จริงๆเธอก็เหมือนเดิมนะ แต่เหมือนตอนที่เคยไม่แคร์เรา

ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้คุยกันเลยเนาะ
แกบอกว่าใกล้จะกลับไปหอแล้ว งานเลยยุ่งมาก
ไม่มีข้อความตอนเช้า
ไม่มีบทสนทนาระหว่างวัน
ไม่มีคำถามว่ากินไรยัง อยู่ไหน ทำอะไรอยู่
ไม่มีที่บอกว่าเราทำงานก่อนนะ
เงียบหายไป ไม่ได้คุยเลยแม้แต่น้อย

"เราน่ะเข้าใจแกทุกอย่างเลยนะ 
เรารู้ว่าแกงานเยอะ ทำแต่งาน 
ถ้าว่างก็คงอยากทำอย่างอื่นบ้าง
เราไม่ได้น้อยใจหรอกหากแกไม่มีเวลา
แต่เราแค่สงสัยว่า แกจะทักทายเราเหมือนเดิม
ตอบข้อความเราเหมือนเดิมไม่ได้เลยหรอ
ซักหนึ่งนาที
สามสิบวินาทีก็ได้
เจียดเวลามาให้เราซักนิดนึง 
เราก็ยิ้มหน้าบานแล้ว"

ถ้าบทสนทนาระหว่างเราไม่ต่อเนื่อง เราก็ไม่ได้ว่าอะไร
มันคงจะดีถ้าแกไม่ตอบเราเพราะไม่ว่าง
ไม่ใช่ไม่ตอบเราเพราะไม่อยากคุย
เพราะบางทีเราก็อดคิดไม่ได้
ว่าแกคุยกับคนอื่นอยู่
แต่เลือกที่จะเมินเรา

พอเราถาม แกก็มองว่าเราดราม่าตลอดเลย
บางทีเราก็แค่อยากรู้ ไม่ได้อยากทะเลาะ
ทุกครั้งที่เรามีท่าทีเหมือนจะเป็นอะไร
แกก็เริ่มมีอาการไม่อยากคุยขึ้นมา
เหมือนเบื่อที่จะคุยแล้ว
ทำไมกันนะ
ตั้งแต่ตอนไหนที่แกรู้สึกกับเราแบบนี้
เราคงผิดเองแหละ ที่เรียกร้องมากเกินไป
แต่เราแค่อยากให้แกเข้าใจเราบ้าง

ตอนกลางคืน ก็ไม่ได้คุยกันเยอะ
ลบล้างความคิดถึงที่มีไม่ได้เลย
กว่าแกจะมาก็ดึกแล้ว
แต่เราก็มีความสุขนะ 
ที่อย่างน้อยก็ได้ใช้เวลากับแก
ได้เล่นเกมด้วย 
คุยด้วยนิดหน่อยตามที่แกอยากให้มันเป็น
เพราะยังไงมันก็มากกว่านี้ไม่ได้อยู่แล้ว



ถ้าเราไม่รักแก อะไรๆก็คงง่ายกว่านี้ แต่ทำไงได้ รักไปแล้ว
💚



คิดถึงแกนะ :(





SHARE
Written in this book
∞ 14 1 3 11 ∞
#สุขบ้างเศร้าบ้าง #แต่มันคือความทรงจำที่มีคุณค่ามากๆสำหรับฉัน หวังว่าสักวันเธอจะผ่านมาเห็นและได้อ่านมันนะ อยากบอกให้รู้ว่าหนังสือเล่มนี้ เขียนถึงเธอ :) ♡แม้บางอย่างไม่เคยพูดออกไป แต่ปากกาเขียนไว้บนกระดาษเสมอนะ ♡ .____แด่เธอผู้ทำให้รักมีมิติ____.
Writer
erylovelyn
etc.
เราเขียนถึงแต่เธอ ถ้าหากวันนึงเราพร้อมที่จะให้เธอได้อ่านมัน เธอจะตั้งใจอ่านมันจนจบทุกเรื่องไหม ความรู้สึกของเธอตอนได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้จะเป็นยังไงนะ 💚

Comments