ฝันร้ายของฉัน
ในคืนหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังหลับ
ฉันได้ลืมตาขึ้นมาในสถานที่แห่งหนึ่ง
ใต้แสงไฟดวงสลัวที่มีเพียงฉันคนเดียว
มองไปข้างหน้า ฉันเห็นถนนมืดๆยาวไปข้างหน้า
โดนไม่เห็นปลายทาง

เป็นทางที่ฉันคุ้นเคยดี ฉันเคยมาที่นี่หลายครั้ง
เมื่อราวๆ 2-3 เดือนที่แล้ว
ที่ที่ฉันสัญญากับคนๆนึงไว้ว่าจะมาหาเขา
แล้วฉันก็มาเจอเขาตามสัญญา

แต่ครั้งนี้ กลับเหลือเพียงฉันคนเดียว.....

ความทรงจำในวันเก่าๆย้อนกลับมาเป็นภาพเลือนลางให้ฉันเห็นตรงหน้า

ทันทีที่ภาพตัด มีเสียงขู่ที่น่าหวาดกลัวในความมืดรอบๆตัวฉัน มีสายตาสีแดงหม่นน่าหวาดกลัวจ้องมองมาที่ฉัน และเดินวนไปรอบๆ
เขาคนนั้นหายไปไหนแล้วล่ะ555
เสียงแหบ หยาบกร้าน และเย็นชา
ปีศาจตัวนั้นถามราวกับเยาะเย้ยฉันอยู่
ทันทีที่จบคำถามนั้น
ฉันทำได้เพียงยืนมองนิ่งๆ และไม่ตอบอะไร

ความรู้สึกของฉันดิ่งลงในทันที
แขนขาของฉันเริ่มไม่มีแรงที่จะพยุงตัวให้ยืนได้
และแล้ว ฉันก็ล้มลง ฉันร้องไห้ดังขึ้นและดังขึ้น
ความรู้สึกหนาวและเจ็บปวดนี้มันคืออะไรกัน
แสงไฟสลัวเหนือหัวฉันค่อยๆหรี่ลงแต่ยังไม่ดับ

เพราะแสงไฟหรี่ลง ปีศาจจึงใกล้ตัวฉันมากขึ้น
เขาไม่กลับมาแล้ว55555
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างสะใจของมัน
ยิ่งทำให้ฉันเจ็บปวด จนฉันส่งเสียงกรีดร้อง
สุดใจขาดดิ้น เพื่อกลบเสียงนั่น
และฉันก็วูปไป

ลืมตามาอีกที ฉันนอนอยู่ในห้องนอนของฉัน
“ เห้อ~ แค่ฝันไปหรอกหรอ ”
ฉันพูดกับตัวเองเบาๆก่อนเสียงนาฬิกาจะดังขึ้น
“ นี่มันอะไรกันนะ... ”


Sthm
SHARE
Written in this book
ความทรงจำ
Writer
Sahray
I Love My Dream.
Maybe I don’t cry but it hurts. Maybe I won’t say but I feel.

Comments