Terrified
หลายครั้งที่เราเห็นในโลกโซเชี่ยลพูดถึงประเด็นที่ว่า “บ้านไม่ใช่เซฟโซนของทุกคน” 
เราไม่เคยคิดแบบนั้นเลย เพราะครอบครัวของเราเป็นครอบครัวใหญ่ที่ทุกคนเอาใจใส่ ดูแลกันและกันดีมากๆ ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่ได้มีเงินทองมากมายเหมือนครอบครัวอื่นแต่พวกเราก็มีความสุขดี จนกระทั่งมาวันนี้ ภาพครอบครัวที่อบอุ่นในสายตาเรามันพังทลายลงไปทันทีที่เห็นคนที่เราเรียกว่าแม่บีบคอน้อง ตอนที่เราเห็นภาพนั้น มือเราสั่น หัวใจเราเต้นเร็ว น้ำตาก็คลอเบ้า เราทำอะไรไม่ถูก ได้แต่พูดว่าพอแล้วๆๆ จนกระทั่งแม่ของเราหยุด น้องเราวิ่งก็ร้องไห้ไปบอกยายที่อยู่หน้าบ้าน ยายก็นิ่งๆ ไม่ได้พูดอะไร แทนที่จะทำอะไรซักอย่าง ยิ่งเราเห็นแบบนี้เรายิ่งตัวสั่น มันเป็นความกลัวที่เราไม่สามารถอธิบายออกมาตรงๆได้ คือนี่คือบ้านของเรานะแต่ทำไมอันตรายแบบนี้ มันทำให้เรากลัวว่าเราจะโดนทำร้ายแบบน้องเราเมื่อไหร่ก็ได้ บ้านนี้ไม่ปลอดภัย ไม่อบอุ่น ไม่ได้มอบความสุขให้เราอีกแล้ว มันกลัวไปหมดทุกอย่าง ตอนนี้เราเข้ามาอยู่ในห้องของเราเอง ล็อคประตูอย่างดี ขณะที่พิมพ์เรื่องนี้มือก็ยังไม่หายสั่น เรากลัว กลัวมากจริงๆ ยังไม่รู้จะลงไปเจอหน้าแม่ได้หรือเปล่าเลย ...
SHARE
Written in this book
Home

Comments