ความบังเอิญที่พาเรากลับมาเจอกันกลางสยามสแควร์
01

นับจากวันที่ 'บังเอิญ' ได้โคจรมารู้จักกันครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน
ก็เพิ่งจะมีวันนี้นั่นแหละ ที่เรา 'บังเอิญ' พบกันจริงๆ โดยไม่ตั้งใจ กลางสยามสแควร์ที่มีงานมหกรรมอาหารตั้งเรียงรายยาวหลายเมตร


แวบแรกที่เห็นบูธ ในใจยังแอบคิดเล่นๆ ว่าเค้าจะมาปะวะ
แต่พอลองกวาดสายตามองไป... 


ไม่เห็นแฮะ


ระหว่างยืนรอเพื่อนซื้อของแถวนั้น สายตาก็ยังมองผ่านประตูกระจกบานใสไปยังที่ตรงนั้นอยู่
เริ่มเห็นคนทยอยมาเยอะขึ้น จนกระทั่งสายตามองไปหยุดอยู่ที่ร่างผู้หญิงตัวเล็กคนนึง

พยายามเพ่งมอง แต่ก็ยังไม่ชัด เพราะสายตาสั้น
คลับคล้ายคลับคลาเหมือนจะใช่ แต่ก็ไม่มั่นใจตรงที่... วันนี้มัดผม?

หันมาเร่งเพื่อนให้รีบจ่ายเงิน แล้วเดินย้อนกลับออกมาทางเก่าที่มา
จนเมื่อเข้าใกล้ถึงระยะสายตาที่ปรับโฟกัสได้ชัดเจน

ความรู้สึกข้างในมันร้อนวูบวาบเต็มไปหมด... เมื่อพบว่าเป็นเค้าจริงๆ
หันไปบอกเพื่อนว่า 'ทำไงดีไม่กล้าทัก คนที่ทำงานเค้ายืนอยู่เต็มไปหมด'


ในทุกย่างก้าวที่เข้าใกล้กันมากขึ้นทุกที
ดวงตาของฉันยังคงทอดมองไปยังร่างนั้นอย่างไม่กระพริบ

จ้อง
(การจ้องมองเค้าเป็นสิ่งหนึ่งที่ฉันทำมาตลอดชีวิต)


จนกระทั่งเค้ารู้สึกตัว ค่อยๆ หันหน้ากลับมาประสานสายตากันเข้าอย่างจัง
สีหน้าของเค้าแสดงอาการตกใจอยู่ไม่น้อย


ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แทนที่จะฉีกยิ้มทักทายเช่นทุกครั้ง 
ใบหน้าของฉันกลับกลายเป็นสีหน้าของความเรียบเฉย นิ่งสนิท 
ราวกับไม่แน่ใจว่า ความบังเอิญที่เราพบกันวันนี้เป็นเรื่องที่น่ายินดีหรือเปล่า


หัวสมองอาจคิดสับสน 
หากทว่าความรู้สึกที่แสดงผ่านร่างกายให้เห็นอาจบังคับกันไม่ได้
หัวใจบนอกซ้ายจึงเต้นระรัวราวกับครั้งแรกที่ได้พบ



เกิดมายี่สิบห้าปี เพิ่งรู้สึกว่ากรุงเทพมันเล็กก็วันนี้เอง



02


เขา: ทำหน้าตูดเชียว
ฉัน: มาทำไรอ่ะ
เขา: มาทำงานดิเห้ย ว่าแต่ตัวเองเหอะ มาทำอะไร
ฉัน: มาซื้อของ เพื่อนชวนมาซื้อของ


ฉันชี้ไปหาเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ 
เพื่อนฉันยกมือสวัสดีพี่เค้า
ฉันอมยิ้มตอนเห็นเค้ายิ้มกับเพื่อนฉัน


ฉัน: อยู่บ้านมาหลายวัน ก็เพิ่งได้ออกวันนี้แหละ
เขา: เหรอออ คนอย่างเธออยู่บ้านเป็นด้วยเหรอ


ทีคุยกับฉันน้ำเสียงแดกดันชะมัด


ฉัน: กินข้าวยังล่ะ
เขา: กินแล้ว กินข้าวกล่องมา อร่อยดี
ฉัน: แล้วจะทำไรต่อ
เขา: ทำงานดิเห้ย ถามแล้วยังจะถามอีก
ฉัน: เปล่า ก็หมายถึงว่าต้องทำอะไรต่อ
เขา: ก็อยู่นี่จนถึงสองทุ่มแหละ


บทสนทนาระหว่างเราแทบไม่มีอะไรเหมือนทุกที
ความเงียบคืบคลานเกิดเป็นเดดแอร์ชั่วขณะ

ถึงเวลา ฉันไม่สมควรอยู่ที่นี่อีกต่อไป


ฉัน: ไปแล้วนะ
เขา: อื้อ


ทุกครั้งเวลาจากกัน ฉันชอบถามเค้าว่าเราจะได้เจอกันอีกไหม
ไม่รู้ทำไม ครั้งนี้ถึงไม่กล้าถาม แม้แต่จะเอ่ยวันหลังชวนกินข้าวยังไม่กล้า

เพราะรู้ว่าโอกาสที่เราจะเจอกันครั้งต่อไปช่างริบหรี่เหลือเกิน


ใช้ชีวิตเป็นปกติอยู่ได้ตั้งนานหลายนาน
พอเจอกันวันนี้แบบไม่ทันตั้งตัว ถึงกับตั้งรับไม่ทันทีเดียว
กลับถึงบ้านตอนบ่ายแก่ๆ ฝนตกฟ้าถล่ม พอกับความรู้สึกในใจที่ดำดิ่งไปถึงเที่ยงคืน



ดีใจที่ได้เจอกันนะ แต่ก็ อื้อ นั่นแหละ
ระหว่างเราก็ได้แค่นั้นมาตลอดอยู่แล้ว




07 JUNE 2019



SHARE
Writer
mmanee
alien
It's me.

Comments

passwayofwind
14 days ago
อื้ออออ เข้าใจเลย บางทีคิดว่าจะไม่อะไร เจอเข้าจริงๆ มันไม่ใช่ว่ะ
Reply