การเติบโต


เราทุกคนเติบโตต่างกัน 
แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าระหว่างทางที่เราเติบโตล้วนทิ้งรอยแผลเป็นและคราบน้ำตาตรงสองแก้ม


แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ยังกัดฟัน ตะเกียดตะกายเดินไปบนเส้นทางที่มีแต่หนาม 


วิ่งบ้าน
เดินบ้าง
คลานบ้าง


ถึงแม้จะเจ็บปวดจนต้องแวะพักระหว่างทาง แต่โลกก็จะบังคับให้เราต้องเขยื้อนตัวแม้เพียงนิด


' บางทีเราอาจจะมีวิธีที่จะโตขึ้นโดยไม่เจ็บปวด '


อาจจะมี, เส้นทางที่มีแต่กลีบกุหลาบมากกว่าหนามของมัน


" คนเราต้องเติบโตด้วยการเรียนรู้ และมันไม่มีหรอก วิธีที่จะเรียนรู้ได้แบบไม่เคยเจอเองกับตัว "


' ... '


" ถ้านายไม่เคยลงไปในทะเล นายจะว่ายน้ำได้ไหมล่ะ ? "


เขาพูดถูก 
พูดถูกเสมอ 


" โลกมันก็แบบนี้ "


ใช่, โลกมันก็แบบนี้ 


ถ้าไม่เคยมีความรัก ก็จะไม่รู้จักวิธีรัก
ถ้าไม่เคยเสียใจหรือเจ็บปวด ก็จะไม่รู้วิธีห้ามหยดน้ำตา
ถ้าไม่เคยล้มซะบ้าง ก็จะไม่รู้วิธีพยุงตัวเองขึ้นมา
และถ้าไม่เคยถูกรัก จะหันมารักตัวเองได้ยังไง


" ต่อให้นายจะเจ็บปวดระหว่างการเติบโตจนอยากจะพอแล้ว แต่ไม่ว่ายังไงถ้าวันพรุ่งนี้มาถึง นายก็ยังต้องเติบโต "


" นายยังต้องเดินต่อแม้นายจะไม่อยากเดิน แต่จำไว้เถอะ ระหว่างทางไม่ได้มีแค่หยดน้ำตาหรอกนะ
เพราะมันยังมีรอยยิ้ม ยิ้มที่มีความสุข ยิ้มที่ภูมิใจกับตัวนายเอง ยิ้มที่เฝ้ามองใครบางคน "

ถึงโลกมันจะเฮงซวย แต่มันจะไม่ใจร้ายกับเรานานเกินไป





 -  แล้วคุณล่ะ, เติบโตโดยที่พบรอยยิ้มของตัวเองบ้างรึเปล่า?
SHARE
Written in this book
me , love and hurt
เธอเปรียบความรักของเธอเป็นอะไรล่ะ
Writer
Hangovxr
- 88
แด่คุณ, คนที่ผมไม่มีวันเอื้อมถึง

Comments