คุณตะวันกับนายซันฟาวเวอร์
'เธอ' ผู้เป็นเหมือนแสงสว่างสำหรับผม ทุกๆครั้งที่เธอยิ้ม โลกทั้งใบของผมก็ดูอบอุ่นและสดใส 
        ผมรู้จักกับเธอมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น เธอเป็นคนที่ดูโดดเด่นมากกว่าเพื่อนในวัยเดียวกัน ความรู้สึกแรกที่เราสบตากัน ผมยังจำได้ดี
        ผมค่อยๆขยับหาเธอทีละนิด พูดคุยกับเธอวันละหน่อย นั่นมันก็ยิ่งทำให้ผมชอบเธอมากขึ้นไปอีก ในทุกๆวัน ..จนวันหนึ่ง ผมก็ได้บอกความรู้สึกที่ผมมีให้เธอออกไป แน่นอน เธอรู้ และเธอตอบรับความรู้สึกของผม 
        ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนวนรอบตัวผม ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ตลอดเวลาที่เราคบกัน ผมรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขที่สุด ผมจะรักษาเธอเอาไว้ให้นานๆ แต่..ระยะความสุขของผมจบในเวลาอันสั้น เรายังคบกันได้ไม่ถึงปี เธอก็บอกเลิกผม ในวันที่ 31 ธันวาคม พาดไปถึงวันที่ 1มกราคม 
        ผมได้แต่อึ้งและช็อกมาก สิ่งที่ผมตอบเธอไปคือ โอเคค่ะ หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย จนผมและเธอต่างก็อายุ 15 ผมก็ทักไปหาเธอว่าสบายดีมั้ย เราคุยกันเป็นบทสนทนายืดยาวดูไม่มีวันจบ แบบนั้นไปอีกเรื่อยๆ จนวันหนึ่งเธอถามผมว่า 'ยังชอบเธออยู่มั้ย' หัวใจของผมเต้นแรงกับคำพูดนั้นของเธอ แต่ผมก็ตอบไปว่า 'ชอบสิ แต่ก็ไม่ได้ชอบเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ55555555' ไอบ้าเอ้ย ผมชอบเธอจะตายห่- 
        หลังจากนั้นความสัมพันธ์ของเรามันก็ค่อยๆจางลงหลังจากขึ้นม.ปลาย ผมตัดสินตัดสินใจทักเธอไปบอกว่า วันนี้วันเกิดผม ไม่ HBD หน่อยเหรอ เธอก็ตอบอวยพรตามมารยาท แล้วต่อด้วยบทสนทนาอีกเล็กน้อย เธอคงจำไม่ได้สินะว่าวันนี้เป็นวันที่เราคุยกันเป็นวันแรก เธอเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับผมเลย แต่ก็นะ ความสัมพันธ์ของเราคงไม่คืบหน้ามากไปกว่านี้แล้วแหละ แต่เมื่อไหร่ที่คุณอยากกลับมา คุณจะเจอผมอยู่ตรงนี้เสมอ เหมือนดอกทานตะวันที่หันหน้าไปหาพระอาทิตย์ไง :-)
                   
                                           คุณตะวันของผม
                                           นายซัลฟาวเวอร์
SHARE
Written in this book
🌻❤🌞

Comments