บันทึกความคิดวันที่ครบ 21 ปี
มองได้กว้างขึ้นอีกสักนิด
ชีวิตก็สวยงามขึ้นได้อีกสักหน่อย



ภูเขาสูงใหญ่อาจบดบังไว้ซึ่งสายตา
หากทว่าแมกไม้นานายังปรากฎอยู่ให้เห็น

ฝ่ามือลูบผ่านอาจทำให้สายตามองไม่เห็น
แสงสลัวยามเย็นยังสะท้อนเข้านัยตา

ดวงตาที่ปิดหลับสนิทบางเวลา
ยังเห็นซึ้งซึ่งมายาภาพความฝันในราตรี

แต่ดวงใจมืดบอดที่มองเห็นทุกชีวี
หากแต่ทุกนาที่กลับไม่มีซึ่งความงาม



โลกนี้เคยสวยงาม
โลกนี้เคยมืดหม่น
แต่แล้วโลกนี้ก็กลับมาสวยงามอีกครั้งหนึ่ง

นี่หาใช่วัฏจักร
หากแต่คือจิตใจคน
ที่หมุนเปลี่ยนเวียนวน
ปรับมุมมองตามชีวิตที่เติบโต

ชีวิตที่ไร้เดียงสา
อะไรๆ ก็ล้วนมีค่าน่าพิศมัย
แม้มีเพียงผืนแผ่นดินไม่กว้างใหญ่
ก็สนุกสนานได้เกินพอดี

ชีวิตที่เริ่มเรียนรู้
อยู่กับความกลัวในสิ่งใหม่ๆ
แม้แต่ท้องฟ้าที่สวยงามสดใส
ก็หมองหม่นได้เพียงคล้ายว่าฝนจะมา

ชีวิตที่ไม่ยึดติด
อยู่กับความคิดไม่พิศมัย
ตื่นเต้นเรียนรู้ทุกสิ่งด้วยใจ
มีความสุขได้แม้สายฝนพรำ

น่าแปลกนะ
ครั้งเมื่อเรายังเป็นเด็ก
แม้แต่เรื่องราวเพียงเล็กน้อย
ก็สามารถทำให้มีความสุขได้จนเกินพอดี

หากแต่เมื่อเราเริ่มเติบใหญ่
ได้เรียนรู้และเข้าใจอะไรได้มากขึ้น
ความสุขเพียงเล็กน้อยกลับกลายเป็นไร้ค่า
มองเห็นแต่เพียงว่าความทุกข์คืออะไร

แต่แล้วเมื่อเราเริ่มเติบโตเป็นผู้ใหญ่
ได้เรียนรู้ชีวิตอีกมากมาย
ได้เข้าใจในความหมายของสิ่งต่างๆ
ความสุขเล็กน้อยจึงกลับมาทรงคุณค่าได้อีกครั้ง



โลกนี้มีกลางคืน
โลกนี้มีกลางวัน
แต่โลกนี้ก็ยังคงมีกลางวันและกลางคืนสลับกัน

นี่คือวัฏจักร
ที่คล้ายจิตใจคน
ที่หมุนเปลี่ยนเวียนวน
เปลี่ยนแปลงไปตามที่ได้สัมผัสและรับรู้

สายตาที่มองเห็น
แสงสว่างจึงบอกให้รู้ว่านี่คือกลางวัน
ความมืดที่คลอเคลียยามหลับฝัน
คอยบ่งบอกว่านั่นคือกลางคืน

เด็กน้อยนอนหลับฝัน
ว่าตนนั้นต้องเติบใหญ่
ว่าได้เป็นผู้กล้าหาญที่ชาญชัย
และคงไว้แม้ยามตื่น

เด็กน้อยที่เติบใหญ่
หลับฝันไปด้วยใจที่เศร้าหมอง
เกรงกลัวว่าอนาคตจะไม่เป็นดั่งใจปรอง
ให้ขุ้นข้องเพียงไม่มองตามความจริง

ผู้ใหญ่ที่หลับฝัน
ถึงคืนวันสุขทุกข์ที่เคยผ่าน
ทุกสิ่งคือความสุขที่พบพาน
แล้วฝันหวานจึงสลายในยามตื่น



ท่ามกลางหมู่ตึกที่ถูกกสรรสร้าง
ก่อร่างเส้นทางที่ซับซ้อนวนเวียน
คล้ายประสบการณ์อันเป็นบทเรียน
ซึ่งถูกขีดเขียนภายในใจคน

บดบังท้องฟ้าที่เคยกว้างใหญ่
ขวางกั้นเอาไว้ซึ่งอิสระเสรี
ผืนหญ้ากว้างไกลซึ่งถูกแทนที่
บีบชีวิตน้อยใหญ่ให้คล้อยเดินตาม

เม็ดฝนที่หล่นจากฟ้า
สายธาราที่เคยรินไหล
สายลมที่ไม่รู้ว่าก่อเกิดจากแห่งหนใด
พลันมลายหายไปจากชีวิตคน

ด้วยหลังคาที่คอยบดบัง
ด้วยผังระบบท่อประปาที่ถูกวางไว้
ด้วยพัดลมและเทคโนโลยีใหม่ๆ ที่ล้ำยุค
ซึ่งเปรียบเสมือนคุกของความสะดวกสบาย

ที่สุดกลับเหลือเพียงฟ้าที่หม่นหมอง
เหลือเพียงลำคลองเล็กๆ ที่สกปรกโสมม
เหลือเพียงสายลมที่มุ่งตรงตามความต้องการ
และเหลือเพียงความทุกข์บนฐานคำว่าปลอดภัย

กลายเป็นโลกที่เปลี่ยนแปลง
ไปตามใจคนที่แปรเปลี่ยน
คล้ายว่าวัฏจักรที่วนเวียน
จะนำไปสู่อนาคตที่แปลกใหม่

หากแต่โลกกลับไม่ได้แปรเปลี่ยนไป
ยังเวียนวนหมุนไปไม่แตกต่าง
ปล่อยเพียงมนุษย์ผู้โลภมาก
ให้ระเริงร่ากับความหวังที่ว่าจะปลอดภัย

เมื่อประสบการณ์ที่ถูกขีดเขียนในใจคน
กลับบดบังซึ่งวิสัยทัศน์ในการมอง
แปรเปลี่ยนความหมายท่วงทำนอง
เป็นเสียงร้องของความกลัวในจิตใจ

แม้ภูเขาสูงใหญ่บังสายตา
ยังมองเห็นคุณค่าความงามของป่าใหญ่
แม้ฝ่ามือปกปิดไม่ให้เห็นในสิ่งใด
หากแสงส่องสาดผ่านเข้าไปยังรับรู้

แม้ปิดเปลือกตาหลับบังคับมันให้สนิท
หากความคิดยังแสดงมายาภาพแห่งความฝัน
แม้ฟ้ามืดยังสว่างได้ทันควัน
เพียงตั่งมั่นให้ความฝันชักพาไป

แต่หากแม้นจิตใจมืดบอดสนิท
หากความคิดไม่มีที่เหลือให้แม้ความฝัน
ให้ตาเปิดเห็นท้องฟ้าสวยสดอยู่ครามครัน
ก็หมองมัวโดยพลันไม่ทันใด

เพราะประสบการณ์ร้ายที่ปิดกั้น
ความนึกคิดที่ผิดผันในการมอง
กลับแปรเปลี่ยนความงามที่เรืองรอง
ให้กลายเป็นสิ่งใหม่ไม่หน้ามองในทันที

เป็นดั่งเช่นตึกสูงบดบังซึ่งท้องฟ้า
ทั้งเพิ่มค่ามลพิษที่มาจากท้องถนน
ช่วยบดบังความคิดในใจตน
เปลี่ยนมนุษย์กลับเป็นคนในทันใด

จากฟ้ากว้างกลับกลายเป็นเพียงฟ้าแคบ
ตามแต่แบบผังเมืองไม่สร้างสรรค์
ขึ้นยอดตึกก็ยังมองเห็นแต่เพียงซึ่งฝุ่นควัน
คอยบดบังให้มองได้แคบยิ่งกว่าเดิม

ลองตัดออกประสบการณ์ที่ว่ามาก
ลดแบบแผนเส้นทางตามประสงค์
ลบออกซึ่งอัคติที่ติดอยู่ในใจตน
อาจรู้ซึ้งถึงแผ่นฟ้าที่งดงาม



เด็กน้อยมองโลกผ่านความจริงที่โลกเป็น
ทุกสิ่งจึงสวยงามไปเสียหมด

ผู้ใหญ่ที่ไม่ยึดติดในโลกที่เคยเป็น
จึงมีความสุขได้แม้ทุกสิ่งจะเหมือนไม่มีอะไร

หากแต่ผู้คนที่ล้วนกำลังเติบใหญ่
กลับขีดเขียนสิ่งต่างๆ ด้วยความกลัวของตัวเอง










เขียนไปง่วงไป
21 ปีแล้ว
ผ่านไปอีกหนึ่งปี
รู้สึกว่าตัวเองมองอะไรได้กว้างขึ้น
และอะไรๆ ก็ดูสวยงามขึ้น
แค่อยากจดบันทึกให้ตัวเอง
ถ้าอ่านไม่รู้เรื่องต้องขออภัย 😂😂
SHARE
Written in this book
บันทึกความทรงจำ
เรื่องตอนนั้นมันผ่านมาแล้วนะ แต่เรายังจำได้ดี ถึงบางตอนมันจะขาด บางตอนมันจะหายไปบ้าง แต่ถ้าเราลองเอามันกลับมาบันทึกใหม่ เรื่องราวมันจะเป็นยังไงนะ
Writer
konimon
reader @ writer
IG : konimon Facebook : มุมมองของเงา

Comments