เฉกเช่นดอกไม้เบิกบานในใจ, ไม่มีเหี่ยวเฉา
คนที่สามารถคิดถึงสถานที่หรือช่วงเวลาที่สวยงาม
ได้ตลอดตามที่ต้องการแล้วยิ้มออกมาดั่งเช่นโลกนี้ไม่มีความโหดร้าย คือคนที่รวยอย่างแท้จริง.ความสุข?
คนที่มีความสุขที่สุดในโลกเขา
เป็นคนยังไงกันบ้างเหรอ?

เสริชในอินเตอร์เน็ตเห็นแต่คนเขาบอกกันว่าต้องประสบความสำเร็จอย่างนู้นอย่างนี้ จริงๆแล้วนั่นคือความสุขที่แท้จริงรึเปล่า? 
บางคนบอกทำในสิ่งที่ตัวเองรักสะสิจะได้มีความสุขแล้วถ้าฉันชอบสูบบุหรี่กินเหล้า แต่ต้องลาลับโลกนี้ด้วยโรคภัยอันเกิดมาจากสิ่งที่ฉันทำแล้วสุขสม

ฉันจะมีความสุขหรือเปล่า?

หรือคนที่มีความสุขคือคนที่เข้าใจโลกนี้ทุกอย่างกัน?
เจ็บปวด?การที่เราจะมีความสุขจริงๆได้แล้ว มันต้องผ่านความเจ็บปวดมามากน้อยแค่ไหนเหรอ?

“ว่ากันว่าความเจ็บปวดเป็นของคู่กายกับมนุษย์เฉกเช่นความรัก การที่มนุษย์ตกหลุมรักนั่นคือเวลาที่เขาต้องพร้อมจะเจ็บปวด”

แล้วจะมีใครที่ทนเจ็บปวดแล้วมีความสุขรึเปล่า? เขาเรียกมันว่าความสุขไหม?

หรือจริงๆแล้ว คนเราไม่เคยเข้าใจอะไรเลยแต่แค่บอกกับตัวเองว่าเข้าใจมันดีแล้วและ “ฉันทนได้ ฉันแข็งแกร่ง ฉันโคตรมีความสุข”
โลกมนุษย์ระหว่างโลกมนุษย์กับจักรวาลที่กว้างใหญ่ไพศาล
อันไหนน่ากลัวกว่ากันเหรอ?

แล้วระหว่างสองอย่างนี้กับจิตใจและความคิดของมนุษย์อันไหนมันจะน่ากลัวกว่ากัน?

แล้วคนที่มีความสุขในทุกๆวัน หัวใจเขาจะสว่างไสวหรือเปล่านะ
แท้จริงนั้นไซร้“ฉันอยากเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก”

นี่เป็นคำบอกเล่าที่ฉันพรํ่าบอกตัวเองมาตลอดตั้งแต่ผ่านพ้นความเจ็บปวดและความเศร้าอันล้นเหลือ แต่
แท้ที่จริงแล้วฉันก็ยังคงมีคำถามและไม่เข้าใจโลกนี้แม้แต่น้อย คุณคิดว่าคุณเข้าใจโลกนี้ดีแล้วรึเปล่า? แล้วคุณมีความสุขหรือไม่กับสิ่งที่คิดอยู่?

ฉันเกิดความสงสัยมากมาย เสมือนในคราที่ฉันปลูกต้นไม้ ตอนที่ฉันรดน้ำฉันก็จะเกิดความคิดขึ้นมาในใจเสมอว่า “มันจะผลิดอกออกผลแบบไหนกัน?” มันเหมือนเวลาที่ฉันกำลังเติบโตและตั้งคำถามกับตัวเองว่า
“ฉันจะโตไปเป็นคนแบบไหนกันนะ”
“ทำอาชีพอะไร”
“ในใจฉันจะเปี่ยมไปด้วยความรักหรือเปล่า?”
“แล้วฉันจะมีความสุขรึเปล่า?”
เด็กเอ๋ยเด็กน้อย“บางทีฉันก็อยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง”


เด็กสาวที่มักจะมีรอยยิ้มที่สดใส
ไม่รู้จักความโหดร้ายของโลก
เวลาร้องไห้เหรอ.. เฉพาะตอนที่ไม่ได้รับขนมเท่านั้นแหละ55555

ทุกวันนี้เวลาเห็นรอยยิ้มของเด็กฉันมักจะยิ้มตามด้วยเสมอและคิดว่า ถ้าพวกเขามีความสุขแบบนี้ตลอดไปก็คงจะดีเนอะ

หรือว่าเด็กน้อยจะมีความสุขที่สุดในโลกกัน?
ชราวัยในความจำ“ถ้าฉันแก่ ฉันจะมีคนมาคอยดูแลไหมนะ?”
“แล้วถ้าไม่มี ฉันจะมีความสุขหรือเปล่า?”
“หรือว่าอยู่อย่างโดดเดี่ยวพร้อมน้ำตาและความเจ็บปวด?” “แล้วความเจ็บนั้นจะทำให้ฉันยิ้มหรือเปล่า?”

เกิดคำถามกับตนเอง ; ครั้งที่หนึ่งหนึ่งล้าน


ว่ากันว่าวัยชราคือวัยที่เราจะปลงกับทุกอย่าง
และรอความตายคืบคลานเข้ามา 
ใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายให้คุ้มค่า
และลาลับโลกาไป


แล้วก่อนตายฉันจะมีความสุขไหมนะ
ไหนใครเล่าบอกกล่าวได้ดอกไม้ เปรียบดั่งความงาม
หัวใจ เปรียบเหมือนช่องฟรีส

ทำไมน่ะเหรอ? เพราะถ้าเราจดจำความงามของสิ่งต่างๆ และความรักด้วยหัวใจอย่างแท้จริง มันจะไม่หายไปไหนเลยและมันจะอยู่กับเราไปจนเฒ่าจนแก่
และถึงคราที่ต้องลาจากโลกนี้ไป
“เหมือนโรสที่จดจำแจ็คด้วยหัวใจของเธอสินะ”

แล้วโรสก็มีความสุขใช่ไหม?

แล้วความจริงนั้นความสุขที่แท้จริงจะรู้สึกเยี่ยงไร มันจะเป็นดอกไม้ที่เราปลูกไว้ในใจแบบไม่มีวันเหี่ยวเฉาหรือเปล่า?

I’ve got so many words in my head and wrote this down, then one day I’ll come back to read and gone.

Twitter: @sadbleu_
SHARE
Writer
soobleu
Sober
ทิวา - สุขเสมอ

Comments