ฤดูฝน
20:52 น. ของวันที่ 21 ในเดือนพฤษภาคม



       และใช่... มันเป็นช่วงเวลาของฤดูฝน


       ฝนกำลังตก... กลิ่นของลมกับความชื้นในอากาศเป็นสิ่งที่ชอบที่ธรรมดา ธรรมดามากจริงๆ



       หลายคนที่ได้รู้จัก ส่วนมากจะไม่ชอบฤดูฝนกัน ทำไมงั้นหรือ เพราะความเฉอะแฉะของน้ำ รถที่ติดกันจนยาวหลายกิโลเวลาที่เม็ดฝนตกกระทบลงบนพื้นถนน หรือความทรงจำที่เกี่ยวกับใครบางคน...



       ความทรงจำที่ “ เจ็บปวด ”



       มันก็อาจจะเป็นห้วงของเวลาที่คล้ายกัน ตอนที่เม็ดฝนตกกระทบใบหน้าของเราทั้งสองคน เราต่างหัวเราะให้กับความบ้าของกันและกันที่มาวิ่งตากฝนกันแบบนี้โดยไม่กลัวเป็นไข้หวัด 



       แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยไม่ใช่หรอว่าอยากจะอยู่ในห้วงของเวลานี้ ให้นานที่สุด



       จะว่าไปแล้วผมเองก็ไม่ต่างจากคนมากมายที่ยังจมอยู่กับห้วงเวลาหนึ่งที่ทำให้นึกถึงใครอีกคนได้ตลอดช่วงเวลานั้น มันเจ็บปวดผมรู้ดี และผมก็ยอมรับอีกที ว่าผมยินยอมที่จะเจ็บปวดเมื่อนึกถึงใครอีกคนอีกครั้ง



       “ ทำได้แค่นึกถึง ” ข้อนี้ผมก็รู้ดีอีกเช่นกัน




       แม้แต่เวลานี้ ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่ายๆ นึกถึงใครบางคนที่ทำให้ผมตัดสินใจมาเขียนบทความแบบนี้ มันเป็นเรื่องตลกรึเปล่า ข้อนี้ผมไม่อาจจะรู้ได้ ผมกำลังคิดถึงเธอ ผมยังรักเธออยู่งั้นหรือ...



       ผมและเธอเรารักกัน รักเสมอเราไม่เคยเลิกรักกัน ผมหมายถึงในห้วงของเวลานึง เรารักกัน จนถึงตอนนี้ห้วงเวลานั้นยังอยู่ ยังอยู่ที่เดิม



       เพียงแต่ผมและเธอ เราทั้งคู่... ต่างผ่านห้วงเวลานั้นมาแล้ว เพราะเหตุนี้ ผมจึงยังคงยิ้มเสมอเวลานึกถึงเธอเวลาฝนตก มันเป็นช่วงเวลาที่ดี เป็นช่วงเวลาที่มีคุณค่า และผมไม่เคยลืม ข้อนี้ผมรู้ดี...



       เวลานี้ฝนเริ่มเบาลงแล้ว เพลงที่ผมกำลังฟังอยู่ช่างเหมาะกับอากาศแบบนี้เสียจริง

       Pajamus - Gnash

       “ let's not leave the house ”

       ประโยคของคนขี้เกียจแบบผม ผมชอบท่อนนี้ ผมมีความสุขกับมันนะ ไม่ว่าจะฟังตอนอยู่กับเธอ หรือฟังตอนที่ผมไม่มีโอกาสได้ฟังกับเธออีกแล้ว



       เขียนมาถึงตรงนี้ ฝนซาลงมากแล้ว ตาผมก็เริ่มจะปิดแล้วเหมือนกัน ไม่รู้ว่าผมเขียนรู้เรื่องรึเปล่า คิดอะไรผมก็เขียนออกมาเลย ขอโทษล่วงหน้าสำหรับใครที่เข้ามาอ่าน สำหรับผม ผมเพียงแค่อยากพูดถึงฤดูฝน ฤดูโปรดของผมเท่านั้น



       You have appeared to my life, just like a song in my heart. 🖤


       
SHARE

Comments