ความขุ่นหมองในใจกับท้องฟ้าในฤดูฝน [เรื่องจากไดอารี่ของฉัน]
01/06/256x

ตอนนี้ก็เข้าฤดูฝนได้สักพักแล้ว

ฉันไม่ชอบฤดูฝนเลย

ทุกอย่างของฤดูฝนตอกย้ำความเหงาใจของฉันมากเกินไป
.
ทั้งฟ้ามืดครึ้ม
.
เสียงฝนพรำๆ
.
ไหนจะอากาศเย็นที่จับตัวกันนั่นอีก

บรรยากาศในฤดูฝนทำให้ใจฉันหมองลงอย่างน่าประหลาด

เพลงที่เคยชอบฟังระหว่างทางกลับบ้านทุกวันกลับน่าเบื่อ

หนังสือนิยายที่ยืมมาจากห้องสมุดก็ไม่มีอารมณ์หยิบมาอ่าน

ชานมไข่มุกร้านโปรดก็จืดชืด (แต่ฉันก็ยังคงซื้อมันทุกวันอยู่ดี)

ทุกวันกลายเป็นวันน่าเบื่อหนึ่งวันที่ฉันเฝ้าคอยให้มันผ่านไป เฝ้ารอเช้าวันใหม่ที่จะมาถึงและหวังให้มันเป็นเช้าที่สดใสกว่านี้..

แต่จริงๆ เช้าวันไหนที่มีเขาคนนั้นอยู่มันก็สดใสไปหมดนั่นแหละ

05/06/256x

ฉันไม่ชอบฤดูฝนเลยจริงๆนั่นแหละ

ทั้งๆ ที่บางวันท้องฟ้าช่วงเช้ายังสดใสอยู่แท้ๆ

ตกบ่ายฝนกลับตกหนักเสียได้

ฉันไม่ชอบตอนที่ตัวเองเปียกฝนเลย

มันทั้งชื้นและแฉะ

กับชุดนักเรียนสีขาวยิ่งแล้วใหญ่

ไม่ต่างกับใส่เสื้อซีทรูเลย

ร่มคันเล็กๆ ของฉันก็ใช่ว่าจะกันฝนได้ทั้งตัวเสียเมื่อไหร่

กระเป๋าเป้นี่เปียกเชียว..

หนังสือแบบเรียนและสมุดเลคเชอร์ก็เปียก หมึกปากกาก็ละลายจนอ่านไม่รู้เรื่อง

เครื่องเขียนที่อยู่ในกระเป๋าผ้าก็ต้องเอาออกมาตากมาเช็ด

แสนยุ่งยากและแสนลำบาก

ฤดูฝนไม่มีอะไรดีสำหรับฉันเลยจริงๆ

ฉันส่งข้อความไปบ่นเรื่องวันนี้กับเขาคนนั้นเล็กน้อยเพราะแค่อยากหาเรื่องคุย

เขาหาว่าฉันขี้บ่นเหมือนแม่เขาด้วยล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ

17/06/256x

วันนี้ฝนตก(อีกแล้ว)

ในสัปดาห์นี้ฝนตกทุกวัน

และฉันก็เปียกฝนทุกวันเช่นกัน

ในช่วงแรกก็เปียกแค่นิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นแหละ

แต่ช่วงหลังๆ มานี้เปียกโชกเลยแฮะ

21/06/256x

ผลจากการเปียกฝนตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา..

สุดท้ายฉันก็ป่วย (จนได้แหละหน่า)

คงไม่หนักเท่าไร แค่ไข้หวัดธรรมดาเอง

วันนี้ฉันว่าง ฉันเลยทำคุกกี้

ตั้งใจว่าจะเอาไปแบ่งให้เขาคนนั้นในวันพรุ่งนี้

หวังว่าเขาจะยังไม่เบื่อคุกกี้ฝีมือฉันนะ ฮ่าๆๆๆ

22/06/256x

ฉันขอถอนคำพูดว่ามันเป็นแค่ไข้หวัดธรรมดาแล้วกัน..

ต้องหยุดเรียนจนได้..

ทั้งๆ ที่วันนี้ฉันตั้งใจจะเอาคุกกี้ไปให้เขาแท้ๆ..

23/06/256x

เข้าวันที่สองแล้วที่นอนป่วยเป็นผักแบบนี้

มันน่าเบื่อจริงๆ

ฉันเกลียดฤดูฝนที่สุด


หลังจากที่ฉันจรดปลายปากกาที่ตัวอักษรตัวสุดท้ายเสร็จก็เก็บสมุดไดอารี่เล่มสีน้ำเงินเข้าลิ้นชักตามเดิม

ฉันป่วยก็จริง แต่ฉันอยากบันทึกช่วงเวลาและความคิดของฉันไว้มากกว่าเลยลุกมานั่งเขียนบันทึกที่โต๊ะแบบนี้

ฉันมองคุกกี้ที่อยู่ในห่ออย่างดีที่ตั้งใจจะเอาไปให้เขาคนนั้นตั้งแต่เมื่อวาน

สงสัยต้องทำไปให้คราวหน้าแล้วล่ะมั้ง...

การเล่นโทรศัพท์ระหว่างป่วยเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันคิดจะทำถ้าไม่จำเป็น ดังนั้นฉันจึงเปิดระบบสั่นและระบบเสียงไว้แทน เผื่อมีการแจ้งเตือนข้อความเข้าหรือสายโทรเข้าฉันจะได้รู้

ติ้ง~

ว่าแล้วโทรศัพท์ที่นอนแน่นิ่งตั้งแต่เมื่อวานด้วยแบตเตอรี่ 78% ก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้น

คงจะเป็นงานที่เพื่อนส่งมาให้ล่ะมั้ง

ติ้ง~

ติ้ง~


ฉันเริ่มทนเสียงแจ้งเตือนไม่ไหวเพราะตั้งใจจะนอนพักต่อ เลยหยิบโทรศัพท์มาเพื่อกดปิดอินเทอร์เน็ต

แต่แชทที่เด้งแจ้งเตือนมากลับเป็นของคนที่ฉันอยากคุยด้วยมากที่สุด..


[นี่]
[วันนี้ก็ไม่มาโรงเรียนหรอ]
[ป่วยหนักเลยป้ะเนี่ย?]


งั้น.. เล่นโทรศัพท์สักเดี๋ยวคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง..

[อื้อ]
[ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะไปโรงเรียนไหวไหม ยังไม่หายเลย5555]

นี่เรียกว่าเป็นห่วงหรือเปล่านะ?

[แล้วเล่นโทรศัพท์แบบนี้ไม่ปวดหัวรึไง?]

[ก็นายทักมาตั้งหลายข้อความไง เลยมาตอบก่อน]

[งั้นเอางี้แล้วกัน]

เขาเงียบไปสักพัก ฉันคิดว่าเขาคงนั่งคุยกับเพื่อนอยู่เพราะเวลานี้ตรงกับคาบพักพอดี

ฉันกำลังจะกดออกจากแชทแต่แล้วอยู่ๆ หน้าจอก็ดับวูบแล้วเปลี่ยนเป็นสายโทรเข้าของเขาแทน

ฉันกดรับแล้วถามอย่างตกใจ
"โทรมาทำไมเนี่ย"

"โทรคุยแทนไง จะได้ไม่ต้องจ้องหน้าจอ เธออยู่บ้านคนเดียวคงเหงาล่ะสิ"

"รู้ดีนักนะ ฮ่าๆๆๆ"


บทสนทนาของเราดำเนินไปเรื่อยๆ จนหมดเวลาพัก


"เออ แค่นี้นะ ครูเข้าแล้ว" เขาบอก

"อืม ตั้งใจเรียนล่ะ"

"เธอก็หายป่วยไวๆ นะ ไม่มีเธอแล้วไม่มีใครให้ลอกเลคเชอร์เลย"

"จ้า ขอบใจนะ จะรีบหาย"

ฉันกดวางสายแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วหยิบสมุดไดอารี่เล่มสีน้ำเงินที่คุ้นตาขึ้นมาพร้อมกับปากกาอีกหนึ่งด้าม

เปิดหน้าเดิมที่เขียนจบแล้วในตอนแรกขึ้น แล้วจรดปลายปากกาเขียนต่อเติมให้ไดอารี่วันนี้สมบูรณ์อีกนิด


23/06/256x

เข้าวันที่สองแล้วที่นอนป่วยเป็นผักแบบนี้

มันน่าเบื่อจริงๆ

ฉันเกลียดฤดูฝนที่สุด
.
.
.
แต่คิดดูอีกที.. บางทีฤดูฝนก็มีข้อดีเหมือนกันนะ :)








SHARE
Written in this book
My Diary
เรื่องราวจากไดอารี่เล่มเก่าของฉัน
Writer
YourSunflower07
Lover writer
| ความสุขสีเทา |

Comments