3 วันกับการเป็นพนักงานร้านสะดวกซื้อ
     เราเป็นเด็กมหาวิทยาลัยคนนึงที่อยู่ในช่วงปิดเทอมใหญ่รอขึ้นปีสอง มีเวลาสองเดือนที่ว่าง และตั้งใจว่าจะใช้สองเดือนนี้ให้คุ้มที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ เราเคยอยากทำพาร์ทไทม์มาตลอดตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแต่เวลาไม่เคยเอื้ออำนวยเลย ปิดเทอมนี้หลังจากเที่ยวเสร็จก็เลยเอาล่ะวะ ลองทำดูซักหน่อย

     เท้าความก่อนว่าที่บ้านเรามีพี่เลี้ยงคอยดูแลตั้งแต่ตอนเด็กๆ ไม่เคยล้างจานเอง ไม่เคยกวาดบ้านเอง ไม่เคยซักผ้าเองเลยจนกระทั่งมาอยู่หอเองตอนม.5 รวมๆแล้วคือชีวิตไม่เคยลำบาก เรารู้ว่าเราโชคดีในเรื่องนี้ แต่คนทุกคนก็มีเรื่องโชคดีและโชคร้ายในแบบของตัวเอง

    เราสมัครงานไปในไลน์จ็อบ สมัครไปสิบกว่าที่ มีโทรเข้ามาสองสามที่ หนึ่งในนั้นคือโลตัสใหญ่ พี่hrโลตัสแนะนำให้ไปสมัครโลตัสเอ็กเพรสใกล้บ้านที่กำลังรับสมัครคนพอดี เราเลยตัดสินใจไปสมัครที่นั่น ผู้จัดการสาขานัดสัมภาษณ์แล้วขู่ก่อนเลยว่างานมันหนักนะ จะไหวเหรอ คิดว่าทำได้มั้ย เราก็เริ่มกลัว แต่ยังฮึดอยากลอง พี่ผู้จัดการเลยโอเค บอกเราว่าที่นี่ทำงานเป็นกะ เช้าแปดโมงถึงห้าโมง สายไม่เกินห้านาที ได้วันละ 325 ยังไม่หักประกันสังคม หนึ่งอาทิตย์มีวันหยุด 1 วัน ให้เสื้อเครื่องแบบมาแล้วนัดวันทำงานวันแรกตามเราสะดวก 

    วันแรกที่เราเข้าไป เป็นวันที่สินค้ามาลงพอดี พี่ผจกให้เราช่วยเติมของ แบกของจากหลังร้าน มาเติมสินค้าหน้าร้าน สินค้าที่โลตัสจะมีทั้งขายปลีกและเป็นแพ็ค หนักไปทางสินค้าอุปโภคบริโภคพวกน้ำมัน บะหมี่กึ่ง หรือพวกผงซักฟอก เอาไปเรียงบนเชลฟ์ให้เต็ม ลังหนึ่งเป็นสิบโล หลายลังซ้อนๆกัน เป็นวันที่เหมือนจะไม่สิ้นสุด พอลังนี้หมดก็ไปลากลังใหม่มาเติม ส่วนที่ทำให้มันช้าคือเราหาเชล์ฟไม่เจอ พี่ที่จัดของลงลังแยกของใส่ลังตามล็อกสินค้า สินค้าหลายตัวเลยปนๆกันมั่วอยู่ในลังเดียว เลย์ใหญ่ เลย์กลาง เลย์เล็ก ไม่ได้อยู่ที่เดียวกัน สินค้าบางตัวเป็นสินค้าโปรโมชั่น  เราผู้ที่ปกติตื่นสิบโมง ให้ตื่นมาทำงานแปดโมงว่ายาก มาแบกน้ำบ้างน้ำมันบ้างผงซักฟอกบ้างเป็นแพ็คๆเข้าๆออกๆถึงกับปาดเหงื่อถอนใจ ยืนตลอดแปดชั่วโมง วิ่งแบกโรลของที่สูงท่วมหัว พักกินข้าวไปสิบห้านาทีแล้วออกมาทำงานต่อ  เราคิดว่าหรือนี่จะไม่ใช่ที่ของเราจริงๆ แต่เราก็ว่าเรายังไหว เลยโอเค คีพโกอิ้งต่อไป อย่างน้อยได้วันละ 325 บาทยังดีกว่านั่งอยู่เฉยๆ

    ตกเย็นมาประมาณบ่ายสาม กะบ่ายเข้า พี่ๆทุกคนเป็นดูร่าเริง แต่ไม่ได้เป็นมิตรอะไรกะเด็กใหม่อย่างเราเท่าไหร่ ไม่มีใครมาชวนเราคุย เราก็ไม่ได้ชวนเค้าคุย เรายิ้มสู้อย่างเดียวเพราะเหนื่อยมาก ยืนแบกของทั้งแปดชั่วโมงแต่ได้พักกินข้าวไม่ถึงครึ่งชั่วโมง อยากกลับบ้านไปนอนเปิดแอร์เย็นๆ ก่อนกลับผู้จัดการดักทางไว้ก่อนเลยว่าพรุ่งนี้มามั้ยเนี่ย555 แหม ถ้าผจกไม่พูดหนูว่าหนูจะไม่ไหวเหมือนกันล่ะค่ะ

   วันที่สองได้เข้าเครื่องแคชเชียร์ อันนี้เริ่มหายนะ เราไม่เคยทำมาก่อนแต่อยากลองมากสุดในทุกงาน มันควรเป็นงานง่ายๆ แต่ไอ้แคชเชียร์เจ้าปัญหานี่แหละทำให้เราลาออกมาในวันที่สาม

   เป็นแคชเชียร์จริงๆแล้วเพียงถามบัตรสมาชิก  แสกนบาร์โค้ดสินค้า เอาสินค้าลงถุง รับเงิน ทอน เป็นอันจบ แต่มันไม่ง่ายแบบที่เราคิด ลูกค้าส่วนใหญ่มาโลตัสเอ็กเพรสเพื่อซื้อของเข้าบ้าน มาทีหลายตะกร้า บางคนมาจ่ายบิลหลายหมื่น ผู้จัดการนั่งอยู่ข้างเราก็จิ๊จ๊ะๆเราไม่เร็วถูกใจเค้า เราก็ลน บางคนรีบมาก เราก็รีบๆลนๆไปด้วย แสกนผิดไปก็เยอะลำบากผจกมาแสกนออกให้ เราไม่รู้โปรโมชั่นอะไรเลยตอบลูกค้าไม่ได้ต้องรบกวนพี่อีกคนตลอด เรารู้สึกแย่มาก ทำไปก็นอยด์ไป แบบ ว้า ทำไมว้า55 พอว่างจากแคชเชียร์ก็ต้องวิ่งไปเติมของ วิ่งวุ่นวายทั้งวัน ได้พักกินข้าวไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เพราะมีลูกค้ามาตลอดๆ ต้องเวียนกันไปกินข้าวแล้วออกมารับลูกค้า ตอนเย็นมาเจอพี่อีกกะนึงสามสี่คน ช้งเช้งมาเลยภาษาอีสานบ้านเฮา เราฟังไม่รู้เรื่อง เข้ากะเค้าไม่ค่อยได้ อึดอัดใจมาก หมดกำลังใจ พอจะเลิกกะ ผู้จัดการเช็คยอดเงินจริงที่ได้มากับเงินในระบบเครื่องเรา ปรากฎว่าเงินหายไปเก้าสิบกว่าบาท ผู้จัดการก็ว่าว่าทำไมทอนเงินลูกค้าเกิน ก็บ่นไป แต่ก็ปลอบว่าเด็กใหม่ก็อย่างงี้ใครก็เป็นกันทั้งนั้น เราก็ให้กำลังใจตัวเองว่าเออ ไม่เป็นไร ครั้งแรกโดนใบเตือน แต่ครั้งสองเป็นต้นไปจะโดนหักเงินตามระเบียบ

  วันที่สามเราก็ต้องขึ้นแคชเชียร์ ประจวบเหมาะกะของมาลงเพิ่ม งานหนักกว่าเดิมทั้งเติมของทั้งแคชเชียร์ ลูกค้าเยอะ วิ่งไปเติมของเดะก็ต้องวิ่งกลับมาคิดเงิน ลูกค้ามาจ่ายบิลเป็นแสน เราก็เอาวะ เราจะนับไม่ให้พลาด เลย เดี๋ยวโดนเรียกไปเรียกมา ผจกด่าบ้างว่าสอนไปแล้วทำไมไม่จำ ยังไม่เคยสอนโว้ย เริ่มหงุดหงิดผู้จัดการในใจเพราะเมื่อวานผจกไม่สอนงานเราเลย ให้คนอื่นสอนแล้วไม่รู้ว่าสอนอะไรไปแล้วบ้างอะไรยังไม่สอน มีคอนเซิร์นจากลูกค้าอีกก็โดนว่า เหนื่อยมาก ตกเย็นมาเงินชอร์ตไปอีกเก้าสิบเจ็ดบาท โดนหักเงินไปตามระเบียบ เราเลยถอนใจ ขอลาออก ช็อร์ตวันละ100 ไม่คุ้มกับเงินที่ได้ 

   ความจริงเงินช็อร์ตไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดที่ทำให้เราตัดสินใจลาออก แน่นอนว่าโดนผจกด่าว่าคิดเงินยังไงให้ช็อร์ตอีกแล้ว แต่เค้าก็ไล่เราไปทำงานต่อ แต่เราค่อนข้างอึดอัดกับสังคมที่นี่ เค้าสนิทกันจนเรารู้สึกได้เลยว่าต่อให้ไม่ใช่เราเด็กใหม่มาก็คงมีอึดอัดบ้าง ยังดีที่พี่ที่ทำกะเช้าเหมือนเราน่ารัก คุยด้วยได้บ้าง โดยรวมทุกคนทำให้เรารู้สึกว่าการเป็นเด็กใหม่ของเราเป็นภาระให้เค้าเพิ่มไปอีกหน่อย สอนงานเราไม่เป็นระบบ เราไม่รู้ว่าเราต้องทำอะไรต่อไปหรือทำอะไรตอนนี้ เดี๋ยวคนนั้นพูดงั้นคนนี้พูดงี้ เอ้า งง  งานหนักไม่ว่าแต่เหงาเรื่องใหญ่ ประจวบกับที่มหาลัยเรามีกิจกรรมตอนเย็นที่ต้องไปทำและเวลามันโอเวอร์แลปกัน ทุกเหตุผลข้างต้นทำให้เรารู้สึกว่าออกก็ออก อย่างน้อยเราพยายามสุดความสามารถแล้วกับที่นี่

   ถ้าถามว่าประสบการณ์ครั้งนี้ให้อะไร เราคงบอกว่าแทบจะพลิกโลกเราเลยก็ว่าได้ เราเคยอยู่ในบ้านแบบไม่ต้องทำอะไรก็มีข้าวกิน นั่งๆนอนๆดูหนังไปวันๆ ว่างก็ไปห้าง ซื้อเครื่องสำอางค์ ไปเที่ยวต่างจังหวัดหรือต่างประเทศกับเพื่อน ใช้เงินแบบไม่ค่อยคิดอะไร แต่พอเรามาที่นี่ได้ลองทำงานแบบนี้ถึงรู้ซึ้งเลยว่ากว่าเราจะหามาได้วันละ 300 กว่าบาทมันเหนื่อยขนาดไหน  

   ก่อนหน้านี้เราเคยหมดแพชชั่นกับเรื่องการเรียน เราถูกสอนให้เรียนมาตลอดชีวิต พ่อเราให้การศึกษาเราเต็มที่ตามที่เราจะรับไหว เราใช้เวลาทั้งหมดช่วงปิดเทอมของวัยประถมและมัธยมในการเรียนพิเศษเพื่อเข้ามัธยมปลายดีๆ มหาวิทยาลัยดีๆ คณะดีๆตามที่พ่อหวังเอาไว้ เราพยายามสุดชีวิตและทำมันได้ดี  แต่พอเข้ามหาลัยแล้วโลกมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

   ตอนขึ้นปีหนึ่งเราสงสัยในตัวเองมาตลอดว่าตกลงเราชอบอะไร เราอยากเป็นอะไร หรือแม้กระทั่งเราเป็นใคร เรียกว่าอยู่ในช่วงวัยค้นหาตัวเองก็ได้ เราได้ทุกอย่างมาง่ายเกิน ทำให้เราเบื่อมันง่ายเกินไป เรามองความโชคดีของเราเป็นสิ่งที่ธรรมดาใครๆก็มีแทนที่จะซาบซึ้งกับมัน เราหมกมุ่นอยู่กับตัวเองจนลืมไปว่าโลกนี้มันกว้าง ทุกคนมีปัญหา ปัญหาบางคนเมื่อเทียบกับเราแล้วปัญหาเรากลายเป็นเศษผงไปเลย พี่ที่เราทำงานด้วยเค้าเล่าถึงปัญหาของเค้าเรื่องลูกกะครอบครัวให้เราฟัง เราได้แต่นึกเสียดายในใจ พี่เค้าเป็นคนเก่ง คนสวย และขยัน เพียงถ้าพี่เค้าได้รับโอกาสแบบที่เราได้รับ… 

   แต่อย่างที่ว่า เราไปตัดสินใครไม่ได้ เค้ามีปัญหาในเรื่องนี้แต่เค้าอาจจะมีความสุขกับหนทางที่เค้าเลือก กับครอบครัวของเค้า แต่ในขณะที่เราแก่จมหนังสือบนคานเลี่ยมทอง 

   เราก็ยังคงหาความหมายของชีวิตต่อไปกะประสบการณ์ที่มากขึ้นอีกนิดหน่อย ไม่รู้หรอกว่าจะเจอตอนไหน หรือบทสรุปของชีวิตเราจะเป็นยังไง หรือหน้าตาของความสุขที่แท้จริงของเรามันเป็นยังไง แต่ชีวิตคือการเดินทาง พี่ตูนบอกไว้อย่างี้555[ป่ะวะ]

ใครมีแนวคิดอะไรดีๆอยากแชร์ แชร์มาได้นะคะ 

ยาวมากแล้ว ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน
    
    
   

SHARE

Comments

tiabeanne
3 months ago
อย่างน้อยพี่ก็ได้ลองทำงานก่อนจะจบมหาลัยก่อนที่จะมาเจอสังคมทำงานทีเดียวนะคะ :) สู้ๆค่ะ
Reply
Happinessseeker
3 months ago
เช่นกันค่ะน้อง :)
FridayWinter
3 months ago
อ่านจนจบ...มองภาพออกเลย จริงนะ กว่าจะได้เงินมา มันลำบากมาก อย่างน้อยน้องยังได้ประสบการณ์ พอเราเรียนจบไปแล้ว แล้วจะรู้เลยว่าโลกจริงๆโหดร้ายกว่านี้มาก อยากกลับไปสมัยเรียน ไม่เครียดเหมือนตอนทำงาน พี่เองก็ยังหาตัวเองไม่เจอ ^^ สู้ๆนะคะ
Reply
Happinessseeker
3 months ago
สู้เหมือนกันค่ะพี่ :)
jardinier
3 months ago
ปิดเทอมนี้เราก็ได้ลองทำพาร์ทไทม์ที่โลตัสเอ็กซ์เพรสเหมือนกันค่ะ เป็นครั้งแรกที่ได้ทำงานเอง เข้าใจมากๆ ทั้งเรื่องสังคม โอกาส ความเหลื่อมล้ำ มันทำให้เราได้ข้อคิด ได้รู้จักโลกมากขึ้น ได้เห็นชีวิตมากขึ้น แล้วก็ทำให้เรารู้จักตัวเองมากขึ้น. ตอนนี้เราชัดเจนกับตัวเองแล้วว่าจะเลือกเดินทางไหนเพราะการได้มาทำงานหาเงินด้วยตัวเองนี่แหละค่ะ
Reply
Happinessseeker
3 months ago
เห็นโลกชัดเจนมากๆเลยค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
barneyy
3 months ago
เคยไปทำพาร์ทไทม์ร้านอาหารเหมือนกัน กลับมามีไฟตั้งใจเรียน ไม่อยากเหนื่อยๆแบบนี้ตอนโต
Reply
Happinessseeker
3 months ago
55555 เราก็จะตั้งใจเรียนมากกว่านี้ค่ะ :)
TRUMPED
3 months ago
ขออนุญาตเอาไปลงบล๊อค และเพจนะคะ

Reply
Happinessseeker
3 months ago
ตามสะดวกเลยค่ะ :)
TRUMPED
2 months ago
https://web.facebook.com/KhaDonCeb/?__tn__=kC-R&eid=ARDB9RunMZGHo21Z4GZ24rc79hwOMGGmkhksU5plPmYw9LpiVwFIhy_M_9RxHclz_qwuEt6ioPFAhHG3&hc_ref=ART5itLGaLF48FNJ_AU5inPcGmN1SA67Gkhd8QDPJ9YJxBse2UDhQ84Bss3vag23bzs&fref=nf&__xts__[0]=68.ARBc7O_SnFFUoXNJ6wS9bSpdYCr0Jfue8NV-DnRe8MDr7hBYdDcMv6RIhYyIZEAMXrqGRnzjK0WSTTJJtg_6DoTaSuyM-59mugkFgKlZxQn49yvt4tbJMkLizt3TJAtHF70sVgv65DtTNZ0FctHeww-TTVDJtWsxkYRrb8_w9SXjbWHtZ61psrfujot0-_iYigwrGZE8XIx7L1iPRi379mk3v5nA-b0xEAgk6WP8NN1XEeHuNIoyyHfjyu_bVlEjWPE86pZBEC3KOVNxTI-0b5P2iGlPP5G3OkGSZYhzWMpIbAOk8NzTaW4blZfauHEqafYJkuRBrAU4-gFAzdUe6Q