เอาคืน
     สายลมโชยกลิ่นกุหลาบหอมรัญจวนใจ 
     หนึ่งร่างบางยืนกลางทุ่งดอกไม้ด้วยแววตาเรียบนิ่ง ความคิดอันเป็นระบบและไร้ซึ่งอารมณ์จัดเรียงรูปแบบและวัดความสำคัญของสิ่งต่างๆ

"ลลิล?" ชายหนุ่มร่างสูงเรียกคนรักของตนด้วยความตกใจ เมื่อร่างบางคว้าปืนขึ้นจ่ออีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล กระสุนปลิดชีพเตรียมวิ่งทะลุกระโหลกหนา ตัดเส้นด้ายแห่งชีวิตให้ขาดสะบั้น 

ปัง


     ทุ่งดอกไม้อันสงบสุขถูกย้อมด้วยสีเลือดในชั่วพริบตา เมื่อชายหนุ่ม 'หมดประโยชน์' ในการเก็บรักษาไว้
     ทุกช่วงเวลาที่บันทึกอยู่ในความทรงจำของลลิลนั้น เป็นเพียงแค่การอยู่กับหมากตัวสำคัญที่จะนำเธอสู่ปณิธานของ ตน เมื่อหมดประโยชน์เธอก็ทำเพียงแค่ 'ทิ้ง' ของไร้ประโยชนไป

     เลวเหรอ? อะไรคือความเลวหละ มนุษย์เป็นคนปรุงสรรค์ปั้นแต่งมันขึ้นมาเองนิ ถ้าว่าเธอคงต้องกล่าวหาผู้ที่อยู่จุดอันสูงส่งของโลกเช่นเดียวกัน พวกเขาอาจไม่ได้ฆ่าคน แต่พวกเขา 'ทำลาย' ไปขนาดไหนแล้ว เหยียบหัวใครไปบ้าง หรือหลอกใช้ใคร

     พวกคุณคงคิด ทำไมคนๆนี้ถึงต้องทพขนาดนี้หละ? งั้นขอถามกลับบ้างว่า ทำไมโลกนี้ถึงต้องทำกับเธอขนาดนี้หละ? ดูถูก เหยียดหยาม กดเอาไว้ เหยียบให้มิด หัวเราะเยาะ และ ไม่เคย ให้โอกาศเลย งั้นมันจะผิดตรงไหนที่เธอจะทำร้ายโลกบ้าง ผิดตรงไหนที่เธอเอาคืน


            กฏข้อที่สองของนิวตัน              แรงกิริยา=แรงปฏิกิริยา 

     

SHARE
Writer
PROFESSORCHERRY
writer,etc
I'M PROFESSOR_CHERRY

Comments