19



เป็นเวลา3เดือนกับการได้อยู่กับตัวเอง หลังจากที่ได้ลาออกจากมหาลัยมารักษาตัวที่บ้าน 
เราค้นพบอะไรหลายอย่าง มีเรื่องราวและความรู้สึกมากมายเกิดขึ้น

ทั้งที่เคยพบเจอ

และไม่เคยพบเจอ







การหาหมอเป็นไปด้วยดีถึงบางครั้งจะสร้างรอยแผลให้บ้างแต่ก็พยายามทำใจและรักษาไป

ที่ผ่านมานี้ได้เรียนรู้อะไรเยอะขึ้น อาจเป็นเพราะมีเวลาให้ตัวเองมากกว่าแต่ก่อน เริ่มคิดถึงตัวเองเป็นที่หนึ่ง

ถึงจะยังไม่เก่งเรื่องนี้เท่าไหร่แต่ก็ถือว่าทำได้ไม่เลวเลย







เราฟังเพลงเยอะขึ้น อ่านหนังสือ และวาดรูปฆ่าเวลาไปมากมาย

มีไปคอนเสิร์ตบ้างเพื่อต่อลมหายใจอันน้อยนิดในเดือนมิถุนา








ก่อนหน้านี้มีหลายครั้งที่คิดจะจบชีวิตตัวเอง 

ไม่ใช่ว่าอยากฆ่าตัวตายหรืออะไร แค่อยากให้มันจบลง ด้วยวิธีไหนก็ได้ เราบอกพ่อแม่ บอกหมอ ว่าคงพอแล้วกับ19ปีที่ผ่าน







หากเป็นคนทั่วไปก็คงคิดว่า19ปีมันไม่พอหรอก ยังไม่ถึงครึ่งชีวิตด้วยซ้ำ








แต่หากเป็นเราแล้วนั้น 19 ปี มันก็ทั้งชีวิตแล้วนะ







มันควรจบได้แล้วรึเปล่ากับความเจ็บปวดนี้







มีหลายครั้งที่สับสนจนอยู่ไม่ได้







ความคิดโลดแล่นไปอย่างน่ากลัว







แต่หนังดีๆสักเรื่องก็ทำให้เราดีขึ้นมาได้ซะงั้น







ชีวิตมันก็แค่นี้เองมั้ง







การออกไปใช้ชีวิตเป็นเรื่องที่ยากจริงๆ ทุกครั้งจะต้องปวดหัว ไมเกรนขึ้น หรือรู้สึกเหนื่อยมากๆจนอยากกลับบ้าน เราก็คิดว่านี่หรอคือผลตอบแทนของการพยายามออกไปใช้ชีวิต มันคุ้มกันไหม







แต่หมอก็มาสร้างความคิดใหม่ให้ ซึ่งพอคิดตามแล้วมันก็ดูจะเป็นไปได้จริง กับประโยคที่ว่า อะไรที่ทำแล้วเหนื่อยหรือฝืนบางทีมันอาจจะไม่ใช่ตัวเราจริงๆ







และนั่นก็ยังคงเป็นคำถามที่เราตอบไม่ได้

ว่าจริงๆเราเป็นคนยังไง

ที่ผ่านมาใช่เราแล้วหรอ?

มันค้างคาและวนในหัว







เรามักบอกคนอื่นเสมอว่าเราเฟรนลี่ เป็นมิตร ร่าเริง แต่โลกส่วนตัวสูงลิ่ว สูงแบบที่ว่าเรามีระยะห่างให้กับทุกความสัมพันธ์

แต่ก็คงย้อนแย้งอีกว่าแล้วทำไมเรายังเป็นโรคนี้ได้เพียงเพราะคำพูดคนอื่น







เอาจริงๆแล้วพอได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น มีเวลาคิดทบทวน เราก็พอจะเข้าใจว่าการที่คนคนนึงจะเป็นคนแบบนี้ได้ เป็นคนในรูปแบบที่ทั้งแสดงออกให้คนอื่นเห็นด้านนี้ หรือมีด้านอีกด้านเป็นของตัวเองก็เพราะเรื่องราวที่เขาพบหรือประสบมันมา






ทุกๆเหตุการณ์ในช่วงชีวิตเรานั่นแหละคือสิ่งที่หล่อหลอมให้เราเป็นเราในทุกวันนี้






พอนึกถึงก็เศร้า

เล่าให้หมอฟังหมอก็ฟังเงียบๆ

บรรยากาศในสถานที่เก่าๆ ภาพเหตุการณ์เดิมๆยังคงฉายซ้ำ

เราไม่ปล่อยเลย

ยิ่งเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกไม่ดียิ่งจำได้แม่น






น่าสงสารจริงๆด้วยเราในตอนนั้น






ทำไมเด็กคนนึงต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วยนะ






ต้องรับคำพูดมากมาย ต้องแคร์คนรอบข้าง ต้องทำตัวเป็นคนดีและร่าเริงเพียงเพราะเธอแสดงออกไปแบบนั้นในครั้งแรกและต้องเป็นตลอดไป






คงเหนื่อยน่าดูเลยนะ






เราในอายุแค่17ปี






เราในคราบชุดนักเรียนรัฐบาล






เราในทรงผมเปียสองข้างที่ต้องทำทั้งกิจกรรมและวิชาการ






การถูกคาดหวังขนาดนั้นแต่ก็ยังเติบโตมาได้






แกเก่งมากแล้ว







และตอนนี้ก็ไม่ต้องพยายามขนาดนั้นแล้วนะ

เราในอายุ19ปีจะดูแลอดีตนั้นอย่างดีเลย

อะไรที่เคยเป็นแผลเราจะค่อยๆเยียวยา เราจะให้แกได้พัก ได้ทำในสิ่งที่แกอยากทำมาโดยตลอด

ขอแค่อย่าหายไปเลย เราในวัยเด็กน่ะ







ขอให้ความทรงจำดีๆมันเด่นชัดขึ้นมาบ้าง แกกินอะไร ไปเที่ยวที่ไหนมา แกเล่นน้ำทะเล แกยิ้มให้กับทุกวันหรือชอบใครสักคน นึกถึงช่วงเวลาพวกนั้นไว้

ให้มันหล่อเลี้ยงความรู้สึกอยู่เสมอ

ให้มีชีวิตอยู่ต่อไป

คอยดูความสำเร็จของคนรอบข้างและโลกใบนี้







มันต้องมีสักวันที่แกยินดีกับชีวิตได้จริงๆถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังเสียใจอยู่บ้าง ยังกินข้าวได้น้อย นอนไม่ค่อยหลับ หรือไม่ค่อยเข้าสังคม

แต่ก็อยากให้ออกไปเจอโลกได้อีกครั้ง








จนถึงวันนั้นคงดีขึ้นมากแล้ว

และคงค้นพบว่าอะไรคือความสุข ค้นพบว่าแกเป็นคนยังไงกันแน่ ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่บนความสับสนแบบนี้








จนถึงตอนนี้เราขอบคุณหนังทุกเรื่อง เพลงทุกเพลง หนังสือทุกเล่ม งานศิลปะทุกงาน คนที่มีความหมายกับชีวิตเราทุกคน

ขอบคุณที่มอบความสุขที่ไม่เคยหาได้จากตัวเราให้เรา

ขอบคุณที่ต่อลมหายใจให้กัน

ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งของการรักษาจิตใจเรา








หวังว่าทุกคนที่ได้กดเข้ามาอ่านบทความนี้จะยังคงมีชีวิตอยู่เพื่อค้นหาความหมายของชีวิต มีชีวิตอยู่เพื่อสร้างความสุขให้กับตัวเอง และใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง

เราไม่เก่งเรื่องใช้ชีวิตก็เลยได้แต่หวังว่าคนอื่นจะใช้ชีวิตของพวกเขาได้อย่างคุ้มค่า

ทุกคนมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองเป็น ถึงความเศร้าจะแวะเวียนมาบ้างแต่ก็อยากให้ผ่านไปได้






ขอบคุณที่อ่านนะ :)








SHARE
Written in this book
ME AND DEPRESS
Writer
loyalist
writer
be nice

Comments

Blackdog234
1 month ago
ออกไปเที่ยวกันมั้ย
Reply
loyalist
1 month ago
ได้เลย แต่ต้องมารับนะ55555