ช่างซ่อมตุ๊กตาความทรงจำ
ณ.บ้านไม้หลังเก่าๆ สภาพทรุดโทรม

มีชายชราคนหนึ่งทำอาชีพเป็น ช่างซ่อมตุ๊กตา


แต่ตุ๊กตาที่เขารับซ่อมนั้นไม่ใช่ตุ๊กตาธรรมดาเพราะมันคือ ตุ๊กตาความทรงจำ

ตุ๊กตาความทรงจำนั้นแตกต่างจากตุ๊กตาปกติที่พวกเรารู้จักตรงที่
มันสามารถขยับเคลื่อนไหวได้ และส่วนใหญ่พวกมันจะอยู่เคียงข้างกับเจ้าของไปจนตาย 

ตุ๊กตาความทรงจำมีนิสัยเป็นของตัวเอง บางตัวอ่อนหวาน บางตัวก้าวร้าว บางตัวก็มีนิสัยแปลกๆ สับเปลี่ยนไปตามอารมณ์ของมัน แบบที่เจ้าของเองก็ไม่สามารถคาดเดาได้เลย 

เหล่าตุ๊กตาความทรงจำจะคอยอยู่เป็นเพื่อนดูแลเรา บรรเทาความทุกข์ที่เรามีในแต่ละวัน แม้มันจะพูดไม่ได้แต่ดวงตาที่ทำมาจากกระดุมเม็ดโตนั้น ไม่เคยหันหนีจากเราในเวลาที่เรามีปัญหาเลยสักวัน

(แต่ไม่ใช่ว่าทุกตัวจะยอมอยู่คู่กับเจ้าของตลอด)

ช่างซ่อมตุ๊กตาความทรงจำนั้น
ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถเป็นได้ 

ผู้ที่จะเป็นได้นั้นต้องมีคุณสมบัติที่เหมาะสมสามประการ

ประการแรก คือ เขาต้องเป็นคนที่มีมุมมองชีวิตที่กว้าง มีความเข้าใจในปัญหาของตุ๊กตาที่ทะเลาะกับเจ้าของ

ประการที่สอง คือ เขาต้องเป็นคนใจเย็น ไม่เอาอารมณ์และความคิดเห็นส่วนตัวเข้าไปพัวพันกับปัญหาของตุ๊กตา

ประการที่สาม คือเขาต้องเป็นคนที่ให้คำปรึกษาที่ดีกับตุ๊กตาและเจ้าของได้ เพื่อให้ทั้งสองได้เข้าใจกันและสามารถปรับความเข้าใจกัน

ช่างซ่อมแก้ไขรอยขาดของตุ๊กตาด้วยเข็มที่มีชื่อว่าคำขอโทษ ใช้ด้ายความทรงจำที่มีสีสรรค์หลากหลายแตกต่างไปตามประสบการณ์ที่ตุ๊กตาและเจ้าของได้ใช้ร่วมกันมาร้อยเย็บติดรอยขาดนั้น ให้ตุ๊กตาสามารถเดินเคียงคู่กับเจ้าของต่อไปได้จนสิ้นสุดชีวิตของพวกเขา



แต่ผู้ทำอาชีพนี้ส่วนใหญ่ 
ไม่มีตุ๊กตาความทรงจำของตัวเองแล้ว
พวกเขาต้องเคยผ่านประสบการณ์ความบาดหมางกับตุ๊กตาความทรงจำของตนเองมาก่อน

เพราะการที่จะมีมุมมองที่กว้าง ใจที่เย็นสงบ และคำปรึกษาที่ดีได้ให้คนอื่นได้ ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาต้องเคยเป็น 
ผู้สูญเสีย

ชายชราคนนี้เขาทำอาชีพนี้มานานกว่าครึ่งชีวิต

เขารับซ่อมทุกปัญหาของลูกค้า
ปัญหาของลูกค้า ชายหนุ่มที่ทะเลาะกับตุ๊กตาความทรงจำของตนเองด้วยเหตุผล แค่ความหึงหวงที่มาจากการคิดไปเอง

เขารับซ่อมโดยใช้คำพูดบอกให้ชายหนุ่มคนนั้นสงบสติอารมณ์ลงก่อน 

เขาจับทั้งเจ้าของและตุ๊กตาความทรงจำที่ขาดด้วยรอยฉีกเล็กน้อยนั้นนั่งบนเก้าอี้ 

สอบถามข้อมูลจากปากของลูกค้าหนุ่มทุกอย่าง (เพราะตุ๊กความทรงจำนั้นพูดไม่ได้)

ด้วยประสบการณ์ของช่างซ่อม ทำให้เขาฟังออกว่าบางคำตอบของลูกค้า บางทีก็แค่อารมณ์ชั่วขณะ 

จึงบอกให้ลูกค้าใจเย็นลองคิดดูให้ถี่ถ้วน ว่าตุ๊กตาความทรงจำนั้นแอบหนีไปหาคนอื่นจริง หรือคุณแค่คิดไปเอง? 

ปลอบโยนลูกค้า เกลี่ยกล่อมให้ลูกค้านึกถึงความทรงจำดีๆที่อยู่ร่วมกันมา ในความทรงจำที่ได้ใช้เวลาร่วมกันกับตุ๊กตาที่แสนดีตัวนั้นมันเคยเหลวแหลกมองคนอื่นไหม? 

คำตอบของคำถามเจ้าของเองต้องรู้ดี 


เมื่อเขาเข้าใจตัวเองแล้ว
ช่างซ่อมก็จะส่งเข็มคำขอโทษให้ลูกค้าและให้เขาดึงด้ายความทรงจำออกมาจากสมองของเขาเอง 

ร้อยด้ายเข้าไปกับเข็มขอโทษนั้น สร้างคำพูดดีๆ ที่มีแต่ตุ๊กตาและเจ้าของเท่านั้นที่จะเข้าใจ แล้วนำไปใช้เย็บรอยขาดนั้น จนทั้งสองสามารถใช้ชีวิตร่วมกันต่อไปได้

ปัญหาอื่นๆของลูกค้าอีกมากมาย ทั้งเรื่องไม่ยอมให้เวลาตุ๊กตา ไม่ยอมพาตุ๊กตาไปเที่ยว เขาให้คำปรึกษาที่ดีเสมอ

เขาทำเช่นนี้มาโดยตลอด และสิ่งที่เขาได้รับตอบแทนก็คือคำขอบคุณจากลูกค้า

แต่ผู้ที่ดูแลปัญหาของคนอื่นได้ดีมักจะจัดการกับชีวิตของตนเองไม่ได้

ในคืนหนึ่ง ช่างซ่อมชราที่แสนจะเหน็ดเหนื่อยท่านนี้ เขาเกิดบาดหมางกับตุ๊กตาความทรงจำของตนเอง จนถึงขั้นที่ตุ๊กตาความทรงจำนั้นขาดจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกแล้ว

ความบาดหมางนั้นเกิดขึ้นจากตัวเขาเอง และไม่ยอมไปพูดคุยกับตุ๊กตาความทรงจำดีๆ 

เขางอนละหันหน้าหนีตุ๊กตาความทรงจำ


ตุ๊กตาตัวนี้เดินหนีออกจากบ้านไม้และไปตากฝนเพื่อรอให้เขามาง้อ 

แต่ทิฐิที่มีสูงของชายชราในครั้งนั้นทำให้เขาประชดกับตุ๊กตา เขาล็อกประตูบ้านและหน้าต่างทุกบาน ปิดช่องทางที่จะให้ตุ๊กตาเข้ามาได้

เขาไม่ต้องการเห็นตุ๊กตา เพราะจะทำให้เขาเป็นฝ่ายใจอ่อนและไปง้อเอง แต่เขาต้องการให้ตุ๊กตามาง้อเขาก่อน เพียงแต่เขาลืมคิดไปว่า ตุ๊กตาความทรงจำนั้นไม่มีเสียง ตุ๊กตาไม่สามารถเรียกให้ชายชราเปิดประตู และแรงของตุ๊กตาก็ไม่มีมากพอที่จะเคาะประตูบ้านไม้ให้เกิดเสียงได้

เจ้าตุ๊กตาถูกปล่อยทิ้งไว้นอกบ้านท่ามกลางพายุฝนและเสียงฟ้าร้องในคืนนั้น

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับมันเลย 
ไม่รู้ว่ามันมาง้อเขาที่ประตูบ้านหรือเปล่า

จนช่วงเช้ามาถึง เขาเกิดเสียใจกับการกระทำในครั้งนั้นจนคิดที่จะมาง้อเจ้าตุ๊กตาความทรงจำตัวนั้นเอง ...แต่มันก็สายไป

ภาพแรกที่เขาเห็นจากการเปิดประตูบ้านไม้ออกมานั้นคือ 

ตุ๊กตาความทรงจำตัวเดิมของเขา
ได้ถูกหมาป่ากัดแทะละเลงร่างจนขาด
ไม่มีชิ้นดีท่ามกลางฝนที่ตกในคืนนั้น


มันคงหนาวน่าดู และก็คงสายไปที่ชายชราจะพูดคำว่า
ขอโทษ
ให้ตุ๊กตาความทรงจำได้ยิน ร่างของตุ๊กตาตัวนั้นไร้ซึ่งวิญญาณแล้ว 

มันไม่สามารถขยับและไปดูหนังข้างๆเขาได้อีก 

ไม่สามารถมานั่งเล่นฟังเสียงกีต้าใต้ต้นไม้ต้นเก่าที่เคยสร้างความทรงจำได้อีก 

มันไม่อยู่รับคำบอกรักที่ชายชราบอกมันในค่ำคืนได้อีกแล้ว

เขาเก็บซากของตุ๊กตาความทรงจำที่ขาดเละเทะของเขาเอาไว้ เป็นบทเรียนเพื่อสอนให้กับคนอื่นๆ และไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเจอกับเหตุการณ์เช่นเดียวกับเขา

ซากของตุ๊กตานั้นยังไม่ได้รับการซ่อมแซม 


เพราะเขากลัวว่า
ถ้าเขาดึงด้ายความทรงจำดีๆ ออกมาจากสมองเพื่อเย็บตุ๊กตาของตัวเองแล้ว

 ความทรงจำในหัวเขามันจะหายไป






แต่วันนี้เขาจะไม่กลัวมันอีกแล้ว 
เพราะเขาเริ่มเขียนบันทึกที่ได้ทำร่วมกับตุ๊กตาตัวนั้นไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ที่ต่อให้เขาดึงด้ายออกมาเย็บแล้วทำให้เขาลืม

เขาก็สามารถกลับมาอ่านมันใหม่เพื่อจำได้อีกครั้ง


ในวันที่เขาเขียนบันทึกจนเสร็จ

เขาจะดึงด้ายสีเขียวที่สำหรับเขาหมายความว่า 

ความรู้สึกดีๆ 
ด้ายสีเหลืองที่สำหรับเขามีความหมายว่า 
ความห่วงใย
และสุดท้ายด้ายสีชมพูที่สำหรับเขาหมายความว่า 
ความรัก
ออกมาร้อยผ่านเข็มคำขอโทษ แล้วเย็บทุกส่วนที่ขาดของตุ๊กตาเข้าด้วยกัน



เขารู้ดีว่าสุดท้ายแล้ว 
ยังไงตุ๊กตาตัวนี้ก็ไม่อาจกลับมามีชีวิตได้ แต่เขาก็ยังอยากจะทำในสิ่งที่เขาตั้งใจ

#นี้คือเรื่องแต่งที่มาจากความรู้สึกจริงๆ

ปล.หวังว่าเรื่องแบบนี้คุณน่าจะชอบนะครับ
เรื่องนี้แต่งโดยนายสูญเสีย

SHARE
Written in this book
นิทานจากฉัน
เขียนไว้อยากให้คุณได้อ่าน

Comments