ไอ ดอนท์ แคร์
‘ที่นั่งGริมทางเดินเลยค่ะ’ เสียงแอร์โฮสเตดสาวกล่าวเป็นภาษาอังกฤษ

ถ้าคุณต้องเดินทางโดยเครื่องบินบ่อยๆ จะรู้ว่าช่วงหาที่นั่งนี่แหละมักจะมีปัญหาหนึ่งที่มักจะเจอกันบ่อยๆ

‘นี่คือที่ของผม ผมไม่สนว่าคุณสองคนจะมีปัญหาอะไร แต่ผมต้องได้นั่งตรงนี้!’ ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาด้วยเสียงที่ไม่เบานักเป็นภาษาอังกฤษ

 ฉันหันไปมอง

ตั๋วสองใบจากคุณตาที่นั่งอยู่ถูกยื่นไปให้ชายหนุ่มดู มือชี้ไปที่ยายซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ 
‘ให้เธอได้นั่งข้างๆฉันได้มั้ย’ คุณตาพยายามขอแลกที่นั่งด้วยภาษาถิ่น 


‘ผมไม่สน’ กับ ‘ที่ของผม’ ถูกตอบกลับมาอย่างนั้นเป็นภาษาอังกฤษอยู่ซักพัก จนคนอื่นเริ่มทยอยนั่งที่ตัวเองกันเกือบหมดแล้ว

‘ขอให้ผู้โดยสารนั่งประจำที่ด้วยนะคะ’ แอร์โฮสเตดกล่าวกับชายหนุ่มที่ยังคงยืนอยู่ 

‘นี่ที่ของผมครับ’ พร้อมกับชี้ไปที่ที่ยายนั่ง

สถานการณ์ดูแย่ขึ้นเรื่อยๆเมื่อแอร์สาวคนนั้นพยายามเชิญให้คุณยายไปนั่งที่ตัวเอง 

สองภาษาถูกเอามาใช้สื่อสาร คนนึงไม่ยอมลุก อีกคนก็ยืนกรานจะนั่งให้ได้ 

ไม่มีใครยอมใคร

‘....ฉันช่วยอะไรไม่ได้ค่ะ ชายคนนี้ต้องการนั่งที่ของเค้า เพราะฉะนั้นรบกวนคุณไปนั่งที่ตัวเองด้วยค่ะ คุณเข้าใจที่ฉันพูดมั้ยคะ!’ ภาษาอังกฤษยาวเหยียดถูกเปล่งออกมารัวๆใส่ตายาย..ไม่ค่อยนุ่มนวลนัก อาจจะเพราะต้องรักษาเวลา

ก็รู้อยู่ว่าเขาไม่เข้าใจ....ฉันได้แต่พูดกับตัวเอง

ตายายเริ่มหน้าเสีย 

ฉันควรเปลี่ยนที่กับคุณยายให้มั้ยนะ....ความคิดนี้แว็ปเข้ามาในหัว ที่นั่งของฉันอยู่เยื้องกับตรงนั้นนิดหน่อย แต่ก็น่าจะใกล้กว่าที่นั่งของยาย

‘ขอดูเลขที่นั่งของยายหน่อยลุง’ฉันพูดกับลุงเป็นภาษาถิ่น 

 ที่จริงเพื่อนที่มาด้วยกันถูกคนขอแลกที่นั่งเหมือนกัน แต่เก้าอี้ของคนที่ขอแลกกลับไม่ว่างซะงั้น หาที่กันให้วุ่น...คนอื่นๆก็นั่งกันหมดแล้ว

วุ่นวายเปล่าๆ..

‘อ่อ ใกลเนอะ’ฉันคืนตั๋วนั้นให้ลุง แล้วกลับมาอยู่กับตัวเอง แต่ก็อดเงี่ยหูฟังไม่ได้

ทำไมนะ พอจะทำดีหน่อยก็ไม่กล้า

‘แกร่ก’ ระหว่างที่คิดไม่ตกอยู่ เสียงปลดเข็มขัดดึงฉันให้หันมองอีกครั้ง

ยายยืนขึ้นแล้ว

นี่ฉันจะไม่ช่อยจริงเหรอ! 

‘ฟุบบ!’ ลุกขึ้นยืน  ‘ยาย! นั่งที่หนูก็ได้ เดี่ยวหนูปะ..’

‘แกร่ก’ ...คุณตาก็ลุกขึ้นยืนเหมือนกัน 

‘งั้นเชิญทั้งคุณตาคุณยายไปนั่งข้างหน้านะคะ เดี่ยวเปลี่ยนที่นั่งกับคนข้างหน้า’

อ่าว..ตกลงว่าไปทั้งสองคนหรอกหรอ ว่าจะช่วยซะหน่อย 
อดช่วยเลย 

...คิดมากอยู่ได้ 



ระหว่างนั้นก็ทบทวนเรื่องราวต่างๆวนไป ไม่มีใครผิดหรอก ไม่มีใครสมควรที่จะถูกมองว่าไม่ดีตรงนี้
ไม่ว่าจะตากับยาย
หรือแอร์โฮสเตดคนนั้น ก็นั่นหน้าที่
หรือไม่ว่าจะเป็นชายคนนั้น ก็นั่นมันสิทธิ์ของเขา หรือถ้าพูดกันตามจริยธรรม ไม่แน่ว่าเขาอาจมีเหตุผลซักอย่างที่แลกไม่ได้ ใครจะไปรู้

‘ขอเข้าไปนั่งหน่อยครับ’เสียงชายอีกคนดังขึ้นขัดความคิดฉันแปปนึง คนนี้น่าเป็นคนที่แลกที่ให้คุณตา


คนที่ไม่ช่วยเขาต่างก็มีเหตุผลของเขา ส่วนคนที่ช่วยน่ะเหรอ ก็ ‘ช่วยเหลือ’ มันไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลให้ช่วยอยู่แล้วตั้งแต่แรกนี่เนอะ

อย่างหล่อเลย><

ถ้าให้ฉันสรุปหาคนผิดจากเรื่องนี้ ก็คงเป็น
ฉันเอง..ที่คิดมากจนพลาดการทำเรื่องดีๆไป




อะ เดี่ยวก่อน ยังไม่จบ ถ้าตามหนังต่างๆที่เคยดู ที่พอหนังจบ เพลงจบ แล้วท้ายเรื่องมีเอนด์เครดิอะไรเทือกนั้น ฉากต่อไปนี้คงเป็นเอนด์เครดิตของเรื่องนี้

พรึบๆๆ เสียงแอร์โฮสเตดปิดช่องเก็บกระเป๋าเหนือศรีษะดังเรียงๆกัน ทุกคนจดจ่ออยู่กับเครื่องมือสื่อสารก่อนจะต้องปิดเครื่อง ฉันก็ด้วย

‘ฮาโล่!’เสียงคุยโทรศัพท์สำเนียงคนถิ่นของที่นี้ดังขึ้นใกล้ๆจนฉันถึงกับหันขวับไปมอง
 ก็จะไม่ตกใจได้ไง ก็นั่นมันเสียงจากชายที่พ้นภาษาอังกฤษเถียงกับตายายเมื่อกี้ประหนึ่งว่าตัวเองพูดภาษาถิ่นไม่ได้!!
‘...ใช่ครับ...อยู่บนเคื่องบินแล้ว บลาๆๆๆๆ’ 
วอทท!!ฟังพูดภาษาถิ่นได้รัวๆเลยค่าา

หมดคำจะพูด><
SHARE

Comments