เพราะตัวฉันคือ “ฤดูฝน”
ใน 3 ฤดูของประเทศไทย ฤดูที่บอกเกี่ยวกับตัวฉันได้ดี และชอบที่สุดคงเป็นฤดูฝน แม้ต้องเผชิญกับภูมิแพ้อย่างหนัก เนื้อตัวเปียกปอน รองเท้าเลอะไปด้วยน้ำสกปรกและดินโคลน แต่เวลาใครมาถามว่า “ใน 4 ฤดูนี้ เธอชอบฤดูไหนที่สุด” ฉันก็จะตอบว่า ‘ฤดูฝน’ นี่แหละ จากนั้นก็เริ่มสาธยายความน่ากลัวของมันให้คนถามฟัง (และคนถามได้แต่เอ๊ะ อะไรของมึง) 

ใช่แล้ว—ฤดูฝนนอกจากเป็นสิ่งที่ฉันชอบที่สุด ยังเป็นสิ่งที่ฉันกลัวที่สุดด้วย มันอาจฟังดูย้อนแย้งไปหน่อย แต่มันคือเรื่องจริง ด้วยความที่ว่าปัญหาเรื่องสุขภาพ ความเสียงดังของฟ้าร้อง และความสว่างวาบของฟ้าแลบ เป็นสิ่งที่ฉันกลัวที่สุดเสมอ แต่ในความน่ากลัวก็ยังมีความดีของมันซ่อนอยู่ ความชุ่มฉ่ำของฝนทำให้ฉันรู้สึกร่มเย็น มีความสุข มันมีความสวยงามตรงที่ว่า
 
แม้ยามฝนตก จะเกรี้ยวกราด น่ากลัว และดูมืดครึ้ม อึมครึมเพียงใด แต่หลังจากนั้นมันก็ไม่เคยหลงลืม และคืนความสว่างให้แก่เรา ความสวยงามที่ว่าคือสีต่างๆ ของอารมณ์ ไม่ได้จำกัดว่าต้องเศร้าใจอย่างเดียว เราสามารถมีความสุขได้
“ความเศร้า” หรือ “ความสุข” ก็เปรียบเสมือนฝนที่ตกลงมา เพราะวันหนึ่งวันใด สิ่งเหล่านี้ก็จะหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านเราไป เราไม่ได้มีความเศร้าตลอด และไม่ได้สุขตลอดนั่นเอง



SHARE

Comments