03เสียอาการ
เคยเขินใครจนรู้สึกทำอะไรไม่ถูกไหม?

บางทีแค่เห็นหน้าก็เผลอทำตัวแปลกๆ
ยิ่งถ้าเขาเดินมาทางเรานี่...

ทั้งแกล้งเก๊กขรึมบ้าง
ทั้งแกล้งฉีกยิ้มให้ดูน่ารักในสายตาเขาบ้าง
ทั้งแกล้งหยิบนู่นหยิบนี่มาดูบ้าง

มันคงเป็นภาพที่น่าตลกสำหรับตัวเราเองและกลุ่มเพื่อนของเราเลยล่ะนะ

แต่มันช่วยไม่ได้นี่นา..
ก็คนมันเขิน..
เขินแม้กระทั่งกับเรื่องที่คนอื่นเขาไม่เขินด้วย..

บางครั้งแค่ส่งข้อความคุยกับคุณยังเขินดินฟ้าอากาศเป็นว่าเล่นเลย

ฉันคิดว่าการที่จะเขินใครมันเป็นเรื่องปกตินะ

แต่ว่าจะเขินมากเขินน้อยเนี่ยสิ..


วันนี้เป็นวันว่างๆ วันหนึ่งของฉัน
ฉันใช้เวลาว่างๆ นี้คิดเรื่องเกี่ยวกับคุณ
คิดถึงคุณ
คิดเรื่องของคุณ
และคิดเรื่องความเป็นไปได้ของ'เรา'

ฉันเคยเขินคุณมากที่สุดตอนที่คุณเดินมาหาอาจารย์ที่กำลังสอนคลาสเรียนของฉันอยู่

ตอนแรกฉันไม่ทันเห็นคุณด้วยซ้ำ
..แต่เพื่อนตัวดีของฉันเนี่ยสิ

ตะโกนเรียกชื่อฉันดังเสียขนาดนั้น..

พอเงยหน้าจากหนังสือเพราะเพื่อนเรียกฉันถึงเห็นคุณ

ฉันตกใจที่เห็นคุณในที่ที่ไม่ควรจะเจอจนตกเก้าอี้

ใช่..ตกเก้าอี้ ที่แปลว่าตกเก้าอี้จริงๆ

นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้จักกับการเสียอาการอย่าง'จริงจัง' 
(ทุกวันนี้..ภาพที่ฉันตกเก้าอี้วันนั้นเพื่อนตัวดียังคงเอามาล้อกันอยู่เลย)

เหตุการณ์นั้นทำให้ฉันเริ่มคิดว่าอะไรที่ทำให้ฉันเขินคุณได้เรื่อยๆ และมากขนาดนี้

คุณเท่ไหม?
ก็เท่นะ แต่คนที่เท่กว่าคุณก็มีเยอะแยะ
.
คุณเล่นกีฬาเก่งหรอ?
ก็เก่ง แต่นักกีฬาโรงเรียนเยอะแยะนี่นา ฉันยังไม่เคยเขินเลย
.
คุณเล่นดนตรีได้หรอ?
ฉันเคยเห็นคุณเล่นไวโอลินนะ แต่ฉันไม่ได้ชอบคนที่เล่นดนตรีเก่งนี่นา
.
หรือจะนิสัย?
ฉันก็ไม่แน่ใจว่าเพราะนิสัยคุณหรือเปล่าที่ทำให้ฉันหลงคุณแบบนี้
.
แต่ฉันรู้แค่ว่าทุกครั้งที่ฉันเห็นคุณใกล้ๆ มันทำให้ฉันเสียอาการ

ฉันมองว่าเสียอาการมันเป็นขั้นกว่าของการเขินนะ

ไม่รู้สิ

ถ้าเขินก็แค่หน้าแดงทำอะไรไม่ถูกหรือเปล่า?

แต่เสียอาการมันทำให้ฉันเผลอทำตัวโก๊ะๆ ให้คนรอบข้างเห็นเป็นภาพขำๆ ประจำวันเลยล่ะ (เหมือนคราวที่ฉันตกใจจนตกเก้าอี้นั่นแหละ)


มาจนถึงตอนนี้ฉันก็ยังหวังนะ ว่าคุณผู้เป็นคนกุมหัวใจของฉันอยู่จะแสดงท่าทีอะไรที่มันชัดเจนขึ้นมาบ้าง

แต่ฉันไม่ได้หวังมากนักหรอก

ไม่ใช่ว่าฉันไม่จริงจังในความสัมพันธ์นี้
ฉันจริงจัง แต่ฉันแค่เผื่อใจเป็น
การอกหักของฉันในรักครั้งก่อนทำเอาฉันรู้สึกว่าชีวิตตัวเองเสียศูนย์ไปเลยช่วงหนึ่ง

นั่นแค่เพราะฉันไม่ได้เผื่อใจเลย

แต่กับรักครั้งนี้ฉันรู้จักการรักที่ฉลาดแล้ว

ฉันอาจจะร้องไห้...แต่จะไม่ฟูมฟาย
ฉันอาจจะผิดหวัง...แต่จะไม่เศร้านาน
ฉันอาจจะทุ่มเท...แต่ไม่หวังผลเป็นความรัก

ที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้ ฉันแค่อยากส่งมอบความปรารถนาดีที่ฉันสามารถให้ได้กับคุณไปเรื่อยๆ

อาจจะมีสักวันที่ฉันต้องเสียน้ำตาให้คุณ..

แต่ฉันจะไม่เสียใจ..
..เพราะฉันได้มอบความรักในแบบของฉันกับคุณแล้ว

แต่ในเมื่อตอนนั้นยังไม่มาถึง..

ฉันขออนุญาตเสียอาการกับคุณแบบนี้ต่อไปนานๆแล้วกันนะ :)
SHARE
Written in this book
Your Sunflower
ดอกทานตะวัน; ฉันจะเฝ้ามองเธอเพียงผู้เดียว
Writer
YourSunflower07
Lover writer
| ความสุขสีเทา |

Comments