การยอมรับตัวตน และทางเดินใหม่
"I just want a touch, I ain't here for love no more"
เพลงท่อนหนึ่งของ Dua Lipa ดังขึ้นในหัวของฉัน ในขณะที่กำลังยืนรอเขา

ความรักไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่จริงหรอก ฉันเชื่อแบบนั้นหลังจากที่ผ่านเรื่องราวมามากมาย มันอาจจะจริงสำหรับคนอื่น แต่ไม่ใช่กับฉัน ทุกครั้งที่เอาตัวเองเข้าไปผูกมัดไว้กับใครสักคน สิ่งที่พ่วงติดมาด้วยคือการผูกมัดที่แน่นหนา กฎระเบียบมากมาย ผลสุดท้ายคือความอึดอัดทรมานของบางฝ่าย และน้ำตาอีกเป็นลิตรของบางคน 
ถ้าเลือกได้ ฉันก็ไม่ได้อยากให้มันจบอย่างนี้ทุกครั้งหรอก

รัก คือสิ่งที่เรารู้สึก ส่วนใหญ่แล้วไม่ค่อยมีเหตุผลหรอก แต่ถ้าอยากจะไปต่อกันยาวๆ เรื่องความรู้สึกคงต้องถูกตัดทิ้งออกไป เหลือไว้ได้แค่เพียงเหตุผลที่หนักแน่นบางประการเท่านั้น

หลังจากบอกลาใครบางคนไป ฉันก็รู้ตัวว่าสิ่งที่ฉันต้องการ ไม่ใช่ความรัก แต่เป็นการทำตามสิ่งที่สัญชาติญาณและความรู้สึกเรียกร้อง ฉันตัดขาดตัวเองออกจากโลกของศีลธรรมที่ผู้คนปฏิเสธ และไม่มีใครกล้าที่จะยอมรับ ที่ผ่านมา ฉันทุกข์ทรมานโดยไม่รู้สาเหตุ แต่ ณ เวลานี้ฉันเข้าใจแล้ว สิ่งเดียวที่ฉันต้องทำ คือการยอมรับตัวตนข้างในให้ได้เท่านั้นเอง

"เดี๋ยวไปหานะคะ"
ชายหนุ่มที่ฉันคุ้นเคยมาเกือบสิบปีส่งข้อความเข้ามา รอไม่กี่นาที เขาก็มาถึง
"อยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอก แต่เดินนิดนึงนะ"
เขาบอกฉันระหว่างที่เราตั้งท่าออกเดินสู่ที่หมายที่ฉันไม่เคยไป แต่เป็นที่ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เราคุยกันไปเรื่อยๆ บทสนทนาต่อเนื่องอย่างไม่สะดุด ต่างฝ่ายต่างบอกเล่าเรื่องราวในช่วงที่ขาดหายไป ฝนก็ตกลงมาอย่างไม่หยุดหย่อนเช่นกัน
ไม่นานเราก็มาถึง 
"ห้องไม่ได้หรูหราอะไรมากหรอกนะ"
เขาไขประตูพาฉันเข้าไปในโลกของเขา "ยินดีต้อนรับคร้าบ"
ห้องจะหรู หรือไม่หรูยังไง ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจแล้ว อย่างเดียวที่ทำได้คือการรู้สึกตื่นเต้น และทำตัวไม่ถูกไปพร้อมๆ กัน 
มันไม่ใช่ประสบการณ์ครั้งแรกของใครทั้งนั้น ถึงจะอย่างนั้น มันก็เป็นครั้งแรกระหว่างเราสองคน

"ไม่ค่อยชินเลยแฮะ" 
"อือ เดี๋ยวก็ชิน" ฉันตอบเขา
 เขาพูดไม่ผิดหรอก มันออกจะเป็นความรู้สึกประหลาดๆ อยู่เหมือนกัน ที่เรามาถึงจุดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าเขาคือคนที่ฉันเสียน้ำตาให้เมื่อไม่กี่ปีก่อนหน้านี้ เราต่างยังเด็ก และฉันไม่กล้ายอมรับว่าตัวเองต้องการอะไรด้วยซ้ำไป วันนี้ ทุกอย่างแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เรามาที่นี่ด้วยจุดหมายเดียวกัน สิ่งที่ผูกเราเข้าไว้ด้วยกันคือความคุ้นเคยและรู้จักกันเป็นอย่างดี 

แม้ว่าฉันจะไม่รู้สึกเขินอาย แต่ในตอนแรกมันก็ออกจะแปลกประหลาด และยากที่จะเริ่มอยู่สักหน่อย ฉันขึ้นคร่อมบนตัวเขา และลดช่องว่างระหว่างเรา แล้วทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้น เขาค่อยๆ รุกคลานเข้ามาช้าๆ พร้อมกับทำให้ฉันรู้สึกสบายใจที่ดำเนินเรื่องราวต่อไป
เขาอยู่บนตัวฉัน เข้ามาข้างใน ทั้งร่างกาย และความเข้าใจ 
เราต่างรู้ดีว่าจะไม่มีความรักเกิดขึ้น เพราะทั้งหมดที่เราต้องการคือสัมผัสจากใครบางคนที่เข้าใจเราเป็นอย่างดี 
"I just want a touch, I ain't here for love no more"
เสียงเพลงดังขึ้นในหัวอีกครั้ง ก่อนที่จะไปถึงปลายทาง

"เราไปหาอะไรกินกันมั้ย"
เขาเอ่ยชวน หลังจากภารกิจเสร็จสิ้น เรื่องราว และเหตุการณ์มากมายในอดีตไหลเวียนกลับมาหาเราอีกครั้ง ต่างไปตรงที่คราวนี้ เรารู้จุดยืน และระยะห่างอย่างชัดเจน
"ไปสิคะ"
SHARE
Writer
siarra
writer
dreamcatcher

Comments