กาลครั้งหนึ่ง
บทความของคุณทำให้เราคิดถึงใครคนนึงเด็กคนนั้นไง
เราขังเด็กคนนั้นไว้ในห้อง-ห้องนึง
เด็กคนนั้นอ่อนแอเกินไป
เขาไม่ควรออกมาพบกับโลกที่โหดร้าย
เด็กคนนั้นขี้กลัว ร้องไห้เก่ง
เราขังเขาไว้ไม่อยากให้ใครได้พบเจอ

ครั้งนึงเด็กคนนั้นมีความฝัน
ครั้งนึงเด็กคนนั้นมีรอยยิ้ม
แล้ววันนึงสิ่งเหล่านั้นก็หายไป
ความตายพลัดพลากครอบครัว
เด็กคนนั้นหายไป_ตลอดกาล

ไม่มีใครได้พบเด็กคนนั้นอีกเลย
เราขังเขาไว้_เราซ่อนเขาไว้

หลายคนอยากรู้เรื่องในอดีตของเรา
หลายคนเคยถามถึงชีวิตในวัยเด็กของเรา
อย่าอยากรู้เลย " เด็กคนนั้นน่าสงสาร "

เราเคยเข้า Class อบรม Class นึง
พวกเขาให้เราจับคู่ แล้วให้เราเล่่่าถึงชีวิตในวัยเด็ก
ของแต่ละคนให้คู่ตัวเองฟัง พวกเขาเปิดดนตรีขับกล่อมให้เรานั่งหลับตา และย้อนเวลากลับไปในช่วงนั้น เราพยายามนั่งลืมตา และสะกดอารมณ์ไม่ให้คล้อยตามพวกเขา 
เรากำลังเจ็บปวดจากสิ่งที่พวกเขาทำ
เราพยายามสร้างกำแพงให้พวกเขาเห็น
และพวกเขาก็สังเกตเห็น
เพราะตอนจบClass พวกเขาถามว่าเรา
รู้สึกยังไง เราบอกพวกเขาว่า
เราไม่ชอบ พวกเขากำลังลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวเรา
พวกเขาเข้าใจและขอโทษ สุดท้ายเราก็ไม่ได้
เล่าอะไรให้คู่ของเราฟัง เราแค่บอกเขาว่าอย่าอยากรู้เลย อยู่กับปัจจุบันก็พอ ไม่มีเด็กคนนั้นอีกแล้ว
อย่าอยากเจอเด็กคนนั้นเลย " เขาน่าสงสาร "อยู่กับปัจจุบัน
มองเห็นแค่เราในปัจจุบันก็พอ
ไม่มีความฝันของเด็กคนนั้นอีกแล้ว
มีแค่ปัจจุบันที่เราอยากทำให้มันดีที่สุด

ถ้าคุณคิดอยากหนี
หนีปัญหาที่เป็นอยู่
หนีทุกเรื่องราวที่กำลังปวดใจ

เราเองก็เช่นกัน
แต่สิ่งที่เราอยากหนีไม่ใช่ปัจจุบัน
แต่มันคืออดีต มันโดดเดี่ยวและโหดร้ายเกินไป

เรามีความฝันนะ
แต่มันหล่นหายไปแล้ว
ความฝันของเด็กคนนั้นนั่นแหละ




SHARE
Writer
CL321
IAmabook
สมุดบันทึกของกระต่ายหมายจันทร์ ผู้เฝ้าเก็บดวงดาวใส่ขวดโหล

Comments