Memoirs of Geisha : เมื่อ "ความรัก" คือ "แรงบันดาลใจ"
แม่พูดเสมอว่า ซัทสึ พี่สาวของฉัน เหมือนต้นไม้ที่หยั่งรากลึกดั่งต้นซากุระ 
และท่านบอกว่า ฉันเปรียบเสมือนกับน้ำ และน้ำสามารถเซาะผ่านแม้กระทั่งหิน

เมื่อเจอทางตัน...น้ำจะเซาะเส้นทางใหม่  

Memoirs of Geisha เป็นเรื่องราวของเด็กหญิง "ชิโยะ" (Chiyo) กำเนิดมาเป็นลูกสาวชาวประมง แต่เพราะความยากจนข้นแค้นและแม่ที่กำลังป่วยหนัก พ่อของเธอจึงตัดสินใจขายลูกสาวทั้งสอง โดยหวังว่า ลูก ๆ จะได้ไปอยู่อย่างสุขสบายในเมืองหลวงของญี่ปุ่นในสมัยนั้น ซึ่งก็คือ เมืองเกียวโต (Kyoto) ในปัจจุบัน

สายน้ำแห่งโชคชะตาพัดพาให้ "ชิโยะ" ได้เข้าอยู่ใน สำนักเกอิชา (Okiya) แห่งย่านกิอน (Gion) 
ด้วยดวงตาสีฟ้าอมเทาหรือสีน้ำฝนอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ ทำให้ คุณแม่เจ้าสำนัก หรือ โอก้าซัง (Okaasan) ซื้อตัวเธอไว้ เนื่องจากเชื่อว่า คนธาตุน้ำ จะนำพาความร่มเย็นสงบสุขมาให้สำนัก และก็ควรจะเป็นเช่นนั้น ถ้าหากเกอิชาอีกคนในสำนักไม่ใช่ "ฮัตสึโมโมะ" (Hatsumomo) เกอิชาสาวผู้เป็นดาวเด่นของย่านกิอน ผู้เปี่ยมไปด้วยความเกรี้ยดกราดและร้อนแรงดั่งไฟ เฝ้าคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งรังแกให้ชิโยะต้องเจ็บตัวเจ็บใจอยู่ไม่เว้นแต่ละวัน เหมือนน้ำกับไฟที่ไม่ถูกกันฉันนั้น 

แต่ใจจริงของเด็กหญิง ชิโยะไม่เคยคิดที่อยากจะเป็นเกอิชา ความคิดถึงครอบครัว ทำให้เธอมีความคิดที่จะหนีไปพร้อมกับพี่สาวของเธอ "ซัทสึ" (Satsu) ที่ถูกขายให้ซ่องโสเภณี แต่โชคร้ายที่ชิโยะไม่สามารถหนีไปทันเวลาได้ เพราะเกิดอุบัติเหตุจนร่างกายบาดเจ็บในขณะที่หลบหนี และทำให้สำนักต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลและค่าเสียหายมากมาย เธอจึงจำเป็นต้องอาศัยอยู่ในสำนักต่อไป 
แต่ในฐานะ "ทาสผู้มีหนี้ต้องชดใช้" ไม่ใช่ "เกอิชาฝึกหัด"

ฉันว่าอากาศวันนี้แจ่มใสเกินกว่าจะเศร้า...
แล้วชายหนุ่มคนนั้นก็ปรากฎตัวขึ้น เขาเต็มไปด้วยสายตาอันอ่อนโยนและน้ำเสียงอันเมตตากรุณา ใคร ๆ ต่างกันเรียกขานเขาด้วยความเคารพว่า "ท่านประธาน" (Chairman) เขาก้มลงไถ่ถามชิโยะที่กำลังนั่งหน้าเศร้าอยู่ริมสะพานข้ามแม่น้ำ รอยยิ้มอันสดใสและความใจดีของท่านประธานพร้อมน้ำแข็งไสรสหวานเย็นยื่นใจในมือซึ่งเขายื่นให้เธอ ดุจดั่งน้ำทิพย์ที่คอยชุบชูใจให้โลกอันร้อนแล้งของเด็กหญิงคนหนึ่งชุ่มชื้นขึ้นในพริบตา

ในนาทีนั้น...ฉันได้เปลี่ยนจากเด็กหญิงที่ไร้จุดหมาย 
กลายเป็นคนคนนึงที่มีความมุ่งหวัง ฉันตระหนักว่า
การเป็นเกอิชาจะเป็นบันไดไต่เต้าไปสู่สิ่งอื่น และนั่นคือชายคนนี้

นับตั้งแต่วันนั้น ชิโยะก็ได้พบกับ "มาเมะฮา" (Mameha) เกอิชาผู้มีฝีไม้ลายมือเป็นหนึ่งไม่แพ้ฮัตสึโมโมะ มาเสนอตัวเป็นพี่เลี้ยงให้เธอ ไม่ว่าจะเป็นการประทินโฉม การฝึกหัดกิริยามารยาทและการฝึกฝนศิลปะของเกอิชาล้วนเป็นไปอย่างลำบากยากเย็น แต่ชิโยะก็เพียรพยายามจนสามารถผ่านการทดสอบได้ การเปลี่ยนชื่อจาก "ชิโยะ" เป็น "ซายุริ" (Sayuri) ถือเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะเกอิชาของเธอและเป็นสัญลักษณ์ของการเติบโตสู่วัยสาว ในที่สุด เธอกลายมาเป็นเกอิชาที่มีค่าประมูลพรหมจรรย์สูงสุดและทำลายสถิติได้อย่างขาดลอย ความงามและความสามารถเธอเป็นที่ลือเลื่องไปทั่วย่านกิอน แม้กระนั้น ชีวิตของเธอก็ต้องพบกับการทรยศหักหลัง ชิงรักหักสวาท ทั้งจากมิตรและศัตรูของเธออย่างที่ไม่เคยคาดฝันมาก่อน และสุดท้าย...เธอก็ได้ลงเอยกับคนที่เธอรัก "ท่านประธาน"


"ความรัก" ก็เหมือนทุกสิ่งบนโลกใบนี้ คือมีทั้งด้านดีและด้านเสีย 
ขึ้นอยู่กับว่า เราจะเลือกใช้ด้านใดของสิ่งสิ่งนั้น ใช้มันทำอะไร และใช้มันกับใคร

"ความรัก" อาจเป็นเสมือน "ยาพิษ" ที่คอยทำร้ายจิตใจอย่างช้า ๆ
หากเราเอาแต่จมดิ่งอยู่ในห้วงความเศร้าโศกเสียใจ โกรธแค้น หรือลุ่มหลง
โดยไม่ละทิ้งอดีตอันผ่านไปแล้ว

"ความรัก" อาจเป็นเสมือน "น้ำทิพย์" ที่คอยชุบชูใจให้เปี่ยมสุข
หากเราใช้มันเพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้ชีวิตก้าวไปสู่สิ่งที่ดีกว่า
โดยไม่ละทิ้งความเป็นตัวของตัวเอง

จงเชื่อเถอะว่า ความพยายามไม่เคยสูญเปล่า
แม้มันอาจจะไม่ได้เป็นไปตามที่เราคาดทุกสิ่ง
แต่ทุกการกระทำ แม้เพียงเล็กน้อย 
ย่อมเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่ยิ่งใหญ่เสมอ

ท่านประธาน ไม่เคยคาดคิดว่า 
เด็กหญิงที่เขาพบริมสะพานนั้น จะกลายมาเป็นคนที่เขารักในอีกหลายปีต่อมา
เขามีเพียง "ความเมตตากรุณา" ที่ปรารถนาจะเห็นคนอื่นมีความสุข

ชิโยะ ไม่เคยคาดคิดว่า 
เธอจะสามารถก้าวพ้นชีวิตอันทุกข์ระทมและกลายเป็นยอดเกอิชาได้
เธอมีเพียง "ความรัก" อันเป็นแรงบันดาลใจ ช่วยนำพาเธอมาพบกับเขาอีกครั้ง

จึงอยากฝากเรื่องราวของ "ซายุริ" 
เอาไว้ให้เป็นกำลังใจแก่ทุกคนที่มีความรัก

จงศรัทธาในพลังของ "ความเมตตา" และ "ความรัก"
เพราะอานุภาพของมันนั้น ช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ :)

SHARE
Written in this book
Book Worm
รวบรวมการวิเคราะห์หนังสือเล่มโปรดของเราค่ะ
Writer
ClairDeLune
The Saddest Moon
ARS LONGA, VITA BREVIS ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้ามาเลยค่ะ อาจจะไม่ค่อยได้ตอบนะคะ ต้องขอโทษทุกคนที่มาเม้นด้วยค่ะ

Comments