บันทึก4
  ฉันยืนอยู่ที่ระเบียงบนตึกสูงแห่งหนึ่ง ฉันมองลงมาข้างล่าง เห็นคนตัวเท่ามดเดินไปมาขวักไขว่ ถ้าฉันกระโดดลงไปจะมีใครมารับตัวฉันรึเปล่านะ จะมีใครวิ่งมารั้งฉันรึเปล่า ไม่มีหรอก ทุกคนล้วนอยากให้ฉันตาย แม้แต่คนใกล้ชิดที่สุด แม้แต่คนที่คิดว่ารักฉันมากที่สุดแต่สุดท้ายกลับแทงฉันและไม่เข้าใจฉัันมากที่สุด เขาคงหัวเราะเยาะต่อฉันมากและมีความสุขมากแน่ๆ ฉันน่าจะหายไปจากโลกนี้ดีกว่า ไม่มีใครมาแคร์อะไรฉันหรอก ทุกคนบอกเป็นห่วงแต่สุดท้ายก็กลายเป็นแค่ลมปากเน่าๆเท่านั้น อย่าห่วงเลย ฉันหายไปไม่มีอะไรหรอก ทุกอย่างยังคงโคจรเหมือนเดิม แล้วฉันก็จะหายไปจากความทรงจำเธอในที่สุด
SHARE
Written in this book
ไดอารี่
Writer
A4
writer
นักศึกษาคนหนึ่ง

Comments