ฉันก็แค่ มนุษย์ คนหนึ่ง
เราชอบการเป็นนักเขียนนะ เพราะมันทำให้เรามองอะไรในมุมกว้างมากขึ้น มองคน ๆ นึงหลายมิติมากขึ้น เมื่อก่อนเรามักจะมองหรือตัดสินใครสักคนเพียงเพราะเราใช้มุมมองของเรา เวลามีอะไรเรามักจะหาคนผิด แต่พอเอาจริง ๆ บางครั้ง มันก็ไม่มีใครผิด หรืออะไรทั้งนั้นที่ผิด เราแค่อาจจะมองในมุมมองที่ต่างกันออกไป


เราชอบที่พี่กัลบอกว่า “พอเราเขียนเราจะไม่ตัดสินเค้าทันที เราจะมองหาเหตุผลว่าต้องมีบางอย่าง ภูมิหลัง หรืออะไรก็ได้ที่ทำให้เขาเป็นแบบนั้น” เขาไม่ผิด อย่างน้อย เขาก็มีเหตุผล และทำในสิ่งที่ถูกในมุมมองของเขา

เหมือนกับเรา เราอาจจะทำผิด ในช่วงเวลานึง แต่ไม่มีใครรู้ว่าเราไม่ได้ตั้งใจ เรารู้สึกผิดนะ เราอยากขอโทษ แต่เราไม่ได้แสดงออกมาแบบนั้น. คนมองเราเขาก็มองแค่นั้นและนั่นคือสิ่งที่เขาเห็น เขามีสิทธิ์ ที่จะมองเรายังไงก็ได้ เขาอาจจะตัดสินเรา นั่นคือ เขามองในมุมของเขา และเขาก็ไม่ผิด

ในฐานะมนุษย์คนนึง ทุกคนล้วนสามมิติ ไม่มีใครที่ขาว หรือดำไปทั้งหมด ไม่มีใครที่เลวสุด ๆ หรือดีจนหาที่ติไม่ได้เช่นกัน ไม่มีใครแม่พระหรือเสียสระได้ตลอด และคงไม่มีใครแย่ได้ทุกกระเบียดนิ้ว ไม่มีใครไม่รักตัวเอง เช่นถ้าวันนึง ที่ต้องพลัดตกลงไปในน้ำเชื่อว่าไม่มีใครไม่กระเสือกกระสนอยากเอาชีวิตรอด บางครั้งการเอาตัวรอดมันก็เป็นสัญชาตญาณ ซึ่งแสดงออกในวันที่เราไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ แม้บางครั้งจะดูเห็นแก่ตัว แต่วินาทีนึง เราก็คงเลี่ยงไม่ได้ เราเชื่อว่า ไม่มีใครไม่เคยไม่เห็นแก่ตัวเลย ถ้าคน ๆ นั้นยังอยู่ในฐานะมนุษย์

แต่ คำว่า ‘เห็นแก่ตัว’ มันก็เป็นการตัดสิน ในมุมมองของคนที่มองนั่นแหละ ถ้ามองกลับกัน แล้วเราไปเขา เราจะเลือกแบบเดียวกันไหม เขาทำไปเพราะอะไร นั่นสิ เขาอาจจะกำลังรู้สึกผิดกับสิ่งนั้นก็ได้

เราตัดสินใครไม่ได้ แม้ว่าสิ่งที่เราทำอาจจะไม่ดีจนเขาตัดสินเราไปแล้ว แต่นั่นแหละ เราโกรธเขาไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรผิด และเราก็ยังจะเป็นเรา เราว่าสักวัน เขาต้องเห็นอีกด้าน เห็นสิ่งที่เราเป็น หากเขาไม่ได้ประทับตาสีแดงลงยันใส่หัวเราเสียก่อน

ขอบคุณการเขียนที่ทำให้เราได้เข้าใจคนมากขึ้น เมื่อมองเราเป็นตัวละครตัวนึง และเขาเป็นตัวละครตัวนึง เราเลยมองคนได้กว้างขึ้น
 เราไม่ชอบให้ใครรู้สึกไม่ดีกับเรา เราเลยไม่อยากรู้สึกไม่ดีกับใคร เราไม่ชอบให้คนทำไม่ดีกับเรา 
เราเลยไม่อยากรู้สึกไม่ดีกับใคร
วันนี้ เรามองเห็นเหตุผลของเขามากขึ้น เราลองคิดดูถ้าเราเป็นเขา เราก็คงรู้สึกแย่ที่เจอแบบนี้
 แต่วิธีการแสดงออก คงต่างกันออกไป

ต้องขอบคุณที่ทำให้เราได้รู้ถึงความดาร์กของตัวเอง และทำให้เราได้รู้ถึงข้อเสียที่ต้องปรับปรุง

เพราะ มนุษย์ ล้วนมีสิ่งที่ต้องให้พัฒนาและท้าทายอยู่เสมอ โลกใบนี้ไม่ได้สวยงาม และเราต้องอยู่บนโลกใบนี้ไปอีกนาน

อย่างน้อยก็ในฐานะ ‘มนุษย์’ คนหนึ่ง 🙂


สลิล : เขียน

SHARE
Writer
Elva
writer
เพราะพรหมลิขิตให้ฉันรู้จักเธอ แต่พรหมไม่ได้ลิขิตให้เรารู้จักกัน....

Comments