ยอมรับเถอะ
ฉันไม่เคยเชื่อเรื่อง บุพเพสันนิวาส วาสนา พรหมลิขิต หรืออะไรทั้งนั้น
.
.
จนฉันได้รู้สึกถึงมันด้วยตัวเอง
ในหลายปีก่อนกับการเจอกันครั้งแรกของ 
....ฉันกับเขา....
และความบังเอิญทำให้เรารู้จักกัน 
ทุกอย่างเหมือนกำลังไปได้ดี 
เพราะมันมีทั้ง...ความห่วงใย
มันมีทั้ง...ความใส่ใจ
มันมีทั้ง...ความเป็นห่วง
มันมีทั้ง...การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
แต่วันนึงมันกลับ "น้อยลง" จนแทบไม่เหลือ

ตัวเขามีสิ่งที่ต้องทำมากมาย ตัวฉันก็เช่นกัน 
ฉันพยายามติดต่อเขา แต่ก็ไม่เป็นผลเท่าไรนัก 
ความสัมพันธ์มันน้อยลงเรื่อย ๆ จนฉันเริ่มบอกกับตัวเองว่าต้อง ... ทำใจ
ฉันอยู่กับตัวเองพร้อมคำถามที่ค้างคาอยู่ในหัวของฉันตลอดเวลาว่า ทำไม? และเพราะอะไร?
...จนวันหนึ่ง...
ฉันได้พบกับคนคนหนึ่ง เธอบอกกับฉันว่า ยอมรับเถอะว่ามันเป็นไปไม่ได้ เธอบอกกับฉันต่อไปว่า ไม่ว่ามันจะยากยังไง 
หรือแค่ไหน เธอก็ต้องเดินผ่านมัน 
ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ได้ไปไหน 
เธอจะรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น 
เพราะเขาจะมาเเค่เพียงเวลาที่อยากมา 
เธอไม่ใช่คนแรกที่เขานึกถึง 
เธอจะไม่ได้พบเจอเขาในวันที่เธออยากเจอ 
เธอไม่ต้องเอ่ยถามในสิ่งที่ใครก็ตอบเธอไม่ได้ เพราะทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว...
เธอมีบุพเพสันนิวาสที่ได้พบกัน 
แต่บุพเพสันนิวาสนั้นเป็นเพียงตัวหลอกแห่งความเจ็บปวดที่เลวร้ายและกัดกินหัวใจเธอ 
เธอจะรู้สึกคุ้นหน้าเขายามแรกพบ 
แม้เรื่องราวต่าง ๆ จะทำให้เธอกับเขาได้พูดคุย และพบเจอกัน 
แต่ใครจะรู้ว่านั่นไม่ใช่วาสนา 
หากแต่เป็นเคราะห์กรรม
และผลตอบแทนของมันคือ 
...ความเจ็บปวดในใจเธอ... 
ปล่อยวางความรักครั้งนี้ซะ 
อย่าหลั่งน้ำตาเพื่อมันอีกเลย
                  อย่าให้ชั่วชีวิตของเธอ                 มีแต่ความเสียใจในเรื่องของเขา

SHARE

Comments