สาเหตุสังหาร
ผมไม่รู้ว่าผมตกที่นั่งลำบากแบบนี้ได้ยังไง

ผมไม่เคยทำผิดกฎหมาย ผมไม่เคยทำร้ายใครมาก่อน
แต่วันนี้มีคนตายเต็มไปหมด

บอดี้การ์ดทุกคนที่ผมจ้างมา กลายเป็นเพียงศพแน่นิ่งอยู่ทั่วโรงงาน

ผมไปไหนไม่ได้ โรงงานนี้มีทางเข้าออกแค่ทางเดียว และเขากำลังต้อนให้ผมจนมุม

จะให้ผมสู้กลับยังไง ผมเป็นแค่เจ้าของกิจการรายย่อย ผมไม่เคยต่อยใคร อย่าว่าแต่ฆ่าคนเลย ขณที่เขาเป็นนักฆ่ามืออาชีพ

ทำไมคนที่ทำตามกฎสังคมทุกประการต้องมีจุดจบแบบนี้ด้วย

ผมไม่เคยทำร้ายใคร

หรือว่าคู่แข่งอยากให้ผมย่ำแย่จนต้องจ้างมือสังหารมากำจัด

ในช่วงเป็นช่วงตาย คุณธรรมมันก็เป็นแค่คำอ้างที่มีไว้หลอกให้คนเชื่อมั่นในความยุติธรรม ว่าคนทำดีจะได้ดี คนทำชั่วจะได้ชั่ว ตายไปก็ไม่มีใครรู้ว่าจะได้อะไร

เพราะถ้าทำดีได้ดีจริง ป่านนี้ไอ้นักฆ่ารายนั้นก็คงทุกข์ทรมานไปนานแล้ว

แต่บางทีนักฆ่าคนนั้นก็อาจเป็นผลผลิตของสังคมอันเหลื่อมล้ำ เขาอาจยากจนจนต้องปลิดชีพคนเพื่อเลี้ยงปากท้อง บางทีการฆ่าคนอาจมีคุณธรรมกว่าการขายยาเสพติดก็เป็นได้ เราก็ได้แต่นั่งคิดว่ามันเป็นจริงเท็จประการใด

ตึก
ตึก
ตึก

ฝีเท้ามัจจุราชเยื้องย่างอย่างแยบยล

เป็นเสียงที่ดังราวกับการโยนเหรียญในห้องอันเงียบงัน
มันเบาเสียจนส่งเสียงได้ในสภาวะไร้เสียง

เป็นการย่องของนักล่าที่พร้อมสังหารเหยื่อ
เป็นมัจจุราชที่พร้อมพรากชีวิตคนไปอย่างไม่ลังเล
เป็น-ปัง

ผมถูกยิง
เขาค้บคลานอย่างเชื่องช้าขณะที่ผมนอนจมกองเลือดกลางหน้าอก

เขาเอาอาวุธอันเยือกเย็นจ่อขมับผม ก่อนจะส่งผมไปสู่ภิภพหลังความตายตลอดกาล

---

"สมหมาย นายทำดีมาก นายไม่เคยทำให้ฉันผิดหวัง ฉันจะโอนให้นายสองล้านตามที่ตกลงกันไว้ กับอีกสามแสนที่ทำได้ดีขนาดนี้"
"ขอบคุณครับ"
"มันก็เป็นเสี้ยนหนามมานานแล้ว ว่าแต่ฉันสงสัยนะสมหมาย นายก็ไม่ได้ยากจน ไม่มีลูกเมียให้เลี้ยง เป็นลูกกำพร้า ทำไมนายถึงมาทำอาชีพนี้ล่ะ"
"ผมบอกไม่ได้จริง ๆ ครับ ขออภัยจริง ๆ"
"เฮ้ยไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ"
"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

สมหมายหยิบโทรศัพทมือถือระดับแฟล็กชิพขึ้นมา ก่อนที่จะจิ้มลงไปยังแอพหนึ่ง

เขากดไปยังปุ่มหนึ่งเพื่อโอนถ่ายเงินในระบบดิจิตอลสู่เงินในระบบดิจิตอล

เวลาของเขาเหลือไม่นานนัก เหลือเพียงหกชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ เขาจึงต้องรีบก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้

เขาจิ้มปุ่มในหน้าจออย่างไม่คิดชีวิต บัดนี้เขาเหลือเงินในบัญชีเพียงสามแสน

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ใบหน้าของสมหมายเปลี่ยนจากนักฆ่าเลือดเย็นกลายเป็นบุรุษเลือดพล่าน

"ไอ้เหี้ยเอ๊ย" เขาอุทานอย่างไม่สบอารมณ์

พอกันที

สมหมายนึกในใจ ก่อนจะขับมอเตอร์ไซค์ไปหาเป้าหมายใหม่
เป้าหมายส่วนตัวที่ไร้ค่าจ้าง

---

ณ บริษัทแห่งหนึ่ง เจ้าของบริษัทนั่งประชุมกับลูกน้องด้วยท่าทีสุขุม ก่อนที่ลูกตะกั่วจะทะลุศีรษะของเขา

ไอเขม่าลอยออกมาจากปืนของชายที่ไม่ได้รับเชิญ

เลือดเปื้อนภาพแผนการทำเงินที่มีภาพการ์ตูนหญิงสาวน่ารัก

พนักงานทุกคนต่างหวาดกลัว

เมื่อสมหมายไมได้สิ่งที่เขาต้องการ เจ้าของบริษัทนั้นก็หมดสิทธิ์หายใจ
เมื่อสมหมายแพ้การเดิมพัน เจ้าของบริษัทจึงหมดโอกาสรอด
มันไม่ใช่การพนัน แต่เป็นการสูบเงินประหนึ่งยมฑูตสูบวิญญาณ

"กูเติมไปสองล้าน แม่งออกแต่ตัวนอกกิจกรรม พอกันที พวกมึงไปตายให้หมด"

มัจจุราชตะกั่วคร่าชีวิตพนักงานทุกคนในห้อง

เขาถอนหายใจก่อนจะเดินไปอย่างเงียบ ๆ

ความผิดหวังกับความเดือดดาลเป็นเรื่องปกติ
แต่ความยินดีเป็นเรื่องหายาก
ในโลกนรกของผู้เล่นเกมกาชา
SHARE
Writer
Coury
Breather
สร้างฝัน สร้างสาร สร้างสรรค์ สร้างเรื่องด้วย

Comments

Coury
4 months ago
(ได้ไอเดียจากที่คุยกับเพื่อน)

Reply