"ความหวัง กับ ความเศร้า"
         “สวัสดีค่ะฉันเป็นนักเล่าเรื่องมือใหม่ คิดมาตลอดว่าอยากเขียนอะไรซักอย่าง แล้วสุดท้ายก็ถึงเวลาซะที...”คุณเคยคาดหวังไหม?
           ฉันเชื่อว่ามีหลายคนมีความคาดหวัง ไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่งในชีวิต ซึ่งในชีวิตของฉัน สิ่งที่ฉันคาดหวังมีมากมาย สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนคงจะเป็นความคาดหวังในตัวเอง...

            มันเริ่มเห็นชัดมากขึ้นเมื่อประมาณหนึ่งปีก่อน  หลังจากเรียนจบและต้องกลับมาทำงาน  ในชีวิตที่ต้องเผชิญกับสิ่งที่ไม่ถึงกับแปลกใหม่  แต่ก็เป็นเรื่องที่ต้องมีความรับผิดชอบมากขึ้นตามอายุที่มากมายขึ้นนั่นเอง  การถูกสับเปลี่ยนตำแหน่ง หมุนวนไปไม่รู้จบ การทำงานที่ต้องเข้าไปเกี่ยวโยงกับคนอื่นๆ มากมาย โดยเฉพาะสายตาที่มองมาอย่างคาดหวังว่าเรา "ช่วยได้" แต่มันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ หรือ  ในเมื่อสถานะและจุดยืนยังคงไม่ชัดเจน ไม่มีอะไรมั่นคงสำหรับฉันในตอนนี้  สิ่งที่คาดคิดว่าจะต้องทำให้สำเร็จ... มันเลยไม่เคยสำเร็จ เท่ากับความคาดหวังที่เรามีเลยสักครั้ง 
ไม่เคยสำเร็จ...เท่ากับความคาดหวังที่เรามี
            เมื่อต้องผจญกับความรู้สึกเช่นนี้บ่อยครั้งเข้า มันก็ทำให้เราก้าวเข้ามาสู่ความรู้สึกล้ม
เหลว จนกลายเป็นคนไม่มีคุณค่า และสุดท้ายมันก็ทำให้เราเบื่อที่จะพยายามต่อไป เบื่อที่จะมีลมหายใจ... เราแยกจากทุกคน เป็นความรู้สึกปฏิเสธและขัดแย้งที่เกิดขึ้นในตัวของเราเอง  ช่วงเวลาทุกๆ วันในตอนนั้น เป็นช่วงเวลาที่รู้สึกเศร้า ทุกๆ วันที่ตื่นขึ้นมามีแต่ความเบื่อหน่าย สิ่งที่เคยชอบ สิ่งที่เคยมีความสุขกับมัน เรากลับไม่รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว กลายเป็นความรู้สึกโกรธ ก้าวร้าวรุนแรงที่ไม่น่าให้อภัย จนวันนึงมีคนบอกเราว่า.....
เราป่วย
             ในสภาพที่ต้องมีชีวิตและต้องอยู่ต่อไป ทำให้เราตัดสินใจเดินเข้าไปพบแพทย์ และเล่าเรื่องต่าง ๆ เราถูกวินิจฉัยว่าป่วยด้วยโรคซึมเศร้า เนื่องจากความเครียดที่สะสมมาเป็นเวลานาน.......

             ครั้งแรก เราปฏิเสธการกินยา แค่ต้องการมีคนให้คำปรึกษาและรับฟัง แต่จนเวลาผ่านไป ในสภาพการณ์และสถานการณ์ที่คงเดิม บวกกับสิ่งกระทบที่เข้ามาทุกวัน ทุกสายตาที่มองเข้ามา มันทำให้เรายอมแพ้....เราเข้ารับการรักษาจริงจัง กินยาตามแพทย์สั่ง ลดอัตตาของตัวเองลง คิดว่าทุกสิ่งไม่จำเป็นต้องดีที่สุด.....แค่นี้ก็ได้  เลิกมองหาความรู้สึกแง่ลบจากคนรอบข้าง ปล่อยผ่านความรู้สึกแย่ๆ ไปบ้าง ที่สำคัญที่สุดคงเป็นคนที่คอยอยู่เคียงข้างและรับฟังเสมอ จึงทำให้เราผ่านเรื่องราวนั่นมาได้.....

             " แต่มันก็ยังไม่ดีที่สุดหรอกนะ เพราะทุกวันนี้เราก็ยังคงต้องกินยาและรักษาต่อไป แค่มันอาจจะดีขึ้นกว่าวันนั้น วันนั้นที่การยิ้มมันช่างเป็นเรื่องที่ยากเย็นสำหรับเราเหลือเกิน "

 
SHARE
Writer
CHALEEMAY
Writer
“ To #Travel is to #Live “

Comments