ดาวตก
"มาแล้วๆ"
"อะไรหรอ"
"ดาวตกไง ไม่ขอพรหรอ"
"พูดเป็นเด็กไปได้ ขอกับดาวตกเนี่ยนะ"
"ลองดูดิ เผื่อสมหวัง"
จากนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมเราสองคนอยู่ครู่หนึ่ง

"ขอยัง"
"กำลังจะขอเนี่ย" 
"เธอขอว่าไรอะ"
คบกันนะ
แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง
"เล่นบ้าไรเนี่ย" เธอพูดพร้อมยิ้มเล็กน้อย ถ้าผมไม่จ้องหน้าเธออยู่ผมก็คงไม่ได้สังเกตเห็นรอยยิ้มน่ารักๆนี้ได้เลย

"พูดจริงๆนะ"

เธอเงียบอีกแล้ว ผมจึงถามย้ำไปอีกครั้ง

"คบกับเราได้มั้ย"
"ถ้ามันออกมาไม่ดีล่ะ" 

คราวนี้เป็นผมเองที่เงียบ

"เราไม่อยากเสียเธอไปนะ เธอเป็นเพื่อน เป็นความสุข เป็นคนที่เข้าใจเรา เป็นหลายๆอย่างในชีวิตเราเลยนะ"
"แต่ก็มีอีกอย่างที่ไม่เคยเป็นเลยไม่ใช่หรอ"
แล้วที่เป็นตอนนี้มันไม่ดีหรอ
ผมอ้ำอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะตอบคำถามของเธอไป

"ก็ดีแล้วแหละ แค่มันคลุมเครือ"
"แล้วความคลุมเครือนี่ไม่ดีหรอ"
"เป็นคำถามที่ตอบยากจัง"
"เราอาจจะแปลกนะ แต่เราว่าบางทีผู้คนก็มองหาความชัดเจนมากไป เธอดูอย่างดาวตกดวงเมื่อกี้สิ"

ผมเงียบเพื่อรอฟังต่อ

"เรามองเห็นมันจากระยะนี้ไม่ใช่หรอมันถึงได้สวย ถ้าเรามีกล้องดีๆแล้วถ่ายมาดู เราอาจจะเห็นมันเป็นแค่ก้อนหินที่มีไฟลุกแค่นั้นเอง ความไม่ชัดเจนก็มีประโยชน์ของมันนะ"

ผมนิ่งแล้วได้แต่คิด อันที่จริงผมก็แอบมีความคิดแบบนั้นอยู่แล้ว แต่ก็มีอีกความรู้สึกหนึ่งที่อัดอั้นในใจอยู่เหมือนกัน ผมตัดสินใจที่จะพูดออกไป

'แล้วความชัดเจนล่ะ มันไม่มีประโยชน์เลยหรอ'

เปล่า ผมไม่ได้พูดหรอก ได้แต่คิดเท่านั้นแหละ ก็ดูตากลมโตใต้แว่นตาของเธอสิ มันบ่งบอกทุกอย่างอยู่แล้ว เธอยังไม่อยากจะไปไกลกว่านี้ หรืออาจจะไม่ได้อยากไปไกลกว่านี้ด้วยซ้ำ
และผมไม่เคยกล้าขัดใจเธอเลย

"รู้แล้วๆ" ผมพูดพร้อมหยิกแก้มเธอไปทีนึง เธอตีผมคืน ก่อนที่เราจะเล่นกับแบบนั้นอักพักใหญ่

"อะ ดาวตกมาอีกแล้ว ขอข้อใหม่สิอาจจะเป็นจริงก็ได้นะ" เธอปล่อยมือจากหูผมแล้วมองท้องฟ้าอีกครั้ง

"อื้อ ครั้งนี้คงเป็นจริงแหละ"

เธอเบ้ปากแล้วแลบลิ้นใส่

"ขอแฟนสวยๆอ่อออ"

ผมอมยิ้มก่อนจะตอบออกไป
ขอให้ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือนี้คงอยู่ต่อไป
SHARE

Comments