ฆ่าได้ หยามไม่ได้ บางทีมีน้ำใจให้ยังไม่ได้เลย : Gomenne Japan

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนที่ไปญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก
(เมื่อหลายปีมาแล้ว)

เจอลุงอายุประมาณนึง นอนคว่ำอยู่กับพื้น
เลือดไหลนอง อย่างน่าตกใจ ในเงามืดๆ
ขณะที่เรากำลังกลับเข้าที่พัก(ในย่านชานเมืองโตเกียว) ประมาณตี1เห็นจะได้
แต่คนก็ยังเดินขวักไขว่ไปมาไม่น้อย
ไอเราตกใจ ว่าจะโทรหารถพยาบาลก็โทรออกไม่ได้(เปิดใช้แค่wifi)
ถึงแม้ริจะโทรไปแจ้ง ก็จะคุยกับเขาไม่รู้เรื่อง!
(ภาษาญี่ปุ่นเพิ่งท่องได้ถึง บ.ใบไม้)

เลยไปสะกิดคนแถวนั้น ให้ช่วยโทรแจ้งรถพยาบาลหน่อย เขาก็ตกใจพอกัน(ทำอะไรไม่ถูก)
ซักพัก คุณลุงซอมบี้ที่นอนอยู่ ก็พลิกตัวช้าๆ
และค่อยๆประคองตัวเองลุกขึ้นมานั่ง
(เหยยยย ยังไม่ตาย(ค่อยโล่ง.อก)

อย่ากระนั้น เราพอมีทิชชู่ในกระเป๋าอยู่แพคนึง
รีบควักออกมาและยื่นให้คุณลุงโดยเร็ว
คุณลุงก็รับไปแบบงงๆมึนๆนะ

เลือดอาบหน้าอยู่เต็มไปหมด ไม่มึนก็บ้าละ
ทิชชู่ทั้งแพ็คกลายเป็นสีเลือดชุ่มฉ่ำภายใน3วิ (แอบอยากรู้ว่าลุงแกหลับไปนานแค่ไหน) #เจือก

ไอเรา ที่เลือดความเป็นไทยเข้มข้นเหนียวหนึบ
ก็สวมวิญญาณโวรันเทีย(อาสาสมัคร)
อยากจะช่วยเสียเหลือเกิน

ท่ามกลางกลุ่มคนที่กลับบ้านดึก(เหมือนๆกัน)
ที่เดินผ่านไปมา หรือยืนรอใครแถวนั้น
ด้วยความนิ่งเฉยมากๆ ย้ำ! ทุกคนแค่มองแล้วเฉยๆมากๆ (ไม่มีใครช่วยเลยหรือ??)

#ดื่มชาเย็นกันมาหรือคะ?
เปล่าเลย...หล่อนเข้าใจผิดนะ
ที่นี่ญี่ปุ่น เมืองแห่งซามูไร นักรบผู้กล้าหาญ
ไม่ใช่สยามเมืองยิ้มพร่ำเพรื่อที่แกจากมา
(พูดกับตัวเอง แบบละครไทย...)

ทันใดนั้นอิฉันก็รีบไปกดน้ำดื่มที่ตู้หยอดเหรียญ อย่าง ทู้วฟาสทู้วซีเรียส!
และดิ่งตรงไปให้คุณลุงทันที
(แกรรร เป็นแก แกคิดมั้ย เสียเลือดขนาดนั้น
ควรจิบน้ำซักนิด ชีวิตแจ่มใสป่าวว้า??)

ตัดภาพไป! คุณลุงไม่รับจ้า
 ไม่ยอมรับน้ำดื่มจากฉัน
ท่าทางตอนอิฉันประเคนน้ำอะ
ดูสำรวมกว่าตอนถวายพระกระยาหารแด่พระสงค์อีกนะ เอาจริงๆ

ทำไมลุงไม่รับว้า? เพิ่งกดมาสดๆ
ก็เห็นๆกันอยู่(ไม่ได้แอบใส่ยาอะไรเลยจริงๆๆๆ)
ขยั้นขยอ ก้มหัวเพื่อให้น้ำดื่ม จนเริ่มปวดหลัง

จู่ๆ แกคงหมดความอดทน ด่าเข้าให้!!
โวยวาย และโมโห เราอย่างไร้เหตุผลที่สุด!

หญิงเล็กไม่เข้าใจ ทำไมคุณชายกลางต้องโมโหขนาดนี้ด้วย! #บ้านทรายทองก็มา

อิฉัน ก็อายนะ #ซอรี่แอมฟอร์มโคเรีย
ไม่รู้ล่ะ กุอาจจะผิดอะไรอีกแล้วแน่ๆ

ตอนนี้ยังไม่เข้าใจ แต่เดี๋ยวจะกลับบ้านไปถามป้า แต่ตอนนี้ ซื้อน้ำมาให้แล้ว วางไว้ตรงนี้แหละ บัย! #เรางอนนายแล้ว #ลุงซอมบี้

ระหว่างเดินกลับ รถพยาบาลก็ขับสวนมาพอดี
ใช้เวลาประมาณ5-8นาที เร็วมากกกกก
โอเค อุ่นใจ...ประกันภัยดูแลคุณแล้ว
นัตซึโกะกลับบ้านได้!

ความจริงอีกฝั่ง....
(เมื่อกลับมาคุยกับป้าโฮสชาวญี่ปุ่น)

อาจจะเป็นเรื่ิองส่วนบุคคล นิสัยของคนๆนั้น
หรือเพราะอาการเมาก็เป็นได้

หรือการเอาน้ำไปให้ ถือว่าเป็นการดูถูกศักดิ์ศรี
ไม่ให้เกียรติ ไม่เคารพความแข็งแกร่ง
ของผู้อื่น อาจถือเป็นการกระทำที่หยามเกียรติอย่างมาก ก็เป็นได้!

ถือเป็นเรื่องใหญ่มากของคนญี่ปุ่น(แบบดั้งเดิม)
ลองนึกย้อนไปถึง เหล่าซามูไรที่หากพ่ายแพ้
หรือทำผิดบางอย่างให้อับอาย
จะได้รับเกียรติในการ 'ฮาราคีรี'
(ปลิดชีพด้วยตัวเอง) อย่างสมเกียรติ
เพื่อล้างมณฑิณให้กับวงตระกูล!
ป๊าดดดดด นึกย้อนไปไกล...

ซึ่งความเชื่อเรื่องเกียรติยศศักดิ์ศรีของเขา
ยังมีอยู่จนถึงปัจจุบัน
(อาจจะไม่เคร่งครัดเช่นเมื่อก่อน
แต่ก็ยังคงอยู่ในจิตใต้สำนึกของใครหลายๆคน 
เช่นลุงซอมบี้ท่านนี้ด้วยกระมัง)

และพาลมานึกถึงภาพยนต์ญี่ปุ่นเรื่องนึง
"Himizu" ครั้งนั้นได้ดูแล้วก็งง!
*เนื้อหาตรงนี้กำลังจะสปอยหนังนะฮะ
โปรดเตรียมใจ...(ไม่ไหวก็ข้ามไปนะ)

คือ พระเอกอายุประมาณ16 ซึ่งเป็นหนี้จากพ่อติดพนันติดเหล้า แม่หนีไปมีแฟนใหม่ ทิ้งพระเอกไว้ให้อยู่เอง แต่ยังโชคดีที่มีเพื่อนๆที่ลี้ภัยจากเหตุการณ์บางอย่างมาอยู่ด้วยกัน

เพื่อนๆก็คือ ลุงๆที่ล้มละลาย หมดตัว
มาอาศัยกางเต้นท์นอนอยู่ใกล้ๆกัน
อยู่ๆลุงคนนึงไปหาเงินมาใช้หนี้ให้พระเอกได้
แบบเคลียร์ได้เนียนๆเลย

ถ้าเป็นละครไทย คือ เย้!! ดีใจจุงเบย
ขอบคุณมว๊ากกกกก ฉันรักแก เราปลดหนี้ได้แล้แฮปปี้แอนดิ้ง จบ.!

แต่ ญี่ ปุ่น โนวๆๆๆ
พระเอกโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง
โมโหจนจะกลายเป็นเดอะฮัคละ
ไล่ลุงออกจากพื้นที่ที่อาศัยอยู่
(ในบริเวณบ้านพระเอกอะแหละ)
พระเอกร้องไห้ แหกปาก เสียสติมาก!
#เมิงเป็นอารายยยยย???

เราค้านในใจไง เห้ย ปลดหนี้แล้ว ยังไงก็หาเงินมาใช้ให้เพื่อนก็ได้หนิ ดอกเบี้ยไม่แพงเท่ากู้นอกระบบหรอก เนอะ เย้ ... 
ตัดภาพมาอีกที มันโกรธและเกลียดเรา
เท่าเราไปฆ่าพ่อมันเลยค่ะ / จบ.

เรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า...
ศักดิ์ศรี อยู่เหนือสิ่งอื่นใดในโลกล้า
ขนาดน้ำดื่มธรรมดาๆ ยังไม่ยอมรับเลย
นับประสาอะไรกับเงินเป็น10ล้านที่เขามาใช้หนี้แทน! เข้าใจไหม?

เอาอีกทีนะ...
คืองี้ เวลาที่เขาลำบากเนี่ย อย่าไปมองว่าเขาลำบาก จริงๆแล้วเขากำลังต่อสู้ ด้วยศักดิ์ศรีของตัวเองอยู่ ...อย่าไปตัดตอนเส้นทางความสำเร็จเขาไง อย่าไปดูถูกเขา ว่าเขาทำไม่ได้ ....
#ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยแกร #สาบาน
คิดแค่ช่วยอะไรก็ก็ช่วยกันไป คนไทยด้วยกัน' แฮร่! #นั่นคนญี่ปุ่นป่าว
เคยชินไง เราคนไทย ไท๊ยไทยสไตล์ 5555

ความเชื่อเราต่างกัน วัฒนธรรมเราต่างกัน ก็เลยกระทำต่างกัน เข้าใจต่างกัน
บางเรื่องเป็นเรื่องขำๆ บางเรื่องจริงจังหักกระดูก ถ้าเราเข้าใจและลิ่วตาเป็น ก็จะราบรื่นสุนทรี
แต่เพราะเรายังไม่พร้อมลิ่วตาน่ะซิ
ก็เลยเกิดเรื่องวุ่นๆที่ญี่ปุ่นแบบนี้ล่ะค่า

SHARE
Written in this book
Gomenne Japan : ญี่ปุ่นจ๋า ฉันขอโทษ
ความ Culture Shock !! เพราะความไม่เข้าใจในวัฒนธรรมญี่ปุ่น-ไทย ทำให้เกิดความว้าวุ่นหลายๆครั้ง จนต้องกราบคนญี่ปุ่นงามๆ และกล่าวโกเมนเน่(ขอโทษค่ะ) ทั้งสนุก ประหลาดใจ และได้เรียนรู้ความคิดที่ต่างกัน จากประสบการณ์ตรงของ นักร้องไทย ชอบไปญี่ปุ่น (นัตตี้ ศรัณย์ภัทร)
Writer
Nutty_Sarunpat
singer n sleeper
a thai singer lovin'japan

Comments