สิ่งที่ต้องการที่สุด
สิ่งที่เราพยายามทำให้คนอื่น มักเป็นสิ่งที่เราต้องการและไม่เคยได้รับมันเลย     ฉันเห็นโควทนี้ในทวิตเตอร์จากบัญชีผู้ใช้รายหนึ่ง ซึ่งมันเป็นคำพูดที่ออกจะจริงอยู่หน่อยๆ 

     ฉันมักจะอิจฉาคนที่มีความฝันแน่วแน่และมั่นคงเสมอ อิจฉาคนที่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร แล้วก็จะมุ่งมั่นทำสิ่งนั้นให้ดีให้ได้ ซึ่งบอกเลยว่าเขาเป็นคนที่โชคดีจริงๆ ในขณะที่ฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเส้นทางที่ฉันเดินอยู่ ฉันชอบมันจริงๆหรือเปล่า ฉันรักมันจริงๆหรือเปล่า หรือเพียงแค่อยากที่จะเหมือนใครสักคน พอคิดแบบนั้น ความคิดแย่ๆก็ผุดขึ้นมาในหัวมากมาย ฉันไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย

     ฉันมักจะให้กำลังใจ มอบไฟและชื่นชมเค้าเสมอในเวลาที่เค้าเจอปัญหาที่ทำให้ท้อแท้ หรือหมดกำลังใจ แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็เพิ่งรู้ตัวไม่นานมานี้ว่า สิ่งที่ฉันพยายามมอบให้เค้า ก็คือสิ่งที่ฉันขาดหายและต้องการมันมากเหมือนกัน

     เค้าเป็นคนที่มีความฝันมั่นคงมาตั้งแต่เด็กๆ เค้าจึงต้องพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะสานฝันของตัวเองให้สำเร็จ แต่ในบางครั้งเค้าก็ท้อแท้และเหนื่อยหน่ายกับเส้นทางอันยาวไกลของเค้า ฉันเลยให้กำลังใจ มอบไฟ และชื่นชมความเก่งกาจของเค้า เพื่อที่จะทำให้เค้าได้มีแรงสู้ต่อไป ถึงแม้ฉันจะให้คนอื่นไปแบบนั้น แต่ฉันกลับเป็นฝ่ายที่ต้องการสิ่งเหล่านั้นมากที่สุดเสียเอง

     ในแต่ละวันฉันเหนื่อยหน่าย และผิดหวังกับสิ่งที่ฉันทำ ฉันขอเพียงแค่ใครสักคน ใครสักคนที่พูดว่าฉันทำได้อยู่แล้ว ฉันเก่งอยู่แล้ว ขอแค่ใครสักคนที่พูดว่าฉันทำได้ดีแล้วในเวลาที่ฉันทำอะไรสักอย่างแล้วมันออกมาได้ไม่ดีตามที่ฉันหวังหรือด้อยกว่าคนอื่นๆ

     ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเลือกทางเดินผิด ทั้งๆที่ฉันมักจะสนุกและมีความสุขกับสิ่งที่ฉันได้ทำเสมอ จนกระทั่งได้มองผลงานของตัวเองกับคนอื่น และเลื่อนไปเห็นโพสต์หรือแม้แต่สตอรี่ของเพื่อน มันก็เลยเกิดความรู้สึกลบๆขึ้นมาว่า ทำไมเราไม่มีะไรเลย มันเหมือนเป็นความอิจฉาที่เห็นครอบครัวสนับสนุนทุกอย่างที่ลูกเค้าอยากทำ แต่ฉันไม่มีเลย แต่อาจจะเป็นเพราะด้วยฐานะทางบ้านที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไร พื้นที่ของบ้านที่ไม่รู้จะยัดอะไรไว้ตรงไหน มันคงทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้
     
     ที่ผ่านมา ฉันไม่เคยมีใครพูดให้กำลังใจฉันเลยแม้แต่ครอบครัวของฉันเอง อาจจะเป็นเพราะฉันไม่เคยกล้าที่เล่าให้พวกเค้าฟัง ที่ผ่านมาฉันจึงให้กำลังใจตัวเองเงียบๆคนเดียวอยู่ตลอด ไม่มีใครรู้เลยว่าฉันรู้สึกอย่างไร น้อยเนื้อต่ำใจแค่ไหน เสียใจมากเท่าไหร่ แน่นอน..ไม่มีใครรู้เลยนอกจากตัวฉันเอง

     ฉันทะเลาะกับตัวเองบ่อยๆเมื่อได้ทำสิ่งที่ชอบ ในขณะที่คนอื่นก้าวหน้าไปเรื่อยๆ แปลกใจอยู่เหมือนกันที่ทำไมฉันถึงย่ำอยู่กับที่และรั้งอยู่ท้ายแถวเพียงคนเดียว นึกแล้วก็ออกจะเสียใจมากหน่อย ทั้งสิ่งที่ทำและผลงานที่ได้มันกลับออกมาได้ไม่ดีเท่าที่หวังไว้ ฉันตั้งใจมาก แต่พอผลงานออกมาแบบนี้ยอมรับเลยว่ามันทั้งโกรธ ทั้งผิดหวังในตัวเองมากจริงๆ จนฉันรู้สึกหมดกำลังใจและมีความคิดแย่ๆมากมายในหัว

     "ไม่เป็นไร เธอทำได้ดีแล้ว พยายามต่อไปอีกหน่อยนะ" 

     "ก็ทำได้นี่ เก่งไม่เบานะ" 
     
     "เธอทำได้อยู่แล้ว!"

     คำพูดพวกนั้นฉันใช้พูดให้กำลังใจคนอื่น ชื่นชมคนอื่นในเวลาที่พวกเค้าท้อแท้

  ฉันมอบทุกอย่างนั้นให้กับคนอื่นๆ เพียงแค่หวังในใจลึกๆว่า ฉันก็อาจจะได้รับมันกลับมาบ้างเหมือนกัน
SHARE

Comments