เพราะชีวิตคือการเติบโต
  200519
          ห่างหายไปนาน ช่วงนี้ชีวิตโลดโผนมาก ก็เลยจะมาบันทึกความรู้สึกเก็บไว้หน่อย ช่วงที่เราสอบเสร็จตอนเดือนมีนา แม่ก็อยากให้มาเรียนภาษาเก็บไว้จนถึงช่วงมหาลัยเปิด พอดีกับที่ทางธรรมศาสตร์เค้ามีสถาบันภาษาที่เปิดสอนTu-get ก็เลยไปสมัครไว้ เริ่มเรียน21เมษา แต่ปรากฏว่า คนเรียนไม่ถึงเป้าก็เลยอดเรียน หลังจากนั้นก็เคว้ง อยากหาอะไรทำเป็นชิ้นเป็นอันก็เลยไปสอบใบขับขี่ จนเข้าเดือนห้า สงสัยคงว่างจัด ไปหยิบนิยายที่อ่านจบมาขายมือสองหาตังค์ใช้ กะจะเก็บไว้ซื้อรองเท้าดีๆสักคู่ แต่เหมือนจะตาลาย รู้ตัวอีกทีนิยายในตู้ก็งอกมาสิบกว่าเล่ม เอานิยายไปขายและก็กดซื้อนิยายอีกซะงั้น จนล่วงเข้าเดือนห้า วันหนึ่งเพื่อนก็ชวนไปเรียนภาษาอังกฤษ ก็ตัดสินใจไปพักที่คอนโดด้วยกัน หารค่าน้ำค่าไฟค่าใช้จ่ายค่านู่นนี่นั่น เกิดมาไม่เคยต้องมาดูแลตัวเองแบบนี้เลย โครตไกลพ่อแม่ เราทำงานบ้านเป็นนะ แต่เราไม่เคยต้องมาใช้ชีวิตคนเดียว ไม่เป็นไร ถือว่าซ้อมอยู่หอละกัน เราเรียนวันละสองชั่วโมง เพื่อนกลัวจะไม่มีไรทำก็เลยหางานพิเศษให้ทำ เป็นอะไรที่เคร่งเครียดดี ได้ฝึกขับมอร์เตอร์ไซค์แบบมีเกียร์ ปกติขี่เป็นแต่ออโต้ เพื่อนอยากไปสอบใบขับขี่ ก็เลยพากันไปสอบที่ต่างจังหวัด ได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำ แต่นี่มันแค่จุดเริ่มต้น สิ้นเดือนนี้ค่าตอบแทนออก แล้วก็ใกล้ประกาศผลมหาลัยแล้ว 


220519
         เมื่อวานเพื่อนไปค่าย ไม่อยากอยู่ห้องคนเดียว กังวลนู่นนี่ ไม่ได้กลัวผีนะ แต่ก็เลยว่าจะมาอยู่ที่ทำงานในกทม. ค้างซักคืน แล้วก็กลับบ้านพรุ่งนี้ ไม่เคยไปคนเดียวมาก่อน ส่วนมากเวลาทำงานก็จะส่งงานกันออนไลน์ซะมากกว่า เพราะแค่ช่วยพิมพ์งานเฉยๆ เคยไปที่ทำงานแค่สองครั้ง แต่วันนี้จะไปคนเดียว กว่าจะออกจากบ้านก็สิบโมง ตกรถสายที่จะขึ้น สุดท้ายถามคนแถวนั้นจนหาทางมาอนุเสารีย์ได้ มาถึงก็งง พี่เค้าให้ไปขึ้นรถเมล์ตรงรพ.ราชวิถี แล้วมันอยู่ตรงไหน ? ไม่เคยมา เปิดGooglemap แล้วก็ถามคนแถวนั้นจนเจอ ขึ้นรถเมล์ไป ก็เลยโทรหาพี่ที่ทำงาน พี่บอกว่า ข้ามคลองปึ๊บเตรียมลงเลย พอรถเมล์ข้ามคลอง ในความทรงจำที่เคยมาแถวนี้บอกให้รอก่อน ก็นั่งต่อไป แล้วรถก็ขึ้นสะพานอีก ทำไมมีน้ำอีกแล้วฟระ คลองที่สอง คลองที่สาม ในที่สุดก็ถึง กดลงไม่ทันก็เลยเดินไกลนิดนึง เปิด Googlemapแล้วก็เดินต่อ จนถึงที่ทำงาน เปิดประตูเข้าไป ทุกคนดูดีใจที่เราผจญภัยมาได้สำเร็จ เราก็ยืนโม้ต่อว่าบอกหนูให้เตรียมลงคลองแรก แต่หนูผ่านตั้งสามคลองกว่าจะมาถึงที่นี่ ไม่รู้ล่ะ อะไรที่เป็นน้ำๆเราเห็นเป็นคลองหมดนั่นแหละ


SHARE
Writer
tiabeanne
คนธรรมดาแต่ก็อยากไม่ธรรมดา
ช่วงนี้หัวจะยุ่งๆ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

Comments