ความทรงจำของการเปลี่ยนแปลง
เราทุกคนล้วนมีความทรงจำไม่ว่าจะดีหรือร้ายไม่ว่าเวลามันนานหรือจะสิ้นเพียงนาทีทุกสิ่งที่ผ่านมาล้วนเป็นความทรงจำทุกความทรงจำล้วนมีที่มาฉันเชื่อว่าเราทุกคนกว่าจะมีถึงทุกวันนี้ได้ไม่ใช่เพียงเพราะเราขยันเราทำงานเรามีประสบการณ์เรามีช่วงชีวิตที่ผ่านมาเป็นบทเรียนคุณสามารถถอดองค์ประกอบธาตุจากการมองเพียงครั้งเดียวได้หรอโดยที่คุณไม่เคยเรียนคุณสามารถจำแนกพันธ์ุของนกที่มีอยู่ในแอฟฟริกาได้หรอถ้าคุณไม่เคยเห็นมันสักครั้งเดียวทุกสิ่งที่ผ่านมาล้วนเป็นความทรงจำและความทรงจำแต่ละเรื่องนั้นย่อมมีที่มาและนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง
การเปลี่ยนแปลงที่เปลี่ยนไป
จะเชื่อหรือใหม่คนเราจะจำความทรงจำที่แย่ได้มากกว่าความทรงจำที่มีความสุขเนื่องจากว่าสมองของคนเราคุ้นชินกับการมีความรู้สึกดีที่มากจนบ่อยครั้งเวลาเกิดสิ่งผิดปรกติร่างกายจะจดจำเสมอว่าทำไมมันถึงเกิดขึ้นมันจะหาสาเหตุละมันจึงเป็นคำตอบได้ง่ายเราจะยิ้มทุกครั้งเมื่อเราจำความทรงจำที่ดีได้แต่เราจะรู้สึกแย่ร้องไห้และเสียใจบางครั้งก็โมโหเมื่อนึกถึงความทรงจำที่แย่ออกมามันจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงจำมันได้มากเพราะมันมีหลากอารมณ์ที่สามารถทำให้เรานึกถึงมันใด้นั้นเอง  คนเราหลายคนมีความสุขและนึกย้อนถึงความทรงจำของคนรักเมื่อพบกันครั้งแรกเรามีความเขิลอายกับเรื่องที่เราไม่คุ้นชินซึ่งมันเป็นเรื่องปรกติที่เกิดขึ้นครั้งแรกเวลาที่เจอคนที่ชอบแต่ทำไมพอนานเข้าความรู้สึกเล่านั้นกับกลายเป็นเรื่องชินชากลายเป็นเรื่องที่ปรกติไปแล้ว.  เนื่องจากตอนแรกเราไม่คิดว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเราแต่พอผ่านวันเวลาความเขิลอายเล่านั้นเริ่มเปลี่ยนแปลงเป็นความเคยชินและเปลี่ยนไปจนเราลืมนึกถึงความรู้สึกของกันและกันเองจนบางครั้งเราอาจหลงลืมไปว่าที่เรารักกันมันคืออะไรมันเป็นเพียงความรักฟรือเป็นความเคยชินนั้นเอง
เราจะเปลี่ยนไปเมื่อคนที่เรารักทำให้เราเปลี่ยนแปลงฉันเคยมีคนรักที่ฉันรักเขามากและเขาก็รักฉันเช่นกันเราเป็นคู่รักที่ไม่น่าจะรักกันได้ลงเลยเนื่องด้วยทั้งไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตการพักผ่อนหรือแม้กิจกรรมยามว่าง ใครหลายคนมองว่าเราไม่ใช่คนรักแต่เหมือนเพื่อนที่ทะเลาะกันทุกครั้งและยิ้มให้กันเมื่ออีกฝ่ายไม่สบายใจ
วันหนึ่งฉันเดินไปกอดเขาจากข้างหลังและเอาค้างวางไว้ที่หัวของเขาเราเล่นกันเหมือนเคยแต่วันนั้นเขาได้ตอบชั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่แฝงด่วยความสดใสเธอถามฉันว่า
ทำไมเธอใส่นาฬิกาข้างขวาละเธอถนัดมองอย่างนั้นหรอคำพูดของเขาทำให้ฉันประหลาดใจ. ใส่ข้างขวาแล้วมันทำไมฉันใส่เพราะว่าฉันถนัดขวาต่างหากเล่าทันทีที่ฉันกำลังจะพูดเขาตอบมาอย่างช้าๆว่า
เธอใส่นาฬิกาข้างซ้ายดีกว่านะฉันว่ามันเหมาะกับเธอมากกว่าใส่อีกข้างเสียอีกหลังจากนั้นเขาถอดนาฬิกาไปใส่อีกข้างแล้วยิ้มให้กับฉันฉันตกใจที่เขาใส่ใจในรายละเอียดเล็กน้อยของฉันความใส่ใจของเขานั้นหลายครั้งที่ทำให้ฉันตกใจอยู่เสมอสิ่งเล่านั้นทำให้ฉันเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองเริ่มใส่ใจเขาและทันใดนั้นเองตัวฉันก็ได้เริ่มเปลี่ยนสิ่งที่ฉันเคยเป็นเพราะความเอาใจใส่และความเข้าใจของเขาไปตลอดกาลแต่ปาร์ตี้ย่อมมีการเลิกราความรักที่สร้างมาก็ย่อมมีวันหายไปถึงแม้ตอนนี้เราสองคนจะไม่ได้บรรจบกันแต่ทุกครั้งที่ฉันมองนาฬิกาความทรงจำดีๆเล่านั้นล้วนตอบกลับมาหาฉันว่า


ฉันคิดถึงเธอ.... 

SHARE
Writer
KaNoBe
ที่ปรึกษา
ผมเคยอยากเป็นนักเขียนบทความรักเพราะผมคิดว่าผมเข้าใจมันแต่เปล่าเลย ความรักเป็นสิ่งที่ไม่มีทางที่คุณจะเข้าใจได้เลยนั้นเอง

Comments