ความบังเอิญที่พาเรากลับมาเจอกันกลางสยามสแควร์
01

นับจากวันที่ 'บังเอิญ' ได้โคจรมารู้จักกันครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน
ก็เพิ่งจะมีวันนี้นั่นแหละ ที่เรา 'บังเอิญ' พบกันจริงๆ โดยไม่ตั้งใจ กลางสยามสแควร์ที่มีงานมหกรรมอาหารตั้งเรียงรายยาวหลายเมตร


แวบแรกที่เห็นบูธ ในใจยังแอบคิดเล่นๆ ว่าเค้าจะมาปะวะ
แต่พอลองกวาดสายตามองไป... 


ไม่เห็นแฮะ


ระหว่างยืนรอเพื่อนซื้อของแถวนั้น สายตาก็ยังมองผ่านประตูกระจกบานใสไปยังที่ตรงนั้นอยู่
เริ่มเห็นคนทยอยมาเยอะขึ้น จนกระทั่งสายตามองไปหยุดอยู่ที่ร่างผู้หญิงตัวเล็กคนนึง

พยายามเพ่งมอง แต่ก็ยังไม่ชัด เพราะสายตาสั้น
คลับคล้ายคลับคลาเหมือนจะใช่ แต่ก็ไม่มั่นใจตรงที่... วันนี้มัดผม?

หันมาเร่งเพื่อนให้รีบจ่ายเงิน แล้วเดินย้อนกลับออกมาทางเก่าที่มา
จนเมื่อเข้าใกล้ถึงระยะสายตาที่ปรับโฟกัสได้ชัดเจน

ความรู้สึกข้างในมันร้อนวูบวาบเต็มไปหมด... เมื่อพบว่าเป็นเค้าจริงๆ
หันไปบอกเพื่อนว่า 'ทำไงดีไม่กล้าทัก คนที่ทำงานเค้ายืนอยู่เต็มไปหมด'


ในทุกย่างก้าวที่เข้าใกล้กันมากขึ้นทุกที
ดวงตาของฉันยังคงทอดมองไปยังร่างนั้นอย่างไม่กระพริบ

จ้อง
(การจ้องมองเค้าเป็นสิ่งหนึ่งที่ฉันทำมาตลอดชีวิต)


จนกระทั่งเค้ารู้สึกตัว ค่อยๆ หันหน้ากลับมาประสานสายตากันเข้าอย่างจัง
สีหน้าของเค้าแสดงอาการตกใจอยู่ไม่น้อย


ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แทนที่จะฉีกยิ้มทักทายเช่นทุกครั้ง 
ใบหน้าของฉันกลับกลายเป็นสีหน้าของความเรียบเฉย นิ่งสนิท 
ราวกับไม่แน่ใจว่า ความบังเอิญที่เราพบกันวันนี้เป็นเรื่องที่น่ายินดีหรือเปล่า


หัวสมองอาจคิดสับสน 
หากทว่าความรู้สึกที่แสดงผ่านร่างกายให้เห็นอาจบังคับกันไม่ได้
หัวใจบนอกซ้ายจึงเต้นระรัวราวกับครั้งแรกที่ได้พบ



เกิดมายี่สิบห้าปี เพิ่งรู้สึกว่ากรุงเทพมันเล็กก็วันนี้เอง



02


เขา: ทำหน้าตูดเชียว
ฉัน: มาทำไรอ่ะ
เขา: มาทำงานดิเห้ย ว่าแต่ตัวเองเหอะ มาทำอะไร
ฉัน: มาซื้อของ เพื่อนชวนมาซื้อของ


ฉันชี้ไปหาเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ 
เพื่อนฉันยกมือสวัสดีพี่เค้า
ฉันอมยิ้มตอนเห็นเค้ายิ้มกับเพื่อนฉัน


ฉัน: อยู่บ้านมาหลายวัน ก็เพิ่งได้ออกวันนี้แหละ
เขา: เหรอออ คนอย่างเธออยู่บ้านเป็นด้วยเหรอ


ทีคุยกับฉันน้ำเสียงแดกดันชะมัด


ฉัน: กินข้าวยังล่ะ
เขา: กินแล้ว กินข้าวกล่องมา อร่อยดี
ฉัน: แล้วจะทำไรต่อ
เขา: ทำงานดิเห้ย ถามแล้วยังจะถามอีก
ฉัน: เปล่า ก็หมายถึงว่าต้องทำอะไรต่อ
เขา: ก็อยู่นี่จนถึงสองทุ่มแหละ


บทสนทนาระหว่างเราแทบไม่มีอะไรเหมือนทุกที
ความเงียบคืบคลานเกิดเป็นเดดแอร์ชั่วขณะ

ถึงเวลา ฉันไม่สมควรอยู่ที่นี่อีกต่อไป


ฉัน: ไปแล้วนะ
เขา: อื้อ


ทุกครั้งเวลาจากกัน ฉันชอบถามเค้าว่าเราจะได้เจอกันอีกไหม
ไม่รู้ทำไม ครั้งนี้ถึงไม่กล้าถาม แม้แต่จะเอ่ยวันหลังชวนกินข้าวยังไม่กล้า

เพราะรู้ว่าโอกาสที่เราจะเจอกันครั้งต่อไปช่างริบหรี่เหลือเกิน


ใช้ชีวิตเป็นปกติอยู่ได้ตั้งนานหลายนาน
พอเจอกันวันนี้แบบไม่ทันตั้งตัว ถึงกับตั้งรับไม่ทันทีเดียว
กลับถึงบ้านตอนบ่ายแก่ๆ ฝนตกฟ้าถล่ม พอกับความรู้สึกในใจที่ดำดิ่งไปถึงเที่ยงคืน



ดีใจที่ได้เจอกันนะ แต่ก็ อื้อ นั่นแหละ
ระหว่างเราก็ได้แค่นั้นมาตลอดอยู่แล้ว




07 JUNE 2019



SHARE
Writer
mmanee
alien
It's me.

Comments

passwayofwind
3 months ago
อื้ออออ เข้าใจเลย บางทีคิดว่าจะไม่อะไร เจอเข้าจริงๆ มันไม่ใช่ว่ะ
Reply