ทฤษฎีเเอบรักของคนขี้อาย
บางทีมันง่ายกว่า

ที่ได้พูดบางอย่างออกมา

กับใครบางคนที่ไม่เห็นหน้า


เราเดินสวนทางกันมาเเล้ว
ท่ามกลางผู้คนมากมาย
เราไม่รู้จักกัน เเต่ยิ้มให้กันมิได้นัดหมาย
ความรู้สึกก่อเกิดในใจ



หนึ่งวินาทีเพียงพอเเล้ว
ความรู้สึกพิเศษที่อยู่ในใจ
คนหนึ่งคนเพียงพอทำให้เรา
คล้ายมีเเผ่นดินไหวในหัวใจ

จนมีคำถามผุดขึ้น
คำถามที่รู้คำตอบ
เเต่ไม่กล้าเอ่ยถาม
จนมันล่วงเลย

เราเจอกันอีกครั้งมันไม่ได้เหมือนเก่า
รอยยิ้มที่ผมให้
เธอไม่หันมามอง
หรือเเม้เเต่ยิ้มให้

จะถามตรงๆก็เขินอาย
สายตาคู่นั้นที่ไม่เหมือนใคร
รอยยิ้มที่ยังยิ้มอยู่ในใจเรา
จนบางครั้งผมเอาไปฝันไว้

สุดท้ายเป็นเพียงจดหมาย
ที่อยู่ในกระดาษหนึ่งเเผ่น
การ์ตูนรูปหัวใจติดเเสตมป์เอาไว้
เดินไปหยอดในตู้จดหมาย

เวลาล่วงเลย
ไม่มีเสียงกริ่งของไปรษณีย์หน้าบ้าน
ไม่รู้จดหมายจะถึงไหม
เเต่มันดีเเล้ว

ดีเเล้วที่เราได้พูดออกไป
เเละบางทีมันง่ายกว่า
ที่ได้พูดบางอย่างออกมา
กับใครบางคนที่ไม่เห็นหน้า










SHARE
Writer
EndlessRain
Writer
Peaceful easy feeling.

Comments