Vibin out with-2 | seolbin
ทันทีที่คิมซอลอาช่วยชีวิตปาร์คซูบิน ร่างของคิมซอลอาก็หายแว่บลงไปในยมโลกทันที มีกระจกสีดำบานหนึ่งที่ปรากฏลูกไฟสีแดงเพลิงอยู่ข้างในนั้น มีเสียงทุ้มต่ำน่ากลัวดังออกมาว่า...

"เจ้าทำผิดกฏของยมโลก เจ้าจะต้องหายตัวไปทันทีตามกฏทั้งร่างกายและจิตวิญญาณรวมถึงสถานะของเจ้า..."

มีแรงโน้มถ่วงที่ต้านทานไม่ได้กดไหล่และร่างกายของคิมซอลอาให้คุกเข่าลง

"เดียวก่อนสิ... นี้เป็นครั้งแรกที่ฉันเพิ่งทำผิด และฉันก็ทำหน้ามาสามพันกว่าปีแล้ว"

"โทษนี้ ไม่มีการผ่อนปรน..."

ท่านยมบาลกำลังจะดีดนิ้ว ร่างของฉันสลายเป็นผงตั้งแต่ขาขึ้นมาจนถึงมือและกำลังจะไล่มาถึงหน้าอก มาถึงศีรษะ ฉันก้มหน้ามองร่างกายตัวเองที่ค่อยๆสลายกลายเป็นเศษฝุ่นเศษผง นี้ฉันจะต้องหายไปจริงๆเหรอ ในขณะที่ฉันกำลังหลับตาปี๋ ยอมรับความตายและสภาวะไร้ตัวตนของฉัน พญายมบาลก็บอกว่าหยุด... ก่อนจะปากระดาษบางอย่างมา...

"เจ้ามีหน้าที่ๆต้องทำ เจ้ากับผู้หญิงคนนั้นมีเวรกรรมร่วมกัน ตั้งแต่ชาติปางก่อน งั้นเหรอ"

พญายมบาลโยนกระดาษแผ่นหนึ่งมาจากกองไฟ คิมซอลอากางมันออกมา มันคือกระดาษภารกิจ

'ทำให้ปาร์คซูบินรู้จักความรักซะ และโทษของเจ้าจะได้รับการผ่อนปรนจากหนักเป็นเบา ให้เวลา 100 วัน ทำไม่สำเร็จ ร่างของเจ้าจะถูกบดให้แหลกและจิตวิญญาณของเจ้าจะหายสลายเป็นฝุ่นผงไปตลอดกาล'

คิมซอลอานึกถึงใบหน้ายิ้มแย้มและทัศนคติการมองโลกในแง่ดีแบบใส่หน้ากากของปาร์คซูบิน นี้มันงานง่ายๆอยู่แล้ว...

คิมซอลอาถูกลงโทษจากการเป็นยมทูตให้ลดสถานะมาให้เป็นมนุษย์ชาวโลกธรรมดาวัย 20 ปีเท่านั้น คิมซอลอาใส่ชุดสีดำทั้งชุดไปหาปาร์คซูบินที่โรงพยาบาล เธอฟื้นแล้ว... เธอมองหน้าเขาด้วยดวงตาเศร้าหมองและสีหน้าเย็นชา... 

คิมซอลอาฉีกยิ้มแบบเงอะๆงะๆและโบกมือให้เธอ

"เธอจำฉันได้มั้ย"

"จำได้สิ คุณคือคุณยมทูต"

คิมซอลอาถอนลมหายใจโล่งใจก่อนเดินเข้าไปและลากเก้าอี้ออกมานั่งใกล้ๆ

"โล่งใจ ชีวิตบนโลกมนุษย์ของฉันคงลำบาก ถ้าเธอจำฉันไม่ได้ อย่างที่เห็น เพราะช่วยเหลือเธอ ฉันถึงถูกลงโทษให้เป็นมนุษย์ ฉันมีเงาบนตัวแล้วนะ สุดยอดไปเลยใช่มั้ยล่ะ"

"เพราะคุณ... คุณลุงเพียงคนเดียวของฉันจึงต้องตาย"

"หืม..."

"ทำไมถึงช่วยฉัน แต่ไม่ยอมช่วยลุงของฉัน"

ปาร์คซูบินมองหน้าคิมซอลอาด้วยดวงตาหมองเศร้าและเต็มไปด้วยความโกธรแค้น ก่อนจะนอนหันหลังไปอีกข้างบนเตียง

"มันไม่ใช่ความผิดของฉันนะ"

แม้ฉันจะเป็นยมทูต แต่ฉันก็กำหนดความเป็น ความตายของใครไม่ได้หรอก สิ่งที่ฉันทำได้คือการไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องของมนุษย์ และถ้ามีเรื่องอะไรที่จะทำให้ฉันรู้สึกเสียใจมากที่สุด ก็คือการช่วยเหลือเธอและได้รับโทษแบบนี้แหละ

แน่นอนคิมซอลอาไม่ได้พูด

"ฉันรู้เวลาบนโลกมนุษย์เป็นเวลาที่แสนสั้น ลุงของเธอเป็นคนดี และจิตใจอ่อนโยน เขาจะต้องได้ไปที่ดีแน่ๆ ฉันมั่นใจ"

หนังสือและข้าวของข้างเตียงถูกปามาทางคิมซอลอา... เป็นครั้งแรกในรอบพันปีที่คิมซอลอารู้จักคำว่า เจ็บ อีกครั้ง...

ปาร์คซูบินมองหน้าคิมซอลอาตาวาวก่อนจะบอกว่า...

"ออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ ฉันบอกให้ออกไปไง"

ปาร์คซูบินตะคอกและตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงคนโกธรจัด และนี้เป็นครั้งแรกที่คิมซอลอาโดนมนุษย์ผู้หญิงโกธรด้วย และนี้ก็เป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบปีของความโศกเศร้า ที่ปาร์คซูบินถอดหน้ากาก รอยยิ้มแห่งรอยยิ้มและความสุข ระเบิดอารมณ์เกรี้ยวกราด โมโหใส่ใครสักคนแบบนี้ 

"ฉันไปทำอะไรให้เธอโกธรขนาดนั้นเหรอ เธอควรจะขอบคุณฉัน และซาบซึ้งที่มีชีวิตอยู่สิ"


"ฉันควรจะรู้สึกแบบนั้น หลังจากลุงของฉันตายงั้นเหรอ เธอช่วยชีวิตของฉันได้ ทำไมเธอถึงช่วยชีวิตลุงของฉันไม่ได้"

หนังสืออีกกองถูกซัดมายังร่างกายของคิมซอลอาอีกครั้ง ครั้งนี้ปาร์คซูบินระเบิดความโกธร ความโมโห ความผิดหวังและความอึดอัดใจออกมาเป็นหยาดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรู

นี้เป็นครั้งแรกที่คิมซอลอา รู้สึกแย่มากๆกับใครสักคน และคิมซอลอาไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ระหว่างเดินเข้าไปปลอบใจคนตัวเล็กที่กำลังโมโห เสียใจ และแสดงอารมณ์น่าเกลียดน่ากลัวอยู่บนเตียงออกมาต่อหน้าเขาหรือเดินออกไป รอให้เธออารมณ์เย็นขึ้นและเดินกลับเข้ามาใหม่

เขาไล่เก็บหนังสือที่เธอปามาใส่เขาหล่นบนพื้นแล้วเอามันกลับไปวางไว้บนโต๊ะข้างๆโซฟา

ให้ตายเหอะ พอถอดหน้ากากยิ้มแย้มแล้วเป็นคนนิสัยแย่ชะมัด... 

"ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกแย่กับการสูญเสียใครสักคน อันที่จริง การพบเจอกับการจากลาก็เป็นเรื่องปกติคู่กับมนุษย์โลก... เธอควรจะมีความรักใหม่ๆเพื่อทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นหรือเยียวยาความเศร้าในใจมั้ย"

"ออกไป"

และเพราะแบบนั้น คิมซอลอาถึงเดินออกมา เขาแอบคอตกด้วย เขาเคยเข้าใจว่า ตลอด 3000 ปีที่ผ่านมา เขาเข้าใจธรรมชาติ จิตใจรวมถึงการกระทำของมนุษย์มากที่สุด ทั้งยามที่ผิดหวัง และสมหวัง แต่กลับกลายเป็นเขาไม่เข้าใจอะไรเลย

ตอนแรกเขาเข้าใจว่าภารกิจของเขาคงผ่านไปโดยง่ายดาย... เพราะปาร์คซูบินเป็นมนุษย์ที่มีจิตใจงดงามและหัวใจที่อ่อนโยน แต่เขาคงเข้าใจผิดไป ปาร์คซูบินเป็นผู้หญิงที่ไม่มีหัวใจ

"มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากแบบนี้เสมอเลยเหรอ"

คิมซอลอาถามชูโซจอง เพื่อนยมทูตที่มาเยี่ยมเยือนความเป็นอยู่ของชูโซจองตอนใช้ชีวิตอยู่บนโลกมนุษย์ตอนพัก เวลา 100 ปีสำหรับมนุษย์คงจะยาวนาน แต่สำหรับยมทูตที่ทำหน้าที่ขนส่งดวงวิญญาณอย่างพวกเรา มันช่างแสนสั้นเหมือนตอนกะพริบตา

"มนุษย์เป็นสิ่งสะท้อนจากพระผู้เป็นเจ้านี่..."

"ทั้งหัวใจที่งดงาม บริสุทธิ์ราวกับทารกแรกเกิด และจิตใจที่หยิ่งยโส โอหัง เห็นแก่ตัวราวมีปีศาจมาแทรก"

"พยายามเข้าล่ะ"

เพราะคิมซอลอาไม่มีที่ไป และปาร์คซูบินก็มีพื้นฐานจิตใจเป็นคนดี มีเมตตา ขี้สงสาร และชอบช่วยเหลือคนอื่น แต่เขาคิดว่าเธอเก็บเขาไว้ เพื่อล้างแค้นเอาคืนเขาตังหาก

ในแต่ละวันของคิมซอลอาล้วนผ่านไปอย่างยากลำบาก เธอให้ยมทูตอย่างเขาเรียนเทควันโด กับครูฝึกร่างยักษ์ และในแต่ละวัน เขาโดนทุ่มเป็นจำนวนไม่น้อยกว่า 66 รอบ โดยมีสายตาเย็นชาของเธอนั่งมอง นี้มันปีศาจชัดๆ แถมเธอยังใช้ให้เขาทำความสะอาดบ้าน ทำสวน และกวาดใบไม้ในบ้านที่ใหญ่เหมือนคฤหัสถ์และมีต้นไม้ใบหญ้าล้อมรอบอีก โดยเธอให้เหตุผลว่า... จะได้เรียนรู้ความเป็น 'มนุษย์' เข้าไว้

แต่ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ เธอดีกับทุกคนในบ้านยกเว้นฉัน เธอยิ้มให้กับแม่บ้านทุกๆคน ยกเว้นฉัน เธอพูดคุยหัวเราะและทำตัวเป็นมิตรร่าเริงกับทุกๆคนในบ้าน ยกเว้นฉัน...

ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ... ฉันช่วยชีวิตเธอนะ แม้ฉันจะเป็นยมทูต ทำหน้าที่อยู่ในยมโลกเป็นใหญ่ แต่เธอทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ 

จะมีใครโชคร้ายเท่าฉันอีกมั้ยนะ ช่วยชีวิตเขา เพื่อให้เขามาตอบแทนบุญคุณด้วยวิธีที่โหดร้ายเย็นชาแบบนี้

เวลาที่เราอยู่ด้วยกันสองคน เธอจะเสียบหูฟัง ไม่ก็อ่านหนังสือเกี่ยวกับพวกวรรณกรรมแปล....พอฉันจะทำภารกิจของตัวเอง พาเธอวกวนเข้าเรื่อง การมองหาความรักที่แท้จริงและการตามหาคนรัก เธอจะทำหน้าขมขื่นในแบบที่คนอื่นหาดูได้ยากและก็บอกกับฉันด้วยสีหน้าเฉยชาว่า "ความรักเป็นสิ่งน่าเกลียด"

"ความรักเป็นสิ่งสวยงามนะ ความรักผลักดันให้เราอยากทำสิ่งดีๆ เช่น เป็นคนที่ดีขึ้น รู้สึกดีขึ้น กลายเป็นคนที่สดใสและเปล่งประกายมากขึ้น"

"ความรักเป็นสิ่งขมขื่น ความรักผลักดันให้คนเราทำสิ่งเลวร้ายเช่นการหึงหวงและการฆ่ากันตาย เพราะงั้นฉันกล่าวได้ว่าความรักเป็นสิ่งที่มนุษย์สมมติบัญญัติขึ้นเอง สิ้นเปลืองทั้งเวลา เงินตรา และความรู้สึก เป็นสิ่งไร้ประโยชน์ ไร้ความหมาย และอัปลักษณ์"

นี้ไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดสักนิดเลย

"อย่าพูดแบบนั้นสิ มันเศร้าจะตาย ถ้าเธอเจอคนที่เขารักเธอจากใจจริงและเขาจริงใจกับเธอ เธอก็จะไม่รักเขาและบอกว่าความรักที่เขามีให้เธอเป็นสิ่งอัปลักษณ์เหรอ"

"ฉันอ่านหนังสืออยู่ และเธอกำลังทำให้ฉันรำคาญนะ"

ฉันไม่เคยเจอมนุษย์ที่มีหัวใจด้านชาขนาดนี้มาก่อนบนโลก ไม่อยากเชื่อเลย ภายใต้หน้ากาก เธอจะปิดบังความหยาบคาย เย็นชา และแข็งกระด้างได้มากขนาดนี้ 

ฉันคิดในขณะที่กวาดพื้นไปด้วย

ในขณะที่ฉันพักจากงานที่ฉันทำ ก็มีมนุษย์ผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่ออึนซอเข้ามาหาฉันก่อนจะบอกว่า...

"ฉันอิจฉาพี่จังที่พี่สนิทกับซูบินได้"

ฉันทำหน้าเหลอหลาก่อนจะชี้นิ้วที่หน้าตัวเอง ก่อนจะบอกว่า...

"หา ฉันเนี้ยนะ..."

สนิทกับซูบิน.... เธอเกลียดฉันจะตาย

"ใช่ค่ะ พี่เป็นคนเดียวที่เธอยอมถอดหน้ากากและแสดงอารมณ์ต่างๆนาๆด้วย พี่ทำได้ยังไงคะ"

"ฉันไม่รู้..."

อึนซอเล่าว่าเธอเป็นเพื่อนที่สนิทกับซูบินตั้งแต่ชั้นประถม พอ ม.ต้น ปาร์คซูบินสูญเสียพ่อแม่จากอุบัติเหตุรถยนต์ ตั้งแต่นั้น เธอก็เอาแต่ยิ้มตลอด ไม่เคยร้องไห้ หรือแสดงอาการเสียใจให้เพื่อนๆเห็นหรือเป็นห่วงเลย ปาร์คซูบินเป็นคนที่มีจิตใจเข้มแข็งและร่าเริงมาก จนอึนซอเห็นการลอกหน้ากากของเพื่อนและค่อยๆถอดออกนั้นแหละ อึนซอเลยบอกว่า...

"พี่เป็นคนที่สุดยอดมาก"

และยกนิ้วโป้งให้ด้วย เด็กนี้สดใสร่าเริงจัง... ไม่แปลกใจเลยว่าปาร์คซูบินได้พลังงานแง่บวกมาจากใคร ไม่นับช่วงนี้ที่เธอแผ่รังสีแง่ลบใส่ฉันบ่อยๆนะ

"แล้วเธอเคยมีแฟน คนที่ชอบหรือความรักหรือเปล่า"

"ไม่รู้สิคะ มีคนมาชอบเธอมากมาย แต่เธอไม่เคยสนใจเพศตรงข้ามเลย"

"งั้นเหรอ แล้วเพศเดียวกันล่ะ..."

"ไม่มีนะคะ"

ยากชะมัด แล้วภารกิจฉันจะสำเร็จมั้ยเนี้ย ฉันไม่อยากหายตัวไปนะะ แม้ยมทูตจะเป็นงานหนักและแสนน่าเบื่อก็เหอะ...


SHARE

Comments