STEP 1 ก้าวที่หนึ่งไปครึ่งทาง
อีกตั้งหลายเดือน ชิวชิว
ตอนม.6 เทอม 1 รู้ตัวว่าเหลือเวลาอีกไม่ถึงปีก็จะสอบแล้ว ทุกคนรู้ เราก็รู้ สิ่งที่เราทำคือหาหนังสือมาอ่านแต่อย่างที่ทุกคนรู้ถ้าเวลาไม่จวนตัวเราก็มักจะไม่ค่อยทำ ใช่ เราเป็นอย่างนั้น ช่วงนั้นเราซื้อหนังสือมาหฃายเล่มมาก แต่ก็นั่นแหละมันก็กองอยู่บนโต๊ะเฉย ๆ หนังสือที่ไปเรียนพิเศษมาก็ไม่ได้ทบทวนอะไร ทุกอย่างมันเดินไปเรียบ ๆ ไม่ทุกข์ไม่ร้อนจนบางทีเรายังนึกว่าตัวเองเป็นเด็กที่ยังไม่ถึงเวลาสอบ แต่ไม่ใช่ว่าเราไม่จัดการกับอนาคตตัวเอง เราพยายามหาข้อมูลของคณะที่จะเข้าทุกอย่างทั้งคะแนนสอบสูง-ต่ำ ต้องได้กี่คะแนนถึงจะติด ต้องเรียนวิชาอะไร วิชาอะไรที่เราไม่ต้องเรียนก็ทิ้งมันไปเลย ถึงจะพูดไปแบบนั้นตัวเราเองก็ยังไม่ได้คิดหรือแน่ใจอะไรมาก เหมือนคนหมดไฟ จนเราไปเข้าค่ายของคณะโบราณคดี ช่วงนั้นเพิ่งเปิดเทอมได้ประมาณเดือน ค่ายนี้เป็นค่ายที่อยากไปตั้งแต่ม.4 แต่ก็ไม่ได้ไปสักทีจนม.6 นี่แหละค่ายคราวนี้ไปจ.สุโขทัย ที่แห่งนี้แหละที่จะเติมไฟในใจของเรา ในค่ายก็พาไปทำกิจกรรมหลายอย่าง มีกิจกรรมหนึ่งที่ให้เราเขียนอะไรก็ได้ใส่กล่อง Voice Mail แล้วพี่ค่ายก็จะหยิบมาอ่าน เราเขียนไปหลายอันก็หวังว่าพี่เค้าจะอ่านแต่สุดท้ายของเราก็ไม่โดนอ่าน หลังจากกลับจากค่ายเหมือนมีไฟสุมอยู่ในใจเริ่มมีแรงในการตั้งใจเรียนมากขึ้น แล้ววันหนึ่งเราไปเห็นใน story ไอจีพี่ค่าย พี่เค้าลงรูปที่แวบแรกเราเห็นก็จำได้เลย มันคือกระดาษ Voice Mail ของเราที่เขียนว่า "จะเข้าโบราณคดีให้ได้" ความรู้สึกตอนนั้นมันกลับมา มันบอกให้เราสู้เพื่อฝัน เมื่อไหร่ที่เราท้อ หมดกำลังใจ เราจะกลับไปดูรูปนี้ทุกครั้ง เราว่าส่วนหนึ่งที่ทำให้เราสู้จนถึงที่สุดก็คือสิ่งที่เราเขียนตอนนั้น อีกอย่างที่ต้องขอบคุณก็คือพี่ค่ายคนนั้นทร่ถ่ายมาลงไอจี ข้อความที่เราคิดว่าคงไม่มีใครอ่านในที่สุดก็มีคนมาเห็นความตั้งใจของเรา

หลังจากนี้จะเป็นสมรภูมิรบของจริงที่รอให้เราเผชิญ เราจะมีความรู้คู่สมองกับหนังสือเป็นอาวุธไปจัดการกับข้อสอบทั้งหลาย แต่ก่อนอื่นเราต้องรอดจากการบ้านและงานที่โรงเรียนให้ได้ก่อน เอื๊อกกกก~~~
SHARE
Written in this book
ทางเดินของคนอายุ 18
อายุ 18 ปีกับ เส้นทาง ที่เลือกเดินจากวันนั้นจนถึงวันข้างหน้าอีกไม่รู้กี่ปี เส้นทางที่ว่าจะใช่สิ่งที่ถูกต้องหรือไม่คงไม่มีใครรู้ สิ่งที่รู้คือเราต้องหาคำตอบไปพร้อม ๆ กัน
Writer
LittleRAB
Someone
About me. About my dog. And about my life.

Comments