Welcome to my sonata -1 | seolbin
ให้ฉันบอกอะไรคุณบางอย่างนะ...

ฉันเชื่อว่าไม่มีใครที่มีชีวิตที่น่าเบื่อเท่าฉันอีกแล้ว ไม่มีโรงเรียน ไม่มีเพื่อน ไม่มีแฟน ไม่มีความรัก มีแต่กองหนังสือที่อ่านแล้วอ่านอีก...

ชีวิตของฉันวนเวียนแค่บ้านกับโรงพยาบาล ฉันถูกค้นพบว่าเป็นโรคหัวใจตั้งแต่อายุ 15 ปี มันไม่เคยแสดงอาการ จนวันหนึ่งมันแสดงอาการ และฉันต้องถูกพาตัวเข้าห้อง ICU ระหว่างอยู่คาบพละและกำลังเรียนบาสเกตบอล

ตอนนี้เวลาผ่านไปแปดปีแล้ว และฉันเริ่มจะสูญเสียความหวัง... เพื่อนๆของฉันกำลังเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ได้เข้ามหาวิทยาลัย ได้ทำสิ่งที่ชอบ แต่ฉันต้องอยู่โรงพยาบาล เพื่ออ่านหนังสือ และใช้ชีวิตให้ผ่านไปวันๆ โดยหวังว่าในวันที่ฉันหลับตา และลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจของฉันจะไม่หยุดเต้นไปเฉยๆ พ่อแม่เสียใจทุกครั้งเวลาที่มาหาฉัน และเห็นว่าฉันเจ็บปวด แต่เมื่อท่านอยู่ต่อหน้าฉัน ท่านจะยิ้ม และฉันก็จะยิ้ม เพราะฉันไม่รู้ว่าเวลาของฉันจะหายไปเมื่อไร หากฉันต้องหายตัวไป ฉันก็อยากให้พ่อแม่ของฉันมีความสุข และจดจำแต่ภาพของฉัน ตอนมีความสุข... ฉันเข้ากับหมอและพยาบาลได้ดี

แต่ไม่มีใครรู้ว่าตอนอยู่คนเดียว ฉันร้องไห้มากแค่ไหน

ฉันเคยเป็นเด็กสุขภาพแข็งแรงมาก่อน แต่ตอนนี้แค่วิ่งสองสามก้าวก็รู้สึกเหนื่อยอ่อนจนต้องหอบแฮ่กๆ... ฉันเคยเป็นเด็กที่ร่าเริง พูดมาก และชอบหัวเราะมากๆมาก่อน แต่ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนเก็บตัว พูดน้อยและซึมเซา ฉันเคยเป็นคนมีความรักและสดใสมาก่อน แต่ตอนนี้ฉันลืมไปแล้วว่าความรู้สึกที่คุยกับใครสักคนแล้วหัวใจของเราเต้นแรงจนต้องยิ้มออกมาคนเดียวเหมือนคนบ้าเป็นยังไง

ฉันกำลังจะตาย... ฉันกำลังจะหายไป และหัวใจของฉันไม่เคยเต้นแรงอีกเลย

หัวใจของฉัน...มันรู้สึกว่างเปล่า

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีใครเข้ามาในชีวิตฉันเลยซะทีเดียว

ชูโซจอง เพื่อนที่สนิทกับฉันตั้งแต่สมัยประถม มาเยี่ยมฉันอยู่เสมอๆ เธอไม่เคยทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวเลย เธออยู่ข้างๆฉันเสมอ ในฐานะเพื่อน... และมันคงจะเป็นแบบนี้ไปจนกว่าเราจะกลายเป็นคุณยายและแก่เฒ่าไปด้วยกัน...

แม้ว่าเธอจะทำตัวแปลกๆตอนที่เราอายุ 18 ปี อย่างการเอาดอกไม้มาให้ ใช้คำพูดเกินเพื่อน และสารภาพด้วยแววตาที่สั่นเทาและน้ำเสียงที่เหนียมอายว่า ชอบฉัน... แต่เธอก็คือเพื่อนฉัน เพื่อนเพียงคนเดียวที่ฉันอาจจะเหลืออยู่

ตอนแรกฉันก็แอบเครียดกับความรู้สึกแบบเกินเพื่อนที่เธอมอบให้ แต่พอเห็นว่าตอนนี้เธอมีแฟนที่เรียนคณะเดียวกันแล้ว มีงานอดิเรกแบบเดียวกัน ฉันก็โล่งใจ...

แม้ไม่มีคำพูดปลอบใจหรือคำถามอย่างเธอตัดใจจากฉันได้แล้วใช่มั้ย แต่จากสายตาที่เธอมอบให้ และการวางตัวที่ดูแลกันอย่างดี ฉันก็รู้ว่า... ฉันได้เพื่อนคนเดิมของฉันกลับคืนมาแล้ว

ฉันใช้ชีวิตอย่างน่าเบื่ออยู่โรงพยาบาล จนกระทั่งวันๆหนึ่ง ฉันเจอเธอ... เธอเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉัน ฉันไม่รู้แม้แต่ชื่อของเธอ แต่ไม่รู้ทำไม... หัวใจของฉันถึงเต้นแรงยามที่ได้มองเห็นหน้าของเธอ มันเต้นแรงมากจนฉันต้องยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง เกิดอะไรขึ้นกับหัวใจของฉันนะ

ผู้หญิงหน้าตี่ผมยาวสีน้ำตาลสบตากับฉัน ก่อนที่ฉันจะหลบสายตาของเธออย่างรวดเร็ว

ชูโซจองเดินมาหาฉันที่กินน้ำอยู่ที่ศูนย์รวมที่พักผู้ป่วย และผู้ปกครองคนไข้... เธอมองไปที่ผู้หญิงใส่ชุดแบรนด์เนมกระโปรงสีแดงขาว ฉันถามเธออย่างไม่รู้จัก

"โซจอง รู้จักเธอมั้ย"

"ซูบินเหรอ รู้จักสิ...เธอเป็นดาวเด่นของคณะวารสารศาตร์เลยนะ"

"กระจายข่าวเหรอ"

"อือ เธอมักมีเรื่องแปลกๆมาเล่าให้ฟัง ส่วนมากเป็นเรื่องที่น่าสนใจและใช้ได้จริง เป็น youtuber star และ wiki pedia ประจำโรงเรียนเลย จากที่ได้ยินมานะ"
 
"เธอเป็นคนยังไงเหรอ"

อาการเจ็บปวดเหมือนหัวใจถูกบีบรัดหายไปแล้ว ยามเธอเดินจากไปจนพ้นสายตา 

"ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยคุยกับเธอเลย แต่คนที่รู้จักเธอบอก บางที เธอก็ชอบพูดจาเหมือนคนแก่ แต่บางทีเธอก็ชอบทำตัวเหมือนเด็ก"

"งั้นเหรอ"

เย็นวันนั้น ฉันไม่ได้อ่านหนังสือเหมือนทุกที แต่กลับเข้าเว็บ youtube บนไอโฟนในชื่อชาแนล park_soobin08 เธอมักจะชอบเล่าอะไรแปลกๆจริงๆด้วย อย่างทฤษฏีสัมพันธภาพ กฏของเวลา และมนุษย์สามารถย้อนเวลา

มันดูเพ้อเจ้อ แต่ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างมีหลักการ และเป็นจริงเป็นจัง จนทำฉันเชื่อไปด้วยได้เลยว่า มนุษย์สามารถย้อนเวลาได้จริงๆ

SHARE

Comments