Nobody don’t understand me





But



I don’t understand it too.



       คงต้องขอบคุณฝนที่ตกเมื่อคืน อากาศเช้านี้สดใสแบบที่ใครๆก็เรียกมันว่า 
       “ฟ้าหลังฝน มักสวยงามเสมอ” 
       มันสวยจริงๆ และสำหรับคนที่ชอบกลิ่นตอนฝนตกแบบผม ก็อดยอมรับไม่ได้เลยว่ามันหอมมากจริงๆ กลิ่นต้นไม้ ใบหญ้า หินที่เปียก ท้องฟ้าที่ดูโล่ง แสงแดดอ่อนๆ จะไม่ให้หลงรักได้ยังไง


       ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงยี่สิบหก ผมกำลังนั่งรถเมย์กลับบ้าน ผมไม่ได้อยู่ในกรุงเทพแต่จังหวัดที่ผมอยู่ตอนนี้ก็คล้ายเมืองหลวงเข้าไปทุกที สิ่งหนึ่งที่ผมประทับใจก็คือรถเมย์คันสีม่วงที่จะมาตามสถานที่ต่างๆตามที่รถจะผ่าน มันมีแอร์แถมยังสะอาดราคาเพียงยี่สิบบาทไปได้ตลอดสาย คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม ดูท่าฝนจะตกลงมาอีกรอบ ไม่ได้กังวลอะไรเพราะตอนนี้ผมก็ก้มหน้าก้มตาพิมพ์บทความนี้อยู่ ตลกแดกอีกแล้วผม ฮ่าๆ 



       สังคมรอบข้างตอนนี้ผมว่าก็ไม่ได้แย่อะไร ผมชอบคุณลุงที่ขับรถคันนี้นะ เขายิ้มเก่ง ทำให้คนนิ่งๆแบบผมยิ้มตามได้ ก็ไม่ธรรมดาแล้ว ก็อย่างว่าหากเรามีความสุขแล้ว คนรอบข้างก็จะมีความสุขตามไปด้วย ท่าจะจริง แต่ก็ไม่ทั้งหมด...


       “ผมคิดถึงเธออีกแล้ว”


       ที่บอกว่าไม่ทั้งหมดนั้นมันก็จริงเช่นกัน เพราะถ้าเป็นเรื่องของเธอแล้วผมกลับยิ้มออกมาได้อย่างยากเย็น ถึงก่อนจะจากกันผมพร่ำบอกเธอว่าไม่เป็นอะไร เพียงแค่เธอมีความสุขผมก็มีความสุขเช่นกัน ผมโกหก อืม มันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ ผมทำไม่ได้ข้อนี้ผมรู้ดี และก็คงทำได้แค่ยินดีกับทางที่เธอเลือก ผมทำมากกว่านั้นในฐานะคนรักต่อไปไม่ได้อีกแล้ว



       ความรู้สึกผมที่มีต่อเธอในตอนนี้มันอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ไม่มีใครเข้าใจผม... ผมเอง ก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน เธอยังเป็นคนในใจของผมเสมอแม้จะผ่านมานานแล้ว เธอยังอยู่ในใจผม “อยู่แค่ในใจ” ผมบอกได้เพียงเท่านี้ ผมยังต้องเจอผู้คนอีกมากมาย เธอซึ่งเป็นรักแรกของผมก็ยังคงเป็นรักแรกที่ผมยังคงเก็บความรู้สึกดีๆไว้ แต่มันอยู่ในใจของผมเท่านั้น อยู่แค่ในนั้นจริงๆ ผมสัญญา...



       :-)

SHARE

Comments