ตุ๊กตาล้มลุก
“เพราะมนุษย์ทุกคนล้วนมีความหวัง เราจึงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้จนถึงวันนี้” 



เป็นประโยคนึงที่ฉันเคยได้ยินเมื่อมานานแล้ว

และยังติดอยู่ในหัวฉันมาจนถึงทุกวันนี้




ฉันซื้อตุ๊กตาดารุมะมาเมื่อตอนอายุได้ประมาณสิบสอง

ด้วยความหวังแบบเด็กๆ ว่าสิ่งที่ปรารถนานั้นจะเป็นจริง

บรรจงวาดลูกตาลงไปข้างหนึ่ง จากนั้นตั้งวางไว้ตรงหัวเตียง

วันเวลาค่อยๆผ่านไป

จากวัน เป็นเดือน จากเดือน เป็นปี และหลายๆปี

ตุ๊กตาตัวนั้นก็ยังคงมีดวงตาเพียงข้างเดียวเช่นเดิม

ฉันไม่เคยได้สมหวังในเรื่องที่ขอ

แม้ว่าฉันจะลบแล้วเติมดวงตาใหม่ เปลี่ยนคำอธิษฐานไปเรื่อยๆ

คำขอของฉันก็ไม่เคยเป็นจริง


เป็นอีกครั้งที่ฉันนั่งมองตุ๊กตาล้มลุกสีแดง ตัวเดิมที่เคยซื้อมาจากประเทศญี่ปุ่น

มันก็ผ่านมานานหลายปีแล้ว นับจากตอนนั้น

ความจริงแล้ว ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่าคำขอตอนที่วาดดวงตาลงไปข้างหนึ่งนั้นคืออะไร

บางทีสำหรับฉัน มันอาจจะเป็นแค่ที่พึ่งทางใจเวลาที่ไม่เหลืออะไรแล้วมากกว่า

ในวันที่ร้องไห้เหมือนเป็นบ้า รู้สึกราวกับตัวเองอยู่ในจุดที่ต่ำที่สุดของชีวิต 

แต่ตุ๊กตาดารุมะที่ล้มลงไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ก็ยังสามารถกลับมายืนหยัดได้เหมือนเดิม

เพิ่งจะมาเข้าใจความหมายจริงๆของมันก็ตอนโตแล้วนี่แหละ


ผลัก!

เสียงของตุ๊กตาล้มลุกสีแดงที่ถูกขว้างจนกระแทกกับพื้นอย่างแรงยังดังก้องอยู่ในหู เศษไม้แตกกระจายทั่วพื้นห้อง 

คราวนี้ตุ๊กตาตัวนั้นไม่กลับมาลุกขึ้นอีกแล้ว

แตกสลายอย่างไม่มีชิ้นดี

ความหวัง

แท้จริงแล้วมันคืออะไรกันแน่?

ทำไมเราจึงคาดหวัง ในเมื่อสุดท้ายเราจะผิดหวัง

นั่นสินะ

สุดท้ายแล้ว ต่อให้เป็นตุ๊กตาดารุมะ แต่ถ้าถูกขว้างปาแรงๆ สุดท้ายก็แตกสลายได้อยู่ดีนั้นแหละ


เหนื่อยแล้วนะ


ปล.สุดท้ายฉันก็นำตุ๊กตาล้มลุกที่แตกหักมาประกอบใหม่ จากนั้นจึงนำไปวางไว้ที่เดิม

ทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ก็หนีความจริงไม่ได้ที่ว่า ตุ๊กตาล้มลุกได้แตกสลาย 

และจะไม่สามารถลุกขึ้นได้เมื่อล้มอีกแล้ว

เธอเข้าใจใช่มั้ย




SHARE
Written in this book
.
Writer
llisamon_
writer
💜 , you

Comments