เคยสงสัยไหมว่าจริงๆแล้วรัก หรือแค่เห็นแก่ตัว
        เป็นเวลา 00.38 น. ของ6วันที่แล้ว, เราสองคนทะเลาะกันผ่านทางโทรศัพท์ มันเป็นการทะเลาะกันครั้งแรก และครั้งสุดท้ายของเราสองคน จากความผิดของเราคนเดียว
เราพยายามทำให้เธอแต่มันไม่เคยพอ เราอดทน อดทนจนถึงจุดที่มันไม่ไหว (เขาบอก)       พอความอดทนหมดลงเราทำได้แค่ "ขอโทษ" แล้วยังไงต่อเราทำอะไรไม่ได้ เพราะมันจบหลังจากนั้นไม่กี่วิ เพราะเค้าบอกเราว่าเค้าไม่ได้รู้สึกกับเราอีกต่อไปแล้ว ...

ตั้งแต่วันนั้นเราไม่ได้คุยกันอีกเลย แต่รูปภาพ ความทรงจำของเราใน Social Mediaยังคงอยู่เหมือนเดิม เพราะเราเองยังคิดว่าเค้ายังคงรู้สึกกับเราเหมือนที่เรารู้สึก 
        ..... จริงๆแล้วเราว่าทุกคนพอจะรู้ว่ามันคือ "การหลอกตัวเอง"  และเรายังคงหลอกตัวเองแบบนั้น และหวังว่าเค้าจะกลับมาในวันที่เค้าคิดได้ หรือคิดถึงเรา

        จนกระทั่งเมื่อวาน "เค้าลบรูป และลบแท็ก" ของเราออกทั้งหมด เรายอมรับเลยว่าตอนนั้นเรารู้สึกแย่มาก ในหัวมันพรั่งพรูคำถามมากมายว่าเค้าเป็นอะไร พออ่านมาถึงตรงนี้เราว่าทุกคนเดาไม่ยากว่าเราจะทำอะไรต่อ ..

       ใช่ค่ะ เราทนไม่ได้ที่เห็นเค้าลบออก เราคิดไปต่างๆนาๆ ว่าเค้ามีคนอื่นรึเปล่า ไม่กี่วิหลังจากนั้น เรากดเบอร์โทรหาเค้า เบอร์ที่เราพยายามห้ามตัวเองไม่ให้โทรตลอด 6วันที่ผ่าน
 
        .... 0.01 วินาที เค้ารับสายเรา
เธอลบแท็กกับรูปเราทำไม? เลิกกันไปแค่ 6วันมีคนใหม่แล้วหรอ แล้วเราล่ะ เธอเคยนึกถึงความรู้สึกของเราไหม ทำไมถึงทำแบบนี้ "เราพูดทันที"ดูงี่เง่าใช่ไหมคะ ใช่ค่ะงี่เง่ามาก เราลองคิดย้อนไปถ้าเป็นเราเราคงตัดสายทันที แต่ความจริงเค้าตอบค่ะ เธอต้องการอะไร? 
เราเคยคุยกันไปทั้งหมดแล้ว ?
หลังจากนั้น 1ชั่วโมงเราพยายามหาเหตุผลเพื่อขอร้องให้เค้ากลับมา ใช้เหตุผลและกลยุทธ์ต่างๆ มาโน้มน้าวใจ และพูดอย่างใจเย็น 

      ...... ผลเป็นยังไงหรอคะ ที่พยายามมาตั้งนาน ? "เค้ายอมให้เรากลับไป แต่เค้าจะไม่ทำอะไรอีกแล้ว" เหมือนจะดีนะคะ แต่ทรมานมากเพราะทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าการปรบมือข้างเดียวมันไม่เคยมีเสียง หรือการพยายามทำอะไรคนเดียว เพื่อประคองความสัมพันธ์สุดท้ายมันก็จบอยู่ดี

      จนผ่านมาตอนนี้เราเองสับสนว่าเราจะเดินหน้าต่อไป ทั้งที่ทำให้คนที่เรารักอึดอัด หรือเราจะเดินออกมา และยอมรับความจริงเพื่อให้คนที่เรารักเค้าได้ทำในสิ่งที่เค้าอยากทำ
นี่เราเห็นแก่ตัวไปรึเปล่า ? เราถามตัวเอง
 ไม่หรอก เราต้องพยายามก่อนสิ นึกถึงวันที่รักกันไว้
พอเถอะ เธอกำลังทำให้คนที่เธอรักไม่มีความสุข นี่เป็นคำว่ารักของเธอหรอ ? 
     ..... เราถกเถียงกับตัวเองมาหลายชั่วโมง ว่าเราจะปล่อยเค้าไปดีไหม ถ้าอยู่ในสถานการณ์แบบนี้คงจะพอเข้าใจนะคะว่าทรมานมาก ว่าเราจะดึงเค้าไว้ไหมให้เรายังมีเค้าอยู่ หรือปล่อยเค้าไปให้แล้วตัวเราทนทรมาน
นี่เป็นความรักแบบไหนกัน แกถึงต้องทำให้คนที่แกรักทรมาน ดึงเค้ากลับมาทั้งที่เค้าไม่เต็มใจ .. "เราพูดกับตัวเอง"
       พูดดูง่ายนะคะ ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าควรจะทำอย่างไรต่อ เราเองก็รู้ และยอมรับว่าเรารักไม่เป็นเอง ถ้าเรารู้จักรักตัวเองเราก็จะรักเป็น และมันจะไม่มีใครต้องทรมานอีกต่อไป

       เราเขียนเรื่องนี้เพื่ออยากให้เตือนตัวเอง และใครที่กำลังอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เราอยากให้รักตัวเองมากขึ้นนะคะ และจะรู้ว่าการรักคนอื่นที่ถูกควรจะทำอย่างไร อย่าเอาคำว่ารัก มาเป็นข้ออ้างในการเห็นแก่ตัวของตัวเองเลยค่ะ ..

เดินหน้ากันต่อไปนะคะ
ยิ้มกับตัวเองในกระจกทุกเช้า แล้วจะมีความสุขค่ะ
รักทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ ---

 
SHARE
Written in this book
DIARY.

Comments