right person, wrong time
Wish I could call right now
Wish I could tell you everything I need, right now

ฉันมองค้างที่หน้าจอมือถือ สติหายไปตั้งแต่ตอนออกมาดื่มฉลองเรียนจบกับน้องรหัส ในใจคิดย้ำซ้ำไปมาว่าถ้าฉันโทรไปพูดอะไรก็ตามที่ฉันอยากพูดทั้งหมด มันจะดีหรือเปล่า

นิ้วมือเกลี่ยหยดน้ำข้างแก้วเหล้าเหมือนปาดน้ำตาให้ตัวเอง เพลง Wish you well ถูกเปิดคลอขึ้นมาเหมือนรู้ใจ ฉันไม่เข้าใจมาเสมอว่าทำไมร้านเหล้านั่งชิลต้องเปิดเพลงเศร้า หรือทำไมเจ้าของร้านหรือคนเปิดเพลงถึงต้องคิดว่าคนที่มาร้านเหล้าทุกคนจะต้องอกหัก

แต่พวกเขาก็คิดถูกแล้ว

ฉันไม่สมหวังในความรัก นั่นคือความจริงแรก
แต่ความจริงที่ขี้แพ้อีกข้อคือฉันได้แต่อมความรักไว้ในปาก
ไม่พูดไป จนในที่สุดก็ต้องกลืนมันลงตอนที่เห็นเขาถูกสารภาพรักต่อหน้าในวงเหล้าสักวงที่ฉันเคยไปนั่งด้วย

ทุกครั้งที่คิดย้อนกลับไปก็ยังรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงพังครืนอยู่ในหัว

อะไรที่เป็นปัจจัยทำให้คนคนนึงไม่กล้าพูดความรู้สึกโง่ๆของตัวเองออกไป เพราะเรารู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมหรือเปล่า หรือเพราะความใกล้ชิดที่มีให้กันมาตั้งแต่แรก ทำให้ฉันไม่กลัวที่จะมัวลังเลไม่ยอมพูด

หรือสุดท้ายแล้วฉันแค่กลัวคำตอบ
I never thought it was something I'd feel
It's hard to believe it’s real

ขอโทษ
ขอโทษที่รู้สึกด้วยมาตลอด
ขอโทษที่สุดท้ายแล้วก็คงไม่กล้าบอก

คำขอโทษมากมายร้อยเรียงอยู่ในหัว หยดน้ำตาไหลผ่านดวงตาอีกข้างไปช้าๆเพราะฉันเอียงหัวนอนซบแขนตัวเอง ร้านเหล้ามืดพอที่จะทำให้ไม่มีใครมองเห็นว่าฉันกำลังร้องไห้ เสียงคนพูดคุยจากโต๊ะอื่นๆเองก็ดังมากพอที่จะไม่ทำให้ใครสักคนรู้ว่าฉันกำลังสะอึกสะอื้นเหมือนเด็ก

ฉันยังจำคำที่เพื่อนเคยพูดกับฉันได้แม่น
'มีปัญญาสอบติดแพทย์
เรียนจนจบปีหก แต่ไม่มีปัญญาบอกชอบคนที่ชอบเหรอ'
แน่นอน คำตอบคือใช่

ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
ไม่เคยเข้าใจอะไร
ไม่เข้าใจสายตาที่เขาเคยมีให้
ไม่เข้าใจว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือที่เคยส่งผ่านมาตอนสัมผัสมันจะต้องการถ่ายทอดแค่ความรู้สึกของพี่น้องเท่านั้น
So where do we go now from here?
Would it be different if you were more near
'ยังไม่มีใครเขียนป้ายชื่อให้พี่เลยเหรอ?'

เขาถามขณะหยิบป้ายชื่อของฉันไปถือไว้ ตอนนั้นเป็นช่วงรับน้องที่ฉันเองก็ว่างๆเลยอยากจะโผล่หน้าไปร่วมกิจกรรมด้วย พี่เลี้ยงคณะแพทย์กับพี่เลี้ยงคณะพยาบาลเลยมีโอกาสได้แลกกันเขียนป้ายชื่อเล่นๆตอนที่ว่าง ช่วงเวลาไม่ถึงสิบนาทีที่ฉันคงจำได้ไปตลอดชีวิต

เขาจรดปากกาเขียนชื่อของฉันตัวใหญ่ๆลงบนกระดาษอาร์ตมันที่ยังว่างและขาวสะอาด ไม่ลืมวาดหน้ายิ้มเล็กๆต่อท้ายชื่อให้ แต่ยังไม่คืนป้ายกลับมาในทันที ต่างจากฉันที่เขียนป้ายของเขาเสร็จจนยื่นคืนไปนานแล้ว ฉันได้แต่พยายามชะเง้อดูว่าเขาเขียนอะไรแต่ก็ไม่ได้เห็นในสิ่งที่ต้องการจะเห็น จนกระทั่งเขียนเสร็จ ข้อความขยุกขยิกที่เขาเขียนไว้ที่มุมขวาล่างก็ทำให้ฉันยิ้มออกมาได้เหมือนร่ายมนต์เอาไว้
พักผ่อนบ้าง
พายเป็นห่วง

ทุกครั้งที่คิดถึงตอนนั้นหรือที่ผ่านมาอีกหลายครั้งก็ยังอดคิดไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นตอนนั้น 
ฉันไม่เชื่อ
ไม่เชื่อจริงๆ ว่าในสายตาที่เราสองคนมองกันมันจะไม่มีความรู้สึกอะไรอยู่เลย ฉันไม่เคยเชื่อ

แต่ฐานะคนขี้แพ้ตอนนี้ยังตอกย้ำอยู่เสมอว่าฉันทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว คิดย้ำอยู่เสมอเวลาที่หัวมันว่างจากความคิดอื่นๆมาคิดถึงเขา มันคือตัวฉันอีกคนนึงพูดดังๆใส่ตัวเองในหัวเสมอว่ามันไม่มีทางอีกแล้ว

ไม่มีเลย
I should've done a little bit more
To stop you walking out of that door

 ฉันกำมือแน่น รู้ตัวอีกทีก็ร้องไห้ออกมามากมาย

ความรู้สึกมากมายประเดประดังเข้ามาเหมือนคลื่น ฉันไม่ถูกกับน้ำหรือน้ำตาเอาซะเลย ไม่สมชื่อเปี่ยมชลที่พ่อกับแม่ตั้งให้

การร้องไห้มักทำให้ไหล่ไหวสั่นเหมือนเด็กๆ
ฉันมักจะหายใจไม่ทันจนสะอื้น น้ำมูกไหลจมูกแดงจนเหมือนมีใครลืมมะเขือเทศวางเอาไว้
แต่ก็เหมือนทุกครั้ง

ไม่มีใครรู้


"ความจริงเราไม่ชอบนะ ที่จือร้องไห้เยอะๆ" อยู่ดีๆเสียงของคนที่นั่งข้างกันพูดขึ้นมา พูดเพื่อให้ฉันรู้ว่าเขาเองก็รู้ที่ฉันร้องไห้

"แล้วจะให้ทำยังไง"

"ก็เดินเข้าไปบอกเลย บอกว่าพี่ชอบพายนะ ชอบมาตลอด"

"ทำไม่ได้"

"อะไรไม่ได้"

"ถึงบอกไปก็มีเขาในชีวิตไม่ได้.."

"ทำอย่างกับทุกวันนี้จือไม่ได้มีเขาในชีวิต"

"ไม่ใช่ในเชิงนั้น"

"จือ"
"จือรู้ไหม ว่าบางทีคนเราก็บอกรักให้รู้"
"ไม่ได้บอกรักให้รัก"

"..."

"เพราะงั้นก็ไปบอก แล้วก็ไม่ต้องร้องไห้แล้ว"
"แต่ถึงจะไม่บอกก็ไม่ต้องร้องไห้แล้วเหมือนกัน"
"..ขอให้พวกเขารักกันมากๆก็พอ"

ฉันสะอึก น้ำตามันเหมือนกับฝนตรงที่เราจะบอกให้มันหยุดโดยทันทีไม่ได้ แต่ฉันเข้าใจ เข้าใจทั้งหมดที่เขาพูด ได้แต่พยักหน้าเบาๆเพราะไม่รู้จะต้องตอบออกไปยังไง เอียงตัวไปพิงเหมือนต้องการที่พึ่งแล้วก็พยายามจะหยุดร้องไห้ให้ได้จริงๆ

สัญญากับตัวเอง ว่านี่จะเป็นคืนสุดท้าย ที่ฉันจะร้องไห้ให้กับรักที่ไม่สมหวังนี้
Oh, but it's over now
All I can do is wish you well

SHARE

Comments

Sansastarkzz
13 days ago
แงงง
Reply
Ward
12 days ago
เศร้าเลย...
Reply