คุณพ่อ ความรัก ข่มขืน


หนูรักคุณพ่อนะคะ


ชายวัยกลางคนนั่งอยู่หน้าโต๊ะน้ำชาเล็กๆ สีหน้าเคร่งเครียดกำลังเจรจาอะไรบางอย่างกับผู้อำนวยการของสถานรับเลี้ยงเด็ก เขาชายตามองเด็กผู้หญิงวัยหกขวบที่กำลังต่อจิ๊กซอว์ผ่านผนังกระจกบ้างเป็นครั้งคราว


"ผมเข้าใจนะครับ ว่าคุณอยากรับเลี้ยงเด็ก แต่เราไม่มั่นใจว่าคุณจะรับเลี้ยงเด็กคนนี้ได้ไหม เธอเป็นเด็กมีปัญหา"


"ผมก็เห็นว่าเธอปกติดีไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ ส่วนถ้าเป็นเรื่องของปัญหาด้านสมองผมไม่ซีเรียสอยู่แล้ว ผมมีเงินมากพอที่จะรักษาเธอ"


"คือ..มันไม่ใช่แบบนั้นน่ะสิครับ"


ผู้อำนวยการถอดแว่นออกมาเช็ดอย่างเหนื่อยใจ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของชายวัยหกสิบปีแสดงความวิตกกังวลจนเห็นได้ชัด เขาดูเหมือนคนที่อยากพูดอะไรสักอย่างแต่พูดไม่ออก แต่จนแล้วจนรอดเมื่อไม่มีบทสนทนาเกิดขึ้นอีกผู้อำนวยการจึงจำต้องพูดต่อ


"เธอมีปัญหากระทบกระเทือนทางจิตใจครับ เธอผ่านการรักษามาแล้ว แต่จิตแพทย์ไม่สามารถรักษาเธอได้"


"เธอเป็นอะไร?"


"ก็..เธออยู่กับพ่อสองคน ส่วนแม่ก็ทิ้งเธอไปมีสามีใหม่ตั้งแต่ที่เธออายุสี่ขวบ จนตอนนี้พ่อของเธอโดนจับเข้าคุก..เธอก็เลยต้องมาอยู่ที่นี่"


"..."


"เธอโดนพ่อแท้ๆตัวเองกระทำชำเรา"






"ที่นี่สวยจังค่ะ ใหญ่กว่าบ้านหนูด้วย"


เด็กหญิงวัยหกขวบเดินหมุนตัวไปมาในบ้านหลังใหญ่ ผมแกละสองข้างสะบัดไปมา รอยยิ้มน่ารักถูกเผยให้เห็น เขารักรอยยิ้มนั้น แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่เธอต้องผ่านมาเขาก็รู้สึกเจ็บปวดและสลดลึกๆในใจ


"ชอบไหมล่ะ เธออยู่ที่นี่ได้ตามต้องการเลย เห็นนั่นไหม ของเล่นตรงนั้นก็เป็นของเธอ นั่นด้วย"


เด็กสาวมองตามด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมใสบริสุทธิ์มองทุกอย่างเหมือนอยากจะเข้าไปสัมผัสมัน แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ได้วิ่งไปหาของเล่นแบบที่ชายหนุ่มคิดเอาไว้ เด็กวัยหกขวบในชุดกระโปรงสีฟ้าทำเพียงแค่นั่งอยู่เฉยๆและจ้องมองใบหน้าของเขา


"มีอะไรเหรอหนูน้อย?"


"พ่อหนูไปไหนคะ?"


เสียงหัวใจของเขาสั่นรัว ชายวัยกลางคนคิดเพียงแค่ว่าถ้าตอนนี้หัวใจของเขามันน่าจะสูบฉีดเลือดเร็วเกินไป เขารู้สึกจุกในอก ไม่กล้าที่จะบอกความจริงกับเด็กน้อยว่าพ่อของเธออยู่ในคุก

บางที..พูดไปเธออาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุกคืออะไร

"พ่อของเธอ.. ไปอยู่ในที่ที่ไกลแสนไกลน่ะ เขาบอกให้ฉันดูแลเธอ"


"แล้วพ่อหนูจะกลับมาไหม?"


"ฉันก็ไม่รู้.."


"คุณเป็นพ่อใหม่ของหนูเหรอคะ?"


"อ่า.. จะเรียกแบบนั้นก็ได้นะ ฉันคงจะดีใจถ้าเธอเรียกฉันว่าพ่อ เพราะฉันก็ฝันอยากมีลูกมานานแล้ว แต่ภรรยาของฉันร่างกายอ่อนแอเกินกว่าจะท้องได้น่ะ"


"แล้วคุณจะทำแบบนั้นกับหนูไหม?"


"ทำอะไร.."


"คุณจะเอาแท่งของคุณมาเสียบที่หว่างขาหนูเหมือนที่พ่อหนูทำหรือเปล่า?"

เขาพูดไม่ออก ไม่รู้จะพูดยังไง ทุกคำพูดมันจุกในอกไปหมดเมื่อประโยคแสนร้ายกาจนั้นถูกเปล่งออกมาจากเด็กสาวหน้าตาน่ารัก เธอพูดมันด้วยน้ำเสียงและสีหน้าไร้เดียงสาประหนึ่งว่ามันเป็นเรื่องปกติ


เธอไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแท้ๆของเธอทำอะไรกับเธอ


"ไม่ ฉันทำแบบนั้นกับเธอไม่ได้ เธอรู้ไหม การที่จะยอมให้คนอื่นทำแบบนั้นได้เธอต้องโตก่อน และเธอต้องรักเขามากๆด้วย"


"แต่หนูก็รักพ่อหนูนะคะ.."


"แต่มันไม่ถูกต้อง เธอไม่เจ็บปวดและทรมานหรือไงกับการที่เขาบังคับขืนใจเธอ"


"มันอาจจะเจ็บไปบ้าง แต่ที่พ่อทำลงไปเพราะเขารักหนูไม่ใช่เหรอคะ.."


"..."


"ทุกครั้งที่เขาขยับแท่งนั่นเข้าออกตรงขาหนู มันเจ็บ แต่เขาก็บอกรักหนูทุกครั้งที่ทำแบบนั้น และคุณพ่อก็ชมว่าหนูเป็นเด็กดีที่ไม่ร้องไห้.."


"..."


"คุณพ่อบอกว่าถ้าหนูยอมให้ทำ เชื่อฟังคุณพ่อ คุณแม่จะกลับมาเพราะหนูเป็นเด็กดี..."


"..."


"บางทีคุณพ่อก็ชวนเพื่อนของคุณพ่อมาสามสี่คน คุณอาเขาใจดีมากๆ เขาทำแบบที่คุณพ่อทำกับหนู ขยับแท่งนั่นเข้าออก หนูจำได้ว่าคุณพ่อสอดเข้ามาข้างหน้า ส่วนคุณอาก็สอดเข้ามาที่ก้น คุณอาอีกคนก็สอดมันเข้ามาที่ปากหนู.."


ดวงหน้าเนียนใสยังคงพูดเจื้อยแจ้วเหมือนมันเป็นเรื่องน่าสนุกขบขัน น้ำเสียงของเด็กวัยหกขวบไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงสีหน้าตื่นเต้นเท่านั้นที่ทำให้ชายวัยกลางคนรู้ว่าเธอไม่ได้เสียใจหรือเจ็บปวด


เธอกำลังรู้สึกดีที่โดนกระทำชำเรา


"พวกเขาชมว่าหนูเป็นเด็กดีด้วย แต่หนูรู้สึกไม่ดีตรงที่หนูน่าจะมีรูเยอะกว่านี้ ถ้าหนูมีรูเยอะขึ้นคุณอาอีกคนก็จะได้ไม่ต้องรอให้คุณพ่อทำเสร็จก่อน.."


"พอทีเถอะ เธอไม่ต้องพูดมันอีกแล้ว.."


"แล้วคุณจะทำแบบนั้นกับหนูไหม?"


"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ทำ ไม่มีทาง"


"คุณไม่รักหนูเหรอ?"


"ฉันรักเธอ ถึงเราจะพึ่งเจอกันแต่ฉันก็รักเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่ง และฉันไม่อยากให้เธอเจ็บปวดอีกต่อไป เธอต้องลืมเรื่องราวที่ผ่านมาให้หมด.."


"แต่คุณพ่อบอกว่า ที่ทำแบบนั้นคือการแสดงความรัก.."

"..."


เด็กสาววัยหกขวบขมวดคิ้วแน่น เดินผ่านร่างชายวัยกลางคนไป เขามองตามเธอด้วยความสลดใจ ถูกอย่างที่ผู้อำนวยการบอก เขาคงไม่สามารถที่จะเลี้ยงดูเธอได้จริงๆ


จากเรื่องราวที่ผ่านมา เธอไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่แบบคนปกติได้อีกแล้ว


"เธอจะไปไหน?"


เขาเอ่ยปากถามเมื่อเห็นว่าเด็กสาวนั่งลงใส่รองเท้าผ้าใบเปื้อนฝุ่น ชายวัยกลางคนมองเด็กผมแกละด้วยสีหน้าเวทนา เด็กน้อยเงยหน้ามองตอบ ตากลมโตกระพริบสองสามทีเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่เธอจะยิ้มให้เขา


"คุณก็เป็นเหมือนทุกๆคน เป็นเหมือนคุณหมอที่โรงพยาบาลด้วย พอคุณฟังเรื่องของหนู คุณก็ทำสีหน้าแบบนั้นใส่ มีแต่คุณพ่อที่ไม่เคยทำสีหน้าแบบนั้นใส่หนู.. หนูจะไปตามหาคุณพ่อ"


"..."


"บนโลกนี้ คงมีแค่คุณพ่อที่รักหนู"


เด็กก็เปรียบเสมือนผ้าขาว มันขึ้นอยู่กับว่าผู้ใหญ่จะแต้มสีอะไรลงไปให้เด็กเหล่านั้น


แต่ตอนนี้ ผ้าขาวผืนนี้ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้แต่งแต้มสี มันก็ถูกฉีกให้ขาดอย่างไม่มีชิ้นดี



เธอได้สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปแล้ว




#oasis
#ต่อต้านการล่วงละเมิดทางเพศทุกรูปแบบ
#เรื่องสั้นจากคีย์เวิร์ดสามคำ



SHARE
Writer
Oasis_2019
GL girl.🙃
ชอบการอ่าน แต่รักการเขียน

Comments

Oasis_2019
4 months ago
ได้แรงบันดาลใจมาจากเพลงญี่ปุ่นเพลงหนึ่ง แต่จำชื่อเพลงไม่ได้ เดี๋ยวถ้าเจอจะมาแปะนะ
Reply
9DEC
4 months ago
อ่านแล้วรับรู้ถึงความเจ็บปวดเลย 😞
Reply
_NEPJANE_
4 months ago
ทำไมเศร้าขนาดนี้
Reply