พิธีปลดปล่อยนายสูญเสีย(ไม่สำเร็จ)
วันนี้ผมได้รับพระราชทานปริญญาบัตร
จนกลายเป็นบัณฑิตอย่างเต็มตัว

ก่อนหน้านี้คุณบัณฑิตมีความเศร้าอยู่ลึกๆ ในจิตใจ

ผมรู้ว่าผมเศร้าและความเศร้ากับความคิดถึงนี้ ไม่สามารถหายไปได้ด้วยการหาคนคุยเพิ่ม หาใครมาแทนที่เธอ หรือการคบกับใครคนใหม่

ผมหาวิธีแก้ความเศร้าด้วยการทำให้ตัวเองเศร้าจนชิน
 
7 วันก่อนรับปริญญาผมคิดถึงเธอมาก ผมดื่มแอลกอฮอล์ทุกคืน(วันละ 2-3 แก้วแค่นี้ก็เมาแล้ว) 

ผมนำตัวเองออกมาจากหอพัก และไปฟังดนตรีสด บางคืนผมมาคนเดียว บางคืนมากับเพื่อน และบางครั้งมาคนเดียวก็มีคนอื่นมาของนั่งและชนแก้วด้วย

จนตอนนี้มันก็ชาชินกับความรู้สึกแบบนี้ไปเสียแล้ว 


คงเป็นเหมือน
ทรายในแก้วน้ำริมชายหาด
เปรียบทรายเหมือนความรู้สึกคิดถึงเปรียบน้ำในแก้วเหมือนอารมณ์ ส่วนแก้วน้ำคือตัวเรา

ครั้งมีคลื่นลมทำให้แก้วน้ำสั่นไหว ความคิดถึงและเม็ดทรายนั้นจะลอยตัวขึ้นมา ทำให้อารมณ์ของเราแปรปรวน หมองมัว น้ำที่เคยใสจะขุ่นสักพัก แต่พออารมณ์นั้นสงบลงทรายก็จะตกตะกอนลงไปและมันจะกลับไปเป็นแบบเดิม 
โดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ยิ่งคิดก็ยิ่งใจหาย ความคิดถึงและความรู้สึกเมื่อครู่นี้ ที่มันมากจนจะระเบิดออกมากลับไม่มีค่าอะไรเลย และไม่สามารถพาเธอกลับมาได้เลย

ผมมีความเศร้ามากเสียจนไม่สามารถแบกคนเดียวไหว

ผมจึงแทรงทำเป็นว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกของผม 

ผมสร้างตัวตนที่มีชื่อว่านายสูญเสียขึ้นมา หวังให้เขาแบกรับความเศร้าและความคิดถึงนี้แทนตัวผม ใช้เขาเป็นที่ระบาย เขียนเรื่องราวต่างๆที่อยากจะพูดกับเธอลงไปในกระดาษหนึ่งแผ่น และลงนามว่านายสูญเสียเป็นคนคิด

แต่แล้วเมื่อมันมาถึงจุดหนึ่งผมก็ได้รู้ว่า การที่นายสูญเสียยังอยู่นี้ มันไม่อาจทำให้ผมลืมเธอได้เลยสักวัน ทางที่ดีผมควรจะปล่อยเขาไป และผมก็ควรจะปล่อยเธอไปเช่นกัน

ผมควรจะเข้าใจได้แล้วว่า
เธออยู่กับคนอื่นมันน่าจะดีกว่า เธอสามารถหาคนที่ดีกว่าผมได้มากมาย ชายที่มีอายุพอเหมาะ มีความเป็นผู้นำและสามารถดูแลเธอได้ เธอได้คนที่คู่ควรแล้ว

ผมก็ควรจะไปได้สักที อยู่ตรงนี้มาจะครบปีแล้ว

วันรับปริญญาที่หวังจะพาเธอมาอวดเพื่อนบัณฑิตคนอื่นผมก็ไม่ได้เห็น

วันเกิดผมที่อยากมองเธอในชุดวันเกิด และกระทำชำเราเธอจนเช้า ผมก็ไม่ได้ทำ

เธอเป็นของคนอื่น และไม่ใช่ผู้หญิงของผมอีกแล้ว



การที่อยู่กับความเศร้าแบบนี้ ผมไม่ได้อะไรเลย

จนตอนนี้ผมเศร้าและคิดถึงเธอนานกว่าเวลาที่เราได้คบกันเสียอีก


วันนี้ผมจึงตั้งใจที่จะทำให้มันจบ
ผมนำน้ำหอมและของที่เธอให้ไว้ครั้งที่ยังคบกันมาด้วย

หลังจากเสร็จพิธีพระราชทานปริญญาบัตรและถ่ายรูปร่วมกับเพื่อนทุกคนเสร็จแล้ว

ก็ถึงเวลาที่ผมจะต้องบอกลากับเธอ และนายสูญเสีย
บอกลาแบบที่เธอไม่ได้ยิน

ผมพูดลอยๆกับของทุกชิ้นและความรู้สึกของตัวเอง โดยมีนายสูญเสียมายืนอยู่ข้างๆ

ผมพูดว่า 
ลาก่........
 ผัวะ!!

(มีมือปริศนาตบมาที่หัวของบัณฑิตจบใหม่คนนี้)

มือนั้นเป็นมือข้างขวา ข้างถนัดของนายสูญเสีย ตบมาที่หัวของบัณฑิตจบใหม่อย่างไม่เกรงใจทรงผม ที่เซ็ตมาอย่างหนาตั้งแต่ตีสาม

นายสูญเสียเป็นคนตบหัวบัณฑิตจบใหม่ แล้วพูดว่า

นายสูญเสีย: เลิกทำพิธีอะไรบ้าบอได้แล้ว บัณฑิตติงต๊อง

บัณฑิตติงต๊อง: ก็...แล้วจะให้ทำอย่างไรละ คิดถึงมากจนอยากจะให้เธอรู้ แต่พอทำไม่ได้ก็เลยต้องปล่อย

นายสูญเสีย: แล้วเคยปล่อยได้จริงๆสักครั้งไหมละ

บัณฑิตติงต๊อง: ...ไม่เลยครับ ผมก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจเธอบ้างเท่านั้นเอง

นายสูญเสีย: บอกจะลืมเธอตั้งแต่วันแรกแล้ว เป็นไงละ เธอยังไม่สนใจนายสักนิดทำพิธีบ้าบอครั้งนี้ก็เหมือนเดิมนั้นแหละ

บัณฑิตติงต๊อง: ถูกของนายนั้นแหละ... แล้วเราจะทำยังไงกันดี

นายสูญเสีย: ก็ไม่ต้องทำอะไรหรอก ปล่อยให้เป็นไปแบบนี้ อยู่เท่าที่นายจะอยู่ไหว เธอที่นายรักก็ Move on ไปกับหนุ่มคนใหม่ไปแล้ว ฉันเองก็เศร้าไม่แพ้นาย แต่เราทำอะไรไม่ได้เพราะเธอหว่านเสน่ห์ที่ยากเกินจะถอนให้พวกเราแล้ว

บัณฑิตติงต๊อง: เฮ้ออออ~ ฉันยังจำได้ดีทุกวันที่มีความสุขกับเธอ จูบแรกของพวกเรามันช่างหวานเหลือเกิน ปากของเธอนุ่มมากเลยนะนายเองก็รู้ดี และอีกหลายๆเรื่องที่ฉันพูดไม่ได้เพราะมันจะไม่เหมาะกันเรทรายการทุกเพศทุกวัยของเรา มันน่าจะเหมาะไปลงช่วงท้ายๆของเด็กฝึกงานมากกว่า

นายสูญเสีย: ลืมไม่ได้ก็จำและรอไปทั้งอย่างนั้นแหละ เป็นบาปกรรมของนายเองที่ไปก่อเรื่องประชดเธอรุนแรงขนาดนั้น

บัณฑิตติงต๊อง: อือ...ฉันคงต้องชดใช้กรรม ว่าแต่นายเถอะสูญเสีย นายอยากจะไปหรือยัง

นายสูญเสีย: ฉันไม่ไปไหนหรอก คนที่ฆ่าฉันได้มีแค่กระต่ายตัวนั้นตัวเดียว ฉันจะตายก็ต่อเมื่อเธอขอให้ฉันเลิกทำอะไรแบบนี้

บัณฑิตติงต๊อง: ไม่แน่เธออ่านบทสนทนาลับๆนี้ของเราเธออาจจะบอกรำคาญนายเลยก็ได้นะ..

นายสูญเสีย: ......ถ้าเป็นงั้นจริงฉันก็คงจะต้องยอมรับนั้นแหละ

บัณฑิตติงต๊อง: นายจะไปตอนนี้เลยไหมละ จริงๆนายก็หมดนิทานแล้วนิ นายไม่มีเรื่องจะสอนเธอแล้วนะ นายหมดหน้าที่แล้ว

นายสูญเสีย: นายอยากให้ฉันไปจริงๆหรือเปล่า?

บัณฑิตติงต๊อง: ไม่อยากหรอก ฉันมีความสุขที่นายและเธอในความทรงจำยังอยู่ ถ้านายยังอยู่ฉันรู้สึกว่าเธอน่าจะยิ้มได้เพราะเรื่องของนาย

บางทีตอนนี้เธออาจจะยิ้มให้เรื่องของนายมากกว่าบัณฑิตติงต๊องอย่างฉันก็ได้

นายสูญเสีย: ตอนนี้นายเข้าใจตัวเองแล้วใช่ไหมว่าต้องการฉันอยู่

...ป่ะ เรากลับบ้านกัน ได้เวลาไปหาพ่อค้าผจญภัยที่รออยู่บ้านแล้ว เขาคงบ่นพวกเราน่าดูที่เอาเงินเขามากินเหล้าและทำพิธีบ้าบอที่ไม่เคยได้ผลอะไรของนายเลย

บัณฑิตติงต๊อง: นายอย่าฟ้องเขาแล้วกันนะ.... 

 ว่าแต่ว่า สรุปแล้วพวกเรา Move on ได้หรือยัง

นายสูญเสีย: ....

ปล. นี่ๆ คุณ
ถ้าคุณมีคนรักแล้ว ช่วยไล่ผมหน่อยได้ไหมครับ ผมไม่อยากเป็นพี่ชาย และไม่อยากทำอะไรแบบนี้ทั้งชีวิต ถ้าไม่ต้องการช่วยบอกผมหน่อยเถิดนะครับมันจะได้ปลดปล่อยผม แล้วผมก็จะได้ไปให้พ้น เพราะผมเชื่อว่าถ้าผมไปมันก็จะปลดปล่อยคุณเช่นกัน 

...แต่ถ้าไม่ตอบระวังเรื่องที่เขียนมันจะเยอะขึ้นเรื่อยนะคุณ 

อยากใช้คนแก่เขียนเรื่องเต็ม Storylog หรือไง มันบาปกรรมนะครับ

โรคของคนแก่ เบาหวาน ความดัน หัวใจ มันมีเยอะนะคุณ (ผมยังไม่เป็นสักโรค)

ถ้าไม่ต้องการบอกหน่อยเถิดนะคุณ


#เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ที่มาจากความรู้สึกจริงๆ

SHARE
Written in this book
ถ้าไม่ยอมอ่านจะน้อยใจ
เรื่องราวบ่นไปวันๆ ของคนแก่ขี้น้อยใจ เขาสามารถน้อยใจได้ทุกเรื่อง แม้แต่กระต่ายเดินผ่านแล้วไม่ยอมสนใจ เขาก็จะน้อยใจ
Writer
Suyseiy
13/40
love only you

Comments