บทสนทนาของเธอ

                                                                                               26 พ.ค. 2562
                                                                                                ในเวลาฝนตก

 ถึงเธอ ตัวเธอเองนั่นแหละ 

 คืนก่อนเธอได้นอนไปเพียงสองชั่วโมง ปวดมือเสียจนอยากจะผ่าตัดให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องห้ามใจ เพราะถ้าผ่าตัดจริงๆ เหลือบดูปฏิิทินแล้วก็จะพบว่าชีวิตคงสยองมากกว่า เธอเป็นคนสับสนและชอบก่นด่า แม้แต่กับตัวเอง เธอยังด่าเบาๆว่า "คนห่าอะไรจัดการชีวิตไม่ได้เลย"  
อยู่ดีๆข้อความเขาปรากฎขึ้นบนจอมือถือที่มีความละเอียดสูง อ่านข้อความผ่านหน้าจอที่แตกยับ สรุปใจความและย่นย่อมหากาพย์ความลังเลทั้งหมดก็ลงตัวที่นัดเธอตอน 8 โมงเช้า เธอคิดว่าอย่างน้อยก็ยังดี ถึงเวลาในชีวิตจะแย่แบบนี้แต่ก็ยังมีเวลาไปเจอ "เขา" 

การได้เจอ เขา มันเป็นยังไงหรอ? 
นั่นซิ มันเป็นยังไง  ...  มันเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดที่มนุษย์จะมีต่อกัน คุยกันผ่านภาษาต่างๆ เรื่องก็มีเพียงเท่านี้ แล้วอะไรที่ทำให้เธอต้องมานั่งสนทนากับตัวเองผ่านตัวอักษรในตอนนี้ สำหรับเธอแล้วบทสนทนาเหล่านี้คือการสร้างคำอธิบายให้กับตัวเอง ... คำอธิบายของชีวิตอันไม่ปะติดปะต่อ

... เสียงเม็ดฝนตกลงกระทบหลังคา  เธอเหลือบไปมองสายฝนกระทบพ้ืนถนนที่หน้าบ้าน พาลนึกไปถึงต้นไม้ใบหญ้าว่าคงดีใจ ดูจากใบมะม่วงหน้าบ้านที่เต้นไปตามลม เธอก็อดยินดีไปด้วยไม่ได้ อีกแว้บหนึ่งก็อดนึกถึงเขาที่กำลังนั่งบนรถแล้วเดินทางเพื่อไปทำงาน แล้วเขากับสายฝนเชื่อมกันได้อย่างไร

"เฮ้อ เอาอีกแล้ว เขาอีกแล้วหรอ ...." เธอบ่นอุบกับใจของตัวเอง 

"... หน้าฝนอีกแล้ว" เธอบอกเขา ขณะที่นั่งระเบียงแล้วทอดสายตาออกไปเห็นตึกรามและบ้านช่อง 
"ครบปีแล้วหรอเนี่ยที่เรารู้จักกัน" เธอพูดต่อพร้อมหันไปมองหน้าผู้ร่วมสนทนา ในใจนึกยิ้มอ่อนเพราะรู้แก่ใจว่าเขาจำไม่ได้หรอก "อ่าวหรอ" เขาตอบ นั่นปะไร เขาก็พูดออกมาจริงๆ ทำไมซื้อหวยถึงไม่ถูกตรงๆแบบนี้บ้าง
"ใช่ๆ จำได้ เราเคยเจอกันตอนฝนตก" เธอตอบ "จำไม่ได้หรอ ที่เราติดฝนด้วยกันจนได้เห็นสายฝนที่มีสีน้ำเงินและสีเหลือง" เธอรีบเล่าต่อ "จริงด้วยซิ"เขายิ้มพร้อมดึงมือเธอไปจับ 
คิดดูแล้วมีอีกหลายเรื่องเกี่ยวกับฝน เขานี่แหละเคยไล่เธอลงไปตากฝนใต้ต้นไม้เพื่อย้ายรถด้วย เกือบลืมไปแล้วเชียว 

แล้วเธอจะมาสงสัยอีกหรือ ทำไมเขาเกี่ยวกับฝน 

ไม่ใช่แค่ฝนหรอก  เธอรู้สึกตัวอีกที เขาก็ปรากฎกายภายใต้รายละเอียดของชีวิตที่สุดแสนธรรมดา 
ยางมัดผม กระดาษ รถ ห้าง หนัง สิงโต หลอดน้ำ กระบอกน้ำ ฯลฯ มีเขาอยู่ในเรื่องราวมากมายเหลือเกิน และหากพูดถึงเขาในตอนนี้ เธอก็ไม่อาจจะพูดถึงเขาได้อย่างครบถ้วนอีกต่อไป
เขาคือคนที่ยังต่อเติมรายละเอียดในความทรงจำของเธออยู่เสมอบางครั้งเธอก็นึกสงสัยว่าสิ่งใดกันที่ช่วยต่อเติมและหล่อเลี้ยงความรู้สึกที่ผสมผสานเขาไว้ในความทรงจำที่มีชีวิตอยู่เช่นนี้  ราวกับว่า หากเธอสนิทสนมกับความทรงจำของตัวเองมากเท่าใด เธอก็จะสนิทสนมกับเขาไปด้วย และทุกครั้งที่เธอก้าวเข้าไปในห้องความทรงจำของตัวเอง เขาก็เป็นคนที่ทำให้เธอยิ้มพร้อมกับสายตาที่เป็นประกายภายในห้องนั้น 

เขารักเธอ เธอเชื่ออย่างไม่มีคำถาม และเธอก็มั่นใจพอที่จะบอกว่า เขาก็รู้ว่าเธอรักเขา มันเป็นเรื่องโรแมนติกแม้ว่าจะมาจากคอนเซปต์ในศตวรรษอะไรก็ตาม แต่มันก็ปรากฎตัวให้เธอได้เห็น ... แม้จะอิดออดไม่อยากยอมรับ แต่ก็ปฏิเสธพลังอำนาจนั้นไม่ลง แต่ความโรแมนติกที่เธอได้เห็นและยอมรับคือ ความตรงไปตรงมา ความเป็นธรรมชาติและมีความจริงใจต่อกันมาตลอด บทสนทนาในความทรงจำของเธอเป็นเครื่องยืนยันได้
เพราะไม่ว่าเธอจะพบความทรงจำชิ้นใด เธอก็จะพบเหล่าความโรแมนติกเหล่านั้นทั้งสิ้น ... 

เธอไม่อาจจะบรรยายถึงสายตาของเขาที่เธอเห็นได้ ไม่อาจบรรยายสัมผัสที่เขาแตะต้องและสื่อสารต่อเธอได้ทั้งหมด และไม่คิดว่าเธอจะมาสื่อสารลงบนที่แห่งนี้ ก็ในเมื่อเราต่างมีความทรงจำที่เป็นส่วนตัวกันทั้งนั้น และสำหรับเธอการได้มีเวลาที่คิดถึงเขาและยิ้มให้กันในห้องของความทรงจำก็ยังเป็นช่วงเวลาที่เธอรักมันมากอยู่ดี 

                                                                            จากเธอเอง เธอของเขานั่นแหละ
SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments

mewmew1994
6 months ago
อบอุ่นใจมากเลย
Reply
NikNisa
6 months ago
ขอบคุณนะคะ ^^
margot
2 months ago
เขียนดีสุดๆไปเลย
Reply