ก็ยังเป็นเธอ
นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วนะแต่ทำไม....เราเหมือนยังวนอยู่ที่เดิมเลยล่ะ เหมือนไม่เคยเดินไปไหน

คุณมีคนใหม่
คนที่คุณรัก
คนที่คุณแคร์
คนที่คุณดูแลอยู่ตรงนั้น

ส่วนเรา...

ได้แต่มองคุณจากตรงนี้
เราอยากเดินเข้าไปกอดคุณมากนะ
อยากเดินเข้าไปหอมแก้มคุณ
อยากเข้าไปจับมือคุณ
...แต่ก็นั่นแหละ  "เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว"

เรารู้สึกเจ็บทุกครั้งที่เราต้องคอยเตือนตัวเองเสมอว่า
เราเลิกกันแล้วนะ
เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ
เราจบกันนานแล้วนะ

แต่มีวันนึง
คุณก็ได้ทักเรามาแล้วบอกว่า...
"คิดถึงนะ"

วินาทีนั้นน้ำตาเราไม่ได้ไหล
มันเป็นความรู้สึกที่
เราเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง

เราดีใจที่คุณทักมา
แต่
ในขณะนั้นเราก็เสียใจที่ข้อความสุดท้ายคุณบอกว่า..
"ต้องไปแล้วนะคนเก่งของพี่"
นั่นแหละที่ทำให้น้ำตาเราไหล

บางทีก็คิดนะว่า
ทำไมตรงนั้นไม่เป็นเราว่ะ
ทำไมต้องเป็นเขาอ่ะ 
ในเมื่อเราก็รักคุณเหมือนกัน..?

แต่เราก็เข้าใจนะ
ไม่เป็นไรหรอก
เราอยู่ได้สบายมาก
ไม่ต้องห่วงนะ

สุดท้ายนี้เราก็อยากจะบอกว่า
ถ้าเขาทำให้คุณเสียใจเมื่อไหร่
หันมาร้องไห้กับเราได้เสมอ
"ที่รัก"







SHARE
Written in this book
รักเก่า

Comments