IN
 มีความรู้สึกย้อนแย้งในใจมากเลยแหละ ความรู้สึกของเราที่มีต่อพ่อแม่บุพการี ความรู้สึกของเรามันย้อนแย้งกันมากเลย เรารักพวกท่านนะแต่เราก็เกลียดเหมือนกัน แล้วเราควรทำยังไง?มันเริ่มมีความรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้้ไม่รู้ตัวเลย
 อยากจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก พูดไม่ได้ เหมือนภาพที่ทุกคนเมินเฉยคำพูดของเราหลอกหลอนอยู่ตลอดเวลา แบบไม่มีใครอยากเอาเรื่องคนอื่นมาคิดให้ปวดหัวใช่มั้ยล่ะ มันเรื่องส่วนตัวแกนะ คิดเองแก้เองสิ มีความรู้สึกเหมือนอมยาขมอยู่ในปาก คายก็ไม่ได้ กลืนก็ไม่ลง ทรมาณ
 เหนื่อยมาก เหมือนเกิดมาเป็นส่วนเกินของบ้านเลย ด้านการเรียนก็ไม่ได้เท่าพี่ๆญาติๆ ไม่ได้เท่าพี่ชาย ความสามารถต่ำเตี้ย ไม่มีความสามารถพิเศษอะไรเลย ไม่มีความชอบ ไม่มี
 น้อยใจที่โนเปรียบเทียบกับคนนู้นคนนี้นะคะ น้อยใจนะคะที่พ่อชอบประชดแรงๆกับความชอบของเรากับสิ่งที่เราไม่ชอบ น้อยใจนะคะที่ไม่เชื่อใจกันเลย เรารู้ว่าเราเคยเป็นเด็กที่ไม่ดีไม่เป็นลูกที่ดี ดื้อกับพ่อแม่ ลักขโมย มารยาททราม ทำพ่ออับอาย ทำตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียง แต่ว่าตลอดเวลาที่พ่อกับแม่อยู่ร่วมชายคากับเราตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ไม่ได้เห็นว่าเราเปลี่ยนไปจริงๆหรอคะ หรือภาพความเลวๆของเรามันฝังใจพ่อแม่ไปแล้วหรอ มันหมายความว่าต่อให้หลังจากนี้เราทำดีแค่ไหนก็ไม่มีทางทำให้เชื่อใจได้แล้วใช่มั้ยคะ มันหมายความว่าต่อให้เราเก่งได้เทียบเท่ากับพี่น้องคนอื่นๆ พ่อแม่ก็ไม่เชื่อใจเราแล้วใช่มั้ยคะ น้อยใจนะคะที่ในสายตาของพ่อกับแม่แล้วเราเป็นเด็กเลวๆ เป็นภาระ เป็นเด็กนิสัยไม่ดี เจ้าเล่ห์ ฉลาดเรื่องชั่ว มีแต่เชื้อชั่วๆที่ไม่รู้มาจากไหนในร่างกาย น้อยใจนะคะอย่าถามคำถามเราแบบไม่ต้องการคำตอบแบบนั้นสิคะ ปวดใจมากๆเลยนะ ที่รู้ดีในใจว่าต่อให้พูดอะไรไปก็ไม่เชื่อ น้อยใจมากๆเลนนะคะ
 คิดย้อนดูแล้วก็เป็นเราที่ทำตัวเองทั้งนั้นเลยนี่นา ทำตัวเองจริงๆนี่นะ โทษใครได้ล่ะ ก็เราทำตัวเองทั้งหมดเลย เราพังความเชื่อใจของพ่อแม่เอง เราผิดเอง 
 ร้องไห้กับกระจกก็สนุกดีนะ เห็นตัวเองที่ย่ำแย่ เห็นตัวเองที่ทำตัวเอง จะได้รู้ว่าถนอมร่างกายนี่นะถนอมจิตใจนี่นะ แกต้องถนอมมันเองนะ แกพูดกับใครไม่ได้งั้นดดูแลถนอมตัวเองดีๆนะ สุดท้ายที่สุดแล้ว เราไม่มีใคร แต่ก้มีตัวเอง ไม่ทิ้งไปไหนแน่นอน
SHARE
Writer
Ira
Sleeper,Student
I don't have anything to tell. U have to find it by urself.

Comments