้วออกเดินทางวันที่6 มิ.ย.เลย 

ทริปนี้ไปสี่คืนห้าวัน 

วันเเรกเราไปชิวๆเเถวชินจูกุ ชอปปิ้งตามประสาผู้หญิงบ้านๆบนคานทอง

วันที่สองของทริป เราเลือกไปอะควาเรียมในโยโกฮาม่า ด้วยความที่ชอบดูสัตว์น้ำ  เราเลยตื่นเต้นกับสัตว์ทุกชนิดในนั้น น้องๆน่ารักกันมากจริงๆ

เรารัวชัตเตอร์น้องๆจนเมมกล้องเเน่น ทั้งหมีขาว โลมา ฝูงปลาต่างๆ ปู กุ้ง ปลาหมึก ปลากระเบน เเพนกวิน เเละอีกมากมาย เราเเฮปปี้มาก



เวลาเจอน้องตัวไหน เราก็จะอยู่พักใหญ่เลย ถ่ายรูป จ้อง มองรายละเอียดซักพัก


เราสังเกตเห็นว่าน้องหลายชนิดจะว่ายหรือขยับเขยื้อนร่างกายในท่าๆเดียวตลอด (หรือองศาใกล้เคียงกันตลอด) เช่น น้องหมีขาวจะว่ายวนซ้ายมาชนกระจกก่อน (เพื่อให้ใกล้คนดูมากที่สุด) เหมือนมาให้ถ่ายรูป จากนั้นจะเอาอุ้งเท้าถีบให้ตัวลอยไปตรงโขดหินข้างหลังเเละวนกลับไปข้างขวามือให้ใกล้กระจกฝั่งคนดู+ถ่ายรูปอีกรอบ 


น้องวนเเบบนี้เกือบ10กว่ารอบ วนจนนึกว่าน้องเวียนเทียน
เราว่าน้องถูกฝึกมาว่าต้องทำเเบบนี้ ทุกวัน ทุกวัน ท่านี้ ท่านี้


หลังจากไล่ดูน้องๆหลายตัวจนครบ

เราก็มาหยุดที่โซนน้องเเพนด้าเเดง 


น้องเเพนด้าเเดงหน้าตาเเบ๊วมาก น้องถูกเลี้ยงในห้องกระจก วัสดุในที่อยู่น้องดูเป็นไม้เเละเชือกสีน้ำตาล เป็นโทนอบอุ่นที่ดูแล้วผ่อนคลาย


น้องวิ่งขึ้นตอไม้ที่วางไว้ วิ่งวนไปวนมา สลับกับวิ่งไปกินใบอะไรซักอย่าง เเละเหมือนจะได้เวลาโชว์ตัว เจ้าหน้าที่ก็มาจัดอุโมงเชือกข้างบนตู้กระจก น้องก็จะมุดเข้าไปในอุโมงที่จัดไว้ให้ น้องเชื่องมาก เหมือนทำจนเคยชินเป็นกิจวัตร น้องได้รับการฝึกมาอย่างดีจริงๆเรายอมรับ



เเต่
แกว่าน้องมีความสุขจริงๆหรอ


พอมาถึงตรงนี้ เราก็คิดว่าการเป็นมนุษย์มันดีกว่ามากจริงๆ เราไม่อยากถูกขังเเบบนั้น ถึงจะมีอาหารให้กินทุกวัน ไม่ถูกล่า ป่วยก็มีหมอมาดู เเละไม่ต้องดิ้นรนอะไรในชีวิตเลยก็เหอะ
เเต่การมีชีวิตไปวันๆเราว่ามันเศร้ามากนะ 


พอคิดงี้ก็เลยใจชื้นขึ้นมากระจึ๋งนึง อดทนอีกหน่อย เราอุตส่าห์เกิดมาเป็นคนแล้วนะ  อย่างน้อยก็ได้หายใจในที่กว้างๆ เป็นอิสระ ไม่โดนขังอยู่ในที่เเคบๆเป็นปีๆนะ

เป็นกำลังใจให้มนุษย์ทุกคน เเละส่งเเรงใจให้น้องๆทุกตัวได้เกิดเป็นคนในชาติหน้านะ
:-)



SHARE

Comments